Dressing The Part: Hip Hop, High Fashion & Gender Roles

In 2012 lanceerde HipHopDX The Taboo Series als onderdeel van een poging om een ​​dialoog te openen over kwesties die veel van de meest populaire en commercieel succesvolle emcees niet durven aan te raken. We liepen hoofdartikelen verder De obsessie van Hip Hop met de Illuminati , rassenrelaties en Hiphop en christendom . Dankzij een overweldigende respons van onze lezers keert de serie dit jaar terug.

Gelukkig praten sommige rappers nog steeds. En ze bieden graag meer dan alleen politiek correcte geluidsbytes. De 2013-editie van The Taboo Series bevat meer directe citaten van artiesten en de gebruikelijke statistieken om onze soms controversiële meningen te ondersteunen. Of we het nu hebben over rappers in jurken (excuseer ons ... kilts), de schijnbaar nep CB4-mentaliteit van Hip Hop of de geestelijke gezondheidsproblemen van emcees, er is geen tekort aan controversiële onderwerpen in Hip Hop. De lezers van DX hebben nooit een prompt nodig gehad, maar als er een onderwerp is dat je graag zou willen zien in toekomstige edities van The Taboo Series, voel je dan vrij om te klinken in het commentaargedeelte, via Twitter ( @HipHopDX ) of op onze Facebook pagina . Met dat gezegd, laten we naar de 2013-editie gaan, die elke vrijdag tot en met 26 april zal plaatsvinden.

Dressing The Part: Hip Hop, Fashion & Gender Roles

Ik gooide altijd een wheelie op mijn blauwe en grijze pijlstaartrog / That had Mags / That was toen teven Gucci-tassen hadden / En was niet rockin 'Starters / Lookin' harder dan niggas / Hoes droeg kleding die hun figuren blootlegde ... -Gewoon, Nuthin ’To Do.

Tegen de tijd dat Common rond 1994 het bovenstaande rijm uitspuwde, voelden de meeste mensen Conscious Daughters, Da ’Brat, Bo $$ en in mindere mate The Lady Of Rage, een uiterlijk dat varieerde van androgyn tot tomboy chic. En ondanks foto-bewijs van het tegendeel, is hiphop altijd intern en extern als een mannelijk genre beschouwd. Ik denk dat een deel hiervan inherent is aan de cultuur. Nu, bijna 20 jaar later, is er een algemeen aanvaarde aanname dat veel mannen binnen Hip Hop er zowel verwijfd uitzien als zich kleden. De spijkerbroek is strakker en rappers duiken op tijdens de Fashion Week terwijl ze zowel ontwerpers als collega-emcees uitschreeuwen.

waarvoor ging tee grizzley naar de gevangenis?

Er zijn geen cijfers om deze mening te ondersteunen, maar als je een product bent van het gouden tijdperk van Hip Hop, dan slaagt het anekdotisch voor de geurtest. Maar ik geloof met tegenzin dat dingen als Lil Wayne's jeggings met luipaardprint en Kanye West's kilt het bijproduct zijn van cyclische modetrends en andere maatschappelijke factoren.

Hiphop's geschiedenis van twijfelachtige kledingkeuzes

[Run-D.M.C.] Waren ongelooflijk b-boys. Ze droegen sneakers toen andere rappers dijhoge laarzen aan het schommelen waren, zoals Rick James. Ze droegen leren pakken en hoeden terwijl andere rappers cowboy-outfits, veren en studsjassen droegen als heavy metal-sterren. Omdat getto-shit voor veel van de vroege MC's een tweede natuur was, zagen ze de theatrics niet in hun eigen leven. –Russell Simmons, Leven en Def .

We gaan ervan uit dat deze trend van minder door de straat beïnvloede garderobe een nieuw fenomeen is. Maar tijdens de vormende jaren van Hip Hop waren veel van de beste emcees gekleed in een mode die allesbehalve mannelijk was. Als je de video van Kool Moe Dee voor How You Like Me Now bekijkt, kun je zien hoe het voelt om gevangen te zitten tussen de dijhoge laarzencultuur die Simmons verafschuwde en het ontluikende tijdperk van betoverende getto-shit.

