4,0 uit 5- 4,39 Gemeenschapsbeoordeling
- 361 Heeft het album beoordeeld
- 263 Gaf het een 5/5
Gelijkwaardig aan kritiek gericht op zijn hedendaagse concurrent Drake , J. Cole is het onderwerp geweest van beschuldigingen van uitrollen en tekortschieten van hoge kwaliteit in een tijd van lagere normen en verwachtingen. Het mikpunt van grappen over een vermeend onvermogen om te boeien, hij vindt zichzelf op gespannen voet met het proberen niet alleen een menigte te plezieren die schreeuwt om de passie die op zijn vroegere mixtapes te vinden is, maar ook een industriemodel dat alleen rekening houdt met gepolijste hitmakers. Omdat dit aanhoudende innerlijke conflict hem in meerdere richtingen tegelijk trekt, Geboren zondaar vermaakt J. Cole onder de druk van een identiteitscomplex dat botst met zijn beste bedoelingen.
Werken om te voorkomen dat de legendarische vloek van het tweedejaar uitkomt, Geboren zondaar is een uitgesproken scherpere opvolger van J. Cole's debuut uit 2011 Cole World: The Sideline Story . Het project slaagt erin het thema van de spirituele crisis te midden van het sterrendom te koppelen aan een analogie voor de strijd om puristen tevreden te stellen, maar de algemene resultaten van dit concept zijn tamelijk matig. Er ontstaan flagrante misstappen bij Forbidden Fruit en Land Of The Snakes, die respectievelijk de melodieën van A Tribe Called Quest's Electric Relaxation en OutKast's Da Art of Storytellin ’(deel 1) herhalen, terwijl Cole op nostalgie zit te wachten om zijn lading te dragen. Ook maakt hij waarschijnlijk een slechte indruk, hij klinkt soms vrij statisch, de verder ambitieuze Rich Niggaz valt in dit opzicht op.
J. Cole is vastbesloten om de voortdurende goedkeuring te krijgen van zijn geboorteplaats Fayetteville, NC en de raplegendes die voor hem zullen komen. Op het openingsnummer Villuminati herhaalt hij de zin: Soms schep ik op als Hov voordat ik verbale aanvallen losbarst, misschien om luisteraars ervan te overtuigen dat hij op een dag vastgehouden moet worden in vergelijking met zijn iconische baas. Misschien wel het meest eerlijke moment van introspectie Geboren zondaar komt met Let Nas Down, een dapper maar ongemakkelijk verhaal over hoe de QB-veteraan de eerdere maatregelen van Cole vermeed die waren genomen in het nastreven van succes. Hij kijkt terug met spijt, smekend, ik kon het niet helpen, maar ik dacht dat ik misschien een fout had gemaakt / ik bedoel dat je 'You Owe Me'-hond hebt gemaakt, ik dacht dat je het kon vinden, als weerspiegeling van zijn grootste kracht en zwakte in een kwetsbaarheid die een averechts effect kan hebben.
Met deze release die ernaar streeft om volgers door de diepten van J. Cole's ziel te leiden, moet je je volledig voor het experiment inschrijven om het ongeloof op te schorten omdat het op punten niet authentiek klinkt. Trouble behandelt de valkuilen van groupies en schijnwerpers en She Knows dekt de verleidingen van ontrouw, beide overcompenserend voor zijn meestal jongensachtige charme door overmatig gebruik van de termen teef en schoffel.
Runaway leent een bekende, Cole-sonische formule (zelfs een die op dit album wordt gebruikt). Hij wisselt hier van tempo om aan te pakken wat vermoedelijk zijn eigen worstelingen zijn met roem, ontrouw en de gecompliceerde relatie van Amerika met slavernij (Wijze woorden van een onfatsoenlijke man / lieten me nadenken over de tijd dat we drie vijfde van hen waren / In ketenen en machteloos / Dappere zielen teruggebracht tot lafheid…). Het taboe-onderwerp van Amerika's geschiedenis van geïnstitutionaliseerd racisme en hoe die geschiedenis de huidige sociaaleconomische toestand van Hip Hop informeert, wordt verder uitgewerkt op de soulvolle Chaining Day.
Hij brengt zorgvuldig de onzekerheden over die gepaard gaan met de publieke perceptie van flossen, en legt uit: Dezelfde shit waar een brak zwarte nigga om wordt vergast / Dezelfde shit waar een rijke blanke klootzak om lacht ... De verontschuldigende haak van het liedje zingt, ik wil dat je van me houdt, mogelijk smeken om vergeving voor oppervlakkig leven en zijn over het algemeen koude houding overal Geboren zondaar .
Een pass ontvangen voor inspanning en sterke overtuiging in plaats van daadwerkelijke uitvoering, Geboren zondaar doet weinig om de zorgen weg te nemen dat J. Cole moeite heeft met opwindende delen van zijn publiek. Ondanks de gelaagde productie en de gevarieerde rijmcadansen die soms worden gebruikt, is het niet een bijzonder dynamische luisterervaring. Cole's repertoire bevat nu commentaar over hoe ras, macht en rijkdom allemaal met elkaar verbonden zijn - vooral voor degenen in zijn gekozen vakgebied. Het is een verbetering ten opzichte van eerdere inspanningen (zie zijn verwijzing naar het Three-Fifths Compromise van 1787 op Runaway), wat neerkomt op een verbeterd, maar niet echt superieur album.
De hoofdsingle Power Trip en Crooked Smile passen niet bij de overheersende donkere toon met weinig doel in het verleden commerciële aantrekkingskracht, en het herhaalde dramatische kooreffect (voorbeelden zijn onder meer het meer memorabele Two Words van Kanye West en Lil Wayne's Mr. Carter) is oud binnen Hip Hop. Hoewel het prijzenswaardig is omdat het grotendeels in eigen beheer is geproduceerd zonder een eenzame gastcameo, neemt Cole's semi-autobiografische eenmansshow genoegen met gemiddeld te zijn, waar een levendiger personage zijn muziek tot leven zou brengen.
