4,1 van de 5- 3.64 Gemeenschapsbeoordeling
- 75 Heeft het album beoordeeld
- 41 Gaf het een 5/5
Er is een speciale sfeer die de lucht doordringt wanneer Lil Wayne laat een Voerman project . Het is een opmerkelijke gelegenheid om te zien dat geen van de projecten een klassiek albumonderscheid in de traditionele zin heeft.
Maar dat komt omdat Lil Wayne zich niet aan traditionele raprichtlijnen houdt. Zijn plaats in het pantheon van Hip Hop kan moeilijk in woorden te vatten zijn, maar hij was zonder twijfel een trendsetter voor het effenen van de intrede van het genre in een haalbare mainstream acceptatie. Met zijn voorliefde voor het nemen van studio-gemasterde melodieën en ze volledig over te nemen met zijn eigen maffe stroom, vond zijn meedogenloze overstroming van het mixtape-circuit hem geplant in het trommelvlies van miljoenen op een ander instappunt. En de branche-ambtenaar Voerman albums zouden voortleven als een plek waar zijn veelheid aan fans samen zou kunnen komen.
En ondanks dat het zeven jaar, 30 dagen en een oneindig aantal trendveranderingen is sinds de release van de laatste Voerman drop date, de kicker deze keer is dat de muziek gewoon gewoon is is goed .
Net als al zijn eerdere afleveringen, Tha Carter V is een kilometers lang, opgeblazen pakket van onvoorspelbare pit dat licht is op introspectie (niet om de geïmproviseerde intermezzo's van Momma Carter in de loop van de 87 minuten in diskrediet te brengen). Toch ligt de aantrekkingskracht ervan in het feit dat Mixtape Weezy en Carter Wayne gemakkelijk naast elkaar kunnen bestaan.
tm104: de legende van de sneeuwpop
Er is de Swizz Beatz-boosted Uproar, die dezelfde Moog Machine-sample gebruikt die populair is gemaakt door G-Dep en Diddy aan het begin van het decennium, die het album een DatPiff-gevoel geeft verweven met soul-doordrenkte platen zoals Demon, een quasi-Gospel-versie die geeft Wayne eigenlijk strepen op het gebied van volwassenheid.
Zelfs met zijn status als oudere staatsman, is het niet moeilijk te horen dat Wayne's invloed een paar generaties overstegen is. Travis Scott cooly neemt Astroworld op in Weezyana op de Let It Fly-rager, Kendrick Lamar laat zien dat hij een rap-martiaanse afstammeling is van de langverwachte combinatie Mona Lisa (idem voor XXXTENTACION, die licht werpt op wat had kunnen zijn met zijn beklijvende optreden op Don ' t Cry) en zelfs dochter Reginae Carter maakt indruk met haar refrein op het reflecterende Famous.
Doet Carter v de hype waarmaken? Dat hangt af van iemands perceptie en definitie van het woord. Als fans een instant game-wisselaar verwachtten bezaaid met Hip Hop-nietjes waardoor rappers terug zouden grijpen naar het schrijven van 16-bar, dubbelzinnige verzen, dan was dat waarschijnlijk nooit op tafel om mee te beginnen. Geen enkel op zichzelf staand nummer kan op zichzelf als iconisch worden beschouwd en zelfs de meest toegewijde Lil Wayne-fan zou waarschijnlijk liever zijn eigen versie van de overdreven LP maken (bijvoorbeeld een wegkwijnende ballad zoals Perfect Strangers doet niets om de stroom van het album in stand te houden).
Wat Carter v brengt echter de vergelijking met zich mee, is een zelfverzekerd en stevig oeuvre van een van de grootste afwijkingen van rap.
Zijn volgende uitdaging: zijn kroon van consistentie terugwinnen.