Ik denk dat de kleerkasten van de emcee altijd overeenkwamen met hun agenda. De fundamentele dagen na de disco stonden in het teken van liveshows en showmanship. Voor mij was het in wezen uitvoerende kunst. Als we terugkijken op Afrika Bambaataa in Planet Rock, Melle Mel in The Message of zelfs Dr. Dre tijdens zijn World Class Wreckin ’Cru-dagen, die emcees waren erg gekleed. Een van de sleutels tot uitvoerende kunst is dat artiesten zich niet op dezelfde manier kleden als het publiek. Er is een duidelijke scheidslijn die zegt: ik ben de kunstenaar en jij bent de consument. Het citaat van Simmons spreekt tot een paradigmaverschuiving waarbij artiesten en leidinggevenden die de hiphopcultuur wilden commoditiseren, de muziektheatrie hebben vervangen door zogenaamd authentieke theatrale verhalen over misdaad, gevangenissen en drugs.

holle da don vs tay roc

Wat hiphopfans uit het gouden tijdperk beschouwen als een normale garderobe - door hardcore, gevangenis- en bendecultuur geïnspireerde kleding uit de late jaren '80 en '90 - ging vooral over het promoten van de agenda van authenticiteit. Maar authenticiteit is een valse constructie. Baggy, doorhangende spijkerbroeken, bandana's en in sommige opzichten zelfs cornrows zijn mode-aanwijzingen die in ieder geval gedeeltelijk worden opgepikt door straatbendes en gevangenissen. Ik denk niet dat het moeilijk is om te zeggen dat de gemiddelde rapper alleen tweedehands of marginale ontmoetingen heeft gehad met de penitentiaire of georganiseerde straatbendes. Anekdotisch, voor elke 50 cent of Mysonne die banden met het drugsspel of het gevangenissysteem heeft gedocumenteerd, zijn er tientallen rappers die eerder een correctionele officier zijn geweest dan een drugsbaron. Ik zou zeggen dat een overgrote meerderheid van de hardcore artiesten gewoon rapt over de heldendaden van een medewerker of dat ze een zeer levendige fantasie hebben.

Uiteraard speelde de natuurlijke evolutie van kledingstijlen ook een grote rol in de veranderende garderobe van artiesten in alle genres. Met uitzondering van Brett Michaels en Steven Tyler, kiezen rockartiesten niet meer voor de haarband-look uit de jaren 80. Maar wat hiphop betreft, denk ik dat de naar verluidt verwijfde stijlen van vandaag meer een vertrek lijken, omdat veel fans aannamen dat emcees de dingen deden waarover ze klopten. En als rappers luisteraars wilden laten geloven dat ze mogelijk betrokken waren bij criminele activiteiten, was het logisch om zich als een crimineel te kleden. Om eerlijk te zijn, straatcultuur (crimineel of anderszins) heeft altijd tot op zekere hoogte invloed gehad op de manier waarop entertainers zich kleden. Persoonlijk heb ik me neergelegd bij het feit dat hiphopmuziek en -cultuur soms net zo gekunsteld kunnen zijn als professioneel worstelen. Als rappers terugkeren naar de tijd dat ze meer dan levensgrote performancekunstenaars waren en het construct van authenticiteit opzij zetten, dan weerspiegelt hun huidige garderobe dat. Dat betekent niet dat ze verwijfd worden.

Ladies First: Women, Garderobe en rolomkering

Wat erger is / is om te zien dat de vrouwtjes de seksuele mentaliteit veranderen / het komt niet overeen met hun gegeven anatomie / Man, ze zijn liever schoffels zoals die mannelijke emcee / En rondlopen alsof ze gek zijn / Of ze tieten en kont gebruiken zoals een kruk / Man the underground gaat over niet worden blootgesteld / Dus je kunt maar beter je blote kont nemen en wat kleren aantrekken ... –Posdnuos, Wonce Again Long Island.

We kunnen geen gesprek voeren over mannelijke rappers die zich naar verluidt als vrouwtjes kleden zonder over echte vrouwen te praten. Terwijl Bo $$, Da ’Brat en Conscious Daughters de gemakkelijkst herkenbare voorbeelden zijn van vrouwen die speelden met garderobe en genderrollen, kun je hetzelfde zien gebeuren met vrouwen die hebben gediend als marginale bijdragers aan Hip Hop.

Net als de leden van TLC vóór haar, ondermijnde Aaliyah haar fysieke kenmerken om meer aandacht op haar muziek te vestigen. Voor sommigen trok dit alleen maar meer aandacht; het is bijna zoals de Modest Venus en haar armbeha. Ze verstopte zich achter donkere tinten en bedekte ook voor de goede orde de helft van haar gezicht. Ze droeg een herenboxer die opzettelijk onder doorhangende, belachelijk wijde spijkerbroeken uitkeek. Haar halter-tops waren een voorafschaduwing van wat fans uiteindelijk zouden zien in Rock The Boat. Maar tijdens haar vormende jaren bedekten open honkbalshirts die tops vaak. Als je het idee onderschrijft dat vrouwen hun eigen imago en seksualiteit beheersen, dan was Aaliyah Dana Haughton een geweldige case study in het doorbreken van genderrollen.

