0,0 van de 5- 4.03 Gemeenschapsbeoordeling
- 33 Heeft het album beoordeeld
- eenentwintig Gaf het een 5/5
Mac Miller lijkt verder te kijken dan het huidige moment. In zijn jonge carrière heeft hij verschillende projecten uitgebracht, die elk zijn fanbase hebben versterkt. Macadelic is zijn nieuwste aanbod, een mixtape die naar verluidt een blik in de wereld van Mac zou zijn. Het blijkt ook een blik op de voortgang van een jonge kunstenaar die probeert te manoeuvreren door de nachtmerries en zegeningen van een droom. Het is niet alleen een voorbeeld van hoe zijn leven er op dit moment uitziet; het is ook een voorbeeld van wat hij in de toekomst te bieden heeft.
Het lijkt er ook op dat Miller denkt dat hij een punt moet bewijzen. Mensen hebben zijn werk in het verleden bekritiseerd, iets wat Mac luid en duidelijk heeft gehoord. Hij noemt [honderdduizend haters die schrijven over mijn jams op Desperado en klaagt er weer over over Amerika (ik hoorde wat oubollige woorden zeggen over mijn muziek). Hij vermeldt dit nogmaals op Thoughts from a Balcony, daarbij verwijzend naar schrijvers die opnamen maken zonder Nikon. Kritiek heeft misschien plaatsgemaakt voor honger, want Miller levert zijn meest veelzijdige project tot nu toe.
Degenen die op zoek zijn naar lyrische inhoud, kunnen wat invulling vinden in de eerder genoemde Gedachten van een balkon, waar de Pittsburgh-emcee schrijft over een persoonlijk streven naar betekenis door de glamour van een hernieuwd sterrendom. Hij toont ook slimme woordspelingen op Aliens Fighting Robots (er zijn momenteel honderd oorlogen gaande / Soldaten worden op sommige Jets ter dood gestuurd voor de Curren $ y). Miller’s flow is even vloeiend als altijd (zoals te zien is op Sunlight and America) terwijl hij een reeks beats met verschillende tempo's berijdt, waarmee hij een deel van de kritiek die hij in het verleden tegenkwam, tegengaat. Hij glijdt met gemak van het uptempo Cardo-geproduceerde Ignorant (met Cam'ron) naar de zachte klanken van Clarity en Angels (When She Shuts Her Eyes). Hij vervolgt dit in The Mourning After, The Question (met Lil Wayne) en Fight the Feeling (met Iman Omari en Kendrick Lamar). Dit alles draagt bij om te laten zien dat hij zijn mannetje kan staan aan de microfoon, hoewel deze niet altijd onberispelijk is.
Macadelic maakt duiken op plaatsen. Vitaminen klinken lusteloos en voelen aan alsof het op de plank had kunnen staan. Zoals hierboven vermeld, kunnen de rijmpjes soms sterk zijn, maar ze zijn niet altijd top. De eerste regel van de mixtape is bijvoorbeeld: ik heb een zak vol posies. Hoewel zijn flow opvalt op het eerder genoemde Ignorant, is zijn inhoud op de Cam'Ron-assisted cut twijfelachtig (ik ben Robert Downey Jr., jij lijkt meer op Steve Carell). Later doet hij dit meer op de trippy, door Lex Luger geproduceerde Lucky Ass Bitch, met Juicy J. Deze misstappen nemen weg van de mixtape, maar overschaduwen de positieve tonen niet volledig.
Uiteindelijk is deze mixtape meer dan alleen maar een kijkje in de geest van Miller. Macadelic geeft ook een kijkje in zijn potentieel en laat meer zien van wat Mac kan. Met een blik die zijn huidige sterrendom te boven gaat, blijft Miller openstaan voor nieuwe stijlen, een honger naar respect en een verbeterde levering. Macadelic is een goed teken van het pad dat hij voor zichzelf bewandelt en het zal dwingend zijn om te zien waar dat pad hem naartoe leidt.
DX-consensus: EP-waardig
Mac Miller - Macadelic gratis beluisteren 
