Voordat rappers goedkeuringsovereenkomsten van miljoenen dollars hadden met schoenenfabrikanten en make-upbedrijven, was het gebruikelijk om zelfs de meest gangbare emcees te zien spreken over controversiële kwesties. In de nasleep van de commerciële hausse van Hip Hop van de late jaren 90 tot de vroege jaren, en de daaropvolgende commerciële droogte waar we nu getuige van zijn, omzeilen de meeste mainstream-artiesten op grote labels alles wat op afstand controversieel is.
zijn kleine mix die optreedt bij de Britten 2018
Momenten zoals Lupe Fiasco die president Obama roept de grootste terrorist of Kanye West gekscherend, George Bush geeft niets om zwarte mensen zijn nu over het algemeen de uitzondering en niet de regel. In een poging om een dialoog te creëren over onderwerpen die veel van de meest populaire en commercieel succesvolle emcees niet durven aan te raken, lanceert HipHopDX een Taboo-serie met editorials. Of lezers het nu eens of oneens zijn met de meningen die naar voren zijn gebracht, onze hoop is om een kleine rol te spelen om het niveau van het discours in hiphop terug te brengen naar de tijd dat reguliere, grote label, commercieel levensvatbare artiesten niet bang waren om ongemakkelijk en denkbeeldig -provocerende onderwerpen.
Van 5 september tot en met 7 september zal HipHopDX deze Taboo Series-editorials dagelijks posten, waarin onderwerpen worden behandeld waar de belangrijkste reguliere rappers niet meer over praten. Ben je het eens met de keuzes? Bent u het ermee eens dat dergelijke onderwerpen taboe zijn geworden voor Top 40-emcees? Weeg in vanaf vandaag
Heaven And Hell: Hip Hop's moeilijkheid met het christendom
Iets meer dan acht jaar geleden, nadat hij het spel had verlaten om een hogere roeping na te streven, bracht Mase zijn derde studioalbum uit, Welkom terug . Sindsdien is de presentator van Harlem, merkbaar niet in staat om te kiezen tussen preekstoelen en knallende kragen, een paar keer opgedoken op je favoriete stadsradiostation. Eerst naast 50 Cent en zijn G-Unit-leden, daarna op een paar remixen van Drake en Wale om er maar een paar te noemen. En nu, na een optreden bij Hot 97's Summer Jam-concert dit voorjaar, lijkt het erop dat de voormalige Bad Boy misschien down is met M-M-Maybach Music (in mijn meest sexy stem). Hoewel ik er niet aan twijfel Mason Betha's liefde voor Jezus Christus of zelfs zijn weg naar de bekering van Damascus, lijkt hij te worstelen met het evenwicht tussen hiphop en heiligheid.
Of het nu een MA-dollarteken is. E blijft één Gucci-loafer in het spel houden en één uit, de grotere vraag blijft: waarom sluiten hiphop en het christendom elkaar uit? Wat is er zo inherent slecht aan het genre dat zodra rappers God hebben gevonden, ze naar het dichtstbijzijnde fluorescerende uitgangsbord moeten gaan? Fellow hervormde Bad Boys Loon en Shyne rende ook naar de heuvels (letterlijk) zodra ze hun redding hadden gevonden. Het lijkt erop dat rappers geen toestemming hebben of geen toestemming hebben gekregen om door te gaan met het maken van dope muziek met een andere boodschap. Toegegeven, dat is misschien een hele opgave gezien het klimaat van de cultuur. Hip Hop promoot vaak, maar niet altijd, het leven in de Y.O.L.O. moment met snel geld, arrogantie, promiscuïteit en oneerlijkheid. Terwijl het christendom principes vertegenwoordigt als zelfbeheersing, liefde, geduld, vreugde, eerlijkheid, nederigheid en zelfverloochening. Het is moeilijk om de twee met elkaar te verzoenen.
Een paradox van rebellie en religie
Ik liep de kerk binnen met een snapback / En ze vertelden me dat dat een nee-nee is / Dat is achterstevoren / En ik heb geen woorden / Voor deze acteurs die pastors worden genoemd / Al deze mensen zijn hypocrieten / En daarom ben ik niet in de kerk / Eerlijk gezegd / Ik doe het gewoon met mij / En ik wil niet onder de loep worden genomen / Zolang de kerk wild blijft / kan ik al mijn dwaze daden rechtvaardigen ... –Lecrae, Kerkkleding.
kans dat de rapper het over acid heeft
Mijn sterke geloof in Christus heeft geleid tot veel interne debatten over mijn geloof en of de dingen die ik consumeer met mijn ogen en oren in overeenstemming zijn. Er lijkt iets mis te zijn als mijn iPod weggaat Meek Mills 'Amen aan Donnie McKlurklin's Holy. Er is niets goddelijks aan de muziek waar ik het meest van geniet. De hiphop waar ik dol op ben - de muziek waar ik verliefd op werd in de jaren '80 en tegen mijn roze boombox stootte achter in de scheikundeklas en lager werd toen mijn ouders de kamer binnenkwamen - ging over rebellie. Het ging over het overtreden van regels, het verleggen van grenzen en soms respectloos zijn. En ik heb altijd moeite gehad om de kloof tussen deze dingen en mijn geloof te overbruggen. Eerlijk gezegd denk ik dat sommige rappers ook moeite zullen hebben met de paradox.