Aaliyah was een transcendente ster. Haar talent, charisma en catwalk-looks zijn slechts een deel van de reden waarom artiesten haar 12 jaar na haar vroegtijdige overlijden nog steeds uitschreeuwen. Maar in tegenstelling tot Da ’Brat of Conscious Daughters, was er niets moeilijks aan de muziek van Aaliyah - zelfs niet als een man als R. Kelly - de teksten aan het schrijven was. Dus ik denk niet dat het toeval is dat enkele van de meest tekstueel kwetsbare emcees, zoals Drake en Kendrick Lamar, Aaliyah herhaaldelijk naamsonderzoeken. Maken we echt vooruitgang met gendergelijkheid en zijn we serieus bezig met het weggooien van sommige van deze toegewezen genderrollen die al sinds de jaren '50 rondhangen? Als dat zo is, dan zijn Kendrick en Drake niet vrouwelijker of zachter dan Aaliyah hard was. De generatie van emcees uit het gouden tijdperk groeide op met hypermannelijke mannen. Voor een korte periode zag de huidige generatie Reagan Era-baby's een select aantal vrouwtjes dat ideaal op zijn oor omdraaien. Ik denk dat dat op zijn minst gedeeltelijk verklaart dat Kendrick hulde brengt aan Aaliyah op Blow My High en waarom Drake de neiging leek te hebben om een ​​postuum Aaliyah-album te maken. Omgekeerd kun je de tweedeling zien tussen een oudere generatie die vastzit in traditionele geslachtsrollen en de huidige generatie zich afspelen wanneer Drake en Common respectievelijk foto's maken op elkaar op Sweet en Stay Schemin '.

High Fashion en seksuele zelfidentificatie

ASAP bitch / Suck my motherfuckin 'dick / Twomp sack nigga / And I'm comin' for your chick / Every girl I fuck suck my motherfuckin 'dick /' Cause I'm a pretty bitch / Man it is what it is / Word in de stad ben ik beter dan mijn teef / ik ben de president met teven in mijn kantoor / hoofd in de ochtend door een jonge reet teef / ik ben een klootzak die in een mooie teef is veranderd ... —Lil B, Pretty Bitch.

Dus wat betekent dit allemaal voor de huidige scène? Zoals bij veel dingen, is het antwoord ingewikkeld. Ik denk niet dat het onverdraagzaam is om te zeggen dat zowel homoseksualiteit als gecodeerd racisme vaak werden omarmd binnen de high fashion-gemeenschap. We zijn slechts vijf jaar verwijderd van de beruchte Mode tijdschriftdekking met NBA-magnaat LeBron James in de rol van King Kong naast supermodel Gisele Bundchen. En als Hip Hop echt babystapjes in de richting van tolerantie neemt, moet de gemiddelde fan toegeven dat er een zekere mate van seksisme en homofobie is geweest in zowel onze muziek als onze cultuur. Zelfs modevriendelijke rappers zoals Azealia Banks verwijzen nog steeds naar homoseksuele mannen als een bepaald drieletterwoord dat rijmt op bag. Het zou geen verrassing moeten zijn dat dingen in de war raken wanneer een traditioneel Afrikaans-Amerikaans en homofoob genre als hiphop zich begint te vermengen met de wereld van high fashion, die gecodeerd racisme laat glijden terwijl homoseksualiteit wordt omarmd. Er is nog steeds een ongemakkelijke spanning tussen de twee werelden, en blijkbaar is die spanning niet verloren gegaan op A $ AP Rocky - weer een van de jonge emcees zal net zo goed verschijnen op GQ zoals hij is XXL .

hij was pas 17 in de droom van een gek

Ik trapte de deur open voor kinderen van mijn leeftijd ... of ouder of jonger om Jeremy Scott-sneakers te kunnen dragen, scheuren in hun spijkerbroek en zich niet homo te voelen, A $ AP vertelde het aan HardKnock TV's Nick Huff Barilli. Dat is wat de samenleving van de stedelijke gemeenschap probeert uit te beelden - dat als je bepaalde dingen doet, zoals knusse mode en luxe mode, en andere dingen die niet echt in de criteria van de kleine gemoedstoestand van de stedelijke gemeenschap vallen, je ' homo. '

Zeggen dat de rappers van vandaag zachter kleden, vind ik een beetje een smeris. En de lijnen vervagen nog meer als we een artiest als Wiz Khalifa zien die duidelijk hulde brengt aan Jimi Hendrix met zijn recente garderobe-keuzes. Ze kleden zich beslist anders dan het vorige decennium. En voor wat het waard is, ik zou niet dood worden gepakt in de helft van die onzin die ze dragen. Maar ik kom uit een ander tijdperk, en ik ben geen entertainer.