Voor een artiest als No Malice van The Clipse (die als onderdeel van zijn recente herinwijding aan Christus een begrafenisdienst gooide waarbij hij zijn vroegere naam Malice met pensioen ging) zal dit soort ongelijkheid het waarschijnlijk moeilijk maken om woorden in evenwicht te brengen in zijn nieuwe soloproject, Hoor hem! Er is veel hart, moed en vaardigheid voor nodig om een levensboodschap te verspreiden naar een cultuur die grotendeels in de dood verdrinkt. Maar dat is wat christelijke rappers zoals Lacrae doen in hun muziek. Duidelijk over hun platform, hebben deze emcees de spreekwoordelijke lijn in het zand getrokken, Team Jezus uitgeroepen en hun werkwoorden en zelfstandige naamwoorden afgestemd op het hart van God. Maar er zijn enkele emcees die wantrouwend staan tegenover het christelijke rapperlabel en de matige verkoop en het stigma dat vaak aan de subcultuur wordt gehecht? Zelfs Lacrae, die voor de goede orde super aardig is op de microfoon, voelt zich ongemakkelijk bij de titel van de christelijke rapper, die zichzelf omschrijft als slechts een emcee - authentiek christelijk en authentiek hiphop. Jin, BET's Freestyle Friday Hall of Famer en voormalig Ruff Ryder, lijkt terughoudend om de titel ook officieel over te nemen. Hij behandelt het raadsel in een recente YouTube-video. Als je een rapper bent die toevallig ook een christen is, ben je dan een christelijke rapper? Ik denk het niet. We noemen Yasiin Bey (Mos Def), Beanie Sigel of Q-Tip geen moslim-rappers. Het zijn gewoon rappers die waarheidsgetrouw spreken over hun ervaringen en overtuigingen - een daarvan is toevallig de grondbeginselen van de islam. Waarom de dubbele standaard? Waarom de grotere acceptatie van de islam in hiphop? Misschien wordt de islam, een minder gangbaar geloof in dit land (een derde van het land identificeert zichzelf als christen, terwijl minder dan 1% zichzelf identificeert als moslim), wordt beschouwd als een meer revolutionair geloof, dat meer in overeenstemming is met wat hiphop grotendeels vertegenwoordigt. .
De gecodeerde taal van christelijke rap
Ik ben zo lang van huis weggeweest / Het lijkt erop dat alles wat ik probeer te doen zonder jou fout gaat / Ik ben over veel dingen in de war / Maar niet met mijn geloof / Dus ik ben afhankelijk van je Heilige Geest om de manier / Zie ik ben een zondaar in de derde graad / Ik ben niet bang om het toe te geven / Omdat ik niggas erger heb gezien dan ik ... –Scarface, Someday.
Als christen die van hiphop houdt, moet ik toegeven dat ik geen fan ben van christelijke rap. In theorie zouden christelijke rappers me moeten aanspreken, maar dat zijn ze gewoon niet. Ik heb nog nooit (legaal of anderszins) één Christian Rap-nummer gedownload. Een evangelielied, ja. Een gospelsong met een producer die een paar maten uitspuugt, ja. Maar een heel christelijk rapnummer? Nooit. Het genre leek eerlijk gezegd altijd oubollig. Er was echter een keer dat ik dacht dat de vermenging van mijn geloof met hiphop kon werken. Ik was een junior op de universiteit toen Kirk Franklins Stomp, met in de hoofdrol Salt of Salt-N-Pepa, de ether bereikte. Ik herinner me dat ik trots was dat iets, of liever iemand, van wie ik hield, erkend werd in de mainstream. God was cool en meer dan 2 miljoen consumenten leken dat ook te denken. Maar ik herinner me ook dat ik tijdens mijn verjaardagsweekend een club binnenliep en getuige was van mannen en vrouwen die naar het lied draaiden. Huh… slijpen naar het Evangelie? Op dat soort momenten vraag ik me af of dingen gescheiden houden eigenlijk alles gemakkelijker maakt. Schoner. DMX, die in een constante staat van conflict lijkt te verkeren, is consistent geweest in zijn boodschap dat hij Jezus nodig heeft, gelooft en vertrouwt als zijn redder. Zeker, hij drukt dit meestal uit via één eenzame track op zijn super seculiere albums. Maar hij is comfortabel en moedig genoeg om te doen wat zo velen niet willen. Rappers als Kanye West en Goodie Mob, die in hun eerdere werken coole veren leken met gepraat over God, zijn grotendeels overgegaan op sexyere onderwerpen. Uiteindelijk denk ik dat het gemakkelijker is om weg te lopen dan te proberen door de duisternis te navigeren. Waarom zou je jezelf onderdompelen in iets dat grotendeels in tegenspraak is met je geloofssysteem? In de Bijbel vraagt Amos 3: 3: Kunnen twee samen wandelen, tenzij ze het eens zijn? Hangen herstellende alcoholisten rond in bars? Zeker niet degenen die nuchter zijn gebleven. Door jezelf te verwijderen van dingen die misschien niet inherent slecht zijn, maar slechte gedachten of verlangens uitlokken, geef je jezelf een kans om rechtvaardig, heilig en trouw te zijn.
Ondanks de soms sterke overtuigingen, lijkt het erop dat de meeste rappers die beweren christenen te zijn, zich hier alleen op hun gemak voelen in een Psalm 23, een God heeft mijn rug en een schreeuw naar de man boven bij een prijsuitreiking. En ik begrijp waarom. Zoals zoveel christenen die hun leven in hokjes verdelen (God op zondag, zonde om de dag), heb ik op de een of andere manier mijn muziekleven in hokjes verdeeld. En ik weet dat er meer nodig is dan alleen een wijziging in mijn iTunes-afspeellijst om dingen op te lossen. Er is een verandering van hart voor nodig.
gucci manen de terugkeer van oost-atlanta santa tracklist
Lakeia Brown is een freelanceschrijver die in New York woont. Haar werk is verschenen in publicaties en op websites als Essence, The Atlanta-Journal Constitution, New York Newsday en TheRoot.com.