De focus verschuiven van alleen mode

Je zult veel van de reden vinden waarom we achter / is omdat het systeem is ontworpen om onze derde ogen blind te houden / maar niet blind in de zin dat onze andere twee ogen niet kunnen zien / je uiteindelijk gewoon quality time investeert in plaatsen je hoeft niet eens te zijn ... –CeeLo Green, Fighting.

nieuwe hiphopmixtapes en albums

Een artiest als Consequence steekt misschien de draak met de manier waarop high fashion en dandyisme hiphop zijn binnengedrongen, maar wat gebeurt er als de nette, kleine categorieën waarin we artiesten graag plaatsen, helemaal verdwijnen?

Mode is tegenwoordig veranderd ... wat de jongens ook vrij en comfortabel voelen om te dragen, ik ben er helemaal niet mee bezig, biedt Big Freedia, de Queen Diva of Bounce. Freedia is een man die moeilijk te categoriseren is, en het lijkt sowieso niet iets waar hij in het bijzonder in geïnteresseerd is. Hij draagt ​​een pistool, dateert met een man, is cool omdat hij de Queen Diva wordt genoemd en telt, de big bag en de nieuwste schoenen en portemonnees met het haar op punt tussen de dingen die het modebewustzijn bepalen. Ze zullen altijd proberen te categoriseren wat mensen zouden moeten dragen. Maar mensen moeten dragen wat ze voelen. Dat is gewoon de manier waarop ik ernaar kijk. Van de hiphopartiesten tot de homo's tot de hetero's, niemand mag worden beoordeeld.

De zelfbenoemde, hoogstaande muziekcriticus of luisteraar kan artiesten als Freedia proberen te lokken tot een langdradige discussie over seksuele zelfidentificatie. Maar misschien komt het allemaal terug op troost. Niet alleen comfort in de meest letterlijke zin van mode, maar een weerspiegeling van het ongemak van veel mensen dat hun seksualiteit op artiesten wordt geprojecteerd als hun mode niet aan de norm voldoet.
Het gaat over muziek en plezier hebben, voegde Freedia eraan toe. Maar mijn uiterlijk en mijn stijl zorgen ervoor dat ik plezier heb. Als ik me zelfverzekerd voel op het podium, dan heb ik er plezier in.

Uiteindelijk letten we misschien op de verkeerde dingen door te kijken naar hoe een rapper zich kleedt. Ik nam contact op met een vrouw die zowel een die-hard Hip Hop-fan is als het een en ander weet over het verband tussen kledingkast en seksualiteit.

Lil Wayne krijgt veel terugslag, omdat de meesten van ons zich herinneren dat toen Lil Wayne voor het eerst uitkwam, hij rode bandana's droeg en naar buiten werd gesmokkeld, hij bood radiopersoonlijkheid, journalist en gepensioneerde volwassen filmster Sinnamon Love aan. Om te zien hoe hij van dat soort imago - in feite een overdrijving van de bendecultuur - naar het plotseling dragen van jeggings voor vrouwen op het podium gaat, is een grote sprong voorwaarts. Vanwege de associatie van bendecultuur en gevangenis roept hij plotseling vrouwenkleren op met andere vragen waar veel mensen misschien niet klaar voor zijn om de antwoorden te horen. Ik ken hem niet, en ik heb hem nog nooit ontmoet. Dus ik kan niet praten over zijn seksualiteit. Maar ik denk dat hij over het algemeen veel onverantwoord seksueel gedrag vertoont. Het feit dat hij net zoveel kinderen heeft als hij heeft met zoveel verschillende vrouwen, zegt meer over zijn gedrag dan over wat hij draagt.

Het is waarschijnlijk een veilige gok om te zeggen dat noch jij, noch je kinderen signalen van een entertainer moeten accepteren, of ze nu een rapper zijn of niet. En hoe absurd een man in spandex, luipaardprint, dameslegging ook is, de logica van het vermijden van beïnvloeding door rappers is van toepassing op dingen die veel belangrijker zijn dan kledingkeuzes. Er is een hoop gecodeerd seksisme, racisme en homofobie aan het werk wanneer catwalkmode en hiphop door elkaar worden gemengd. Hopelijk ontwricht hij zijn schouder niet terwijl hij zichzelf een schouderklopje geeft voor zijn inspanningen, maar A $ AP Rocky zou niettemin moeten worden toegejuicht voor zijn standpunt over homofobie. Als je echt over tolerantie gaat, dan zijn de reactie op de arrestatie van meneer Cee in 2011 en de open brief van Frank Ocean een teken dat Hip Hop kleine stappen neemt om te evolueren. Als een van de vaak vergeten pijlers van hiphop kennis, wijsheid en begrip van de cultuur is, dan moeten we hopen dat ons denken uiteindelijk net zo geavanceerd wordt als ons gevoel voor mode - jeggings met luipaardprint zijn verdoemd.

Omar Burgess is geboren in Long Beach, Californië, heeft bijgedragen aan verschillende tijdschriften en kranten en is sinds 2008 redacteur bij HipHopDX. Volg hem op Twitter @OmarBurgess .