Waka Flocka Flame maakt Gangsta Rap. Niet de huidige rap over het verkopen van drugs totdat ik rijk word en dan uitsluitend rap over hoe rijk ik de incarnatie van het genre ben, en zeker niet in de buurt van de politiek geladen vroege Ice Cube-variant. Ideologisch neigt hij in plaats daarvan naar de insulaire, puur door angst gedreven middenperiode. De Efil4zaggin -stijl, gewijd aan de provence die vanaf dag één soort shit was.
De in New York geboren rapper uit Georgia is wellicht ook de eerste post-lyrische artiest in zijn subgenre. Niet in de zin dat hij zich niet houdt aan de lyrische normen van de gouden eeuw van weleer (hoewel hij dat duidelijk niet doet), maar dat zijn luisteraars zelf zelden zijn inhoud waarderen. Waka erkende dit in een recent YouTube-interview en veroorzaakte daarbij een klein schandaal. Ik zei dat ik geen songteksten nodig heb. Dat is waar iedereen het verkeerd heeft begrepen, verduidelijkt hij in een recent telefoongesprek. Vervolgens legt hij uit wat luisteraars naar zijn muziek trekt: het is de energie, de bezorging en de echtheid van de persoon die het maakt.
Hij verzuimt zijn overduidelijke secundaire functie als bliksemafleider onder hiphopconservatieven te noemen. Waka, grappige naam en zo (het is een losse fonetische mix van zijn regering, Juaquin, en de onomatopee van een geweervuur) is dit seizoen de go-to whipping boy voor al te luidruchtige oude hoofden en hun spirituele nakomelingen, de Rap luisteraars die zich meer zorgen lijken te maken over wie de waarden van gisteren vernietigt dan over de feitelijke kwaliteit van de rapmuziek van vandaag. De dag nadat het interview voor dit stuk werd gehouden, verscheen Waka op BET's 106 & Park waar hij het onderwijs en de tussentijdse verkiezingen op de meest ongemakkelijke manier besprak. Umm… cool stemmen… mompelde hij voordat hij wegkwam in gebrabbel en vervolgens de gastheren vroeg om dat terug te draaien. Natuurlijk, 106 & Park wordt live uitgezonden, dus het terugdraaien van de band was geen optie. En ja hoor, de clip hit Worldstar en YouTubes en zijn internet-tegenstanders slerpen hun zwaarden en bemande hun toetsenborden. Een vluchtige Google-zoekopdracht naar + Waka +106 + Idiot levert 177.000 resultaten op en zeer weinig of geen daarvan lijken de zin te bevatten Waka Flocka Flame is geen idioot. Waka's enige reactie kwam op Twitter: Kould (sic), zeg je dat ik zenuwachtig was op 106 & Park? Bij het opnieuw bekijken van de clip lijkt dat een redelijke verklaring. Waka ziet er meer kronkelig uit dan ronduit dom en dit ongemak is typerend voor de meeste van zijn openbare optredens. Hij staat niet goed in de schijnwerpers. Bij het ontbreken van het beschermende schild van zijn energieke relmuziek lijkt Waka gewoon verward, met grote ogen en maf grijnzend.
DUS WANNEER IK OP 106 N GRAP ROND YALL KRIJG, SPREEK IK OVER MIJ ALS EEN HOND SHAWTY MAAR ALS IK 30.000 WAARD SCHOOLVOORZIENING N LAPTOPS KOOP, HEEFT ZIJN GEEN RESPECT
In gesprek is hij even afstandelijk en bijna strategisch zo. Hij is vriendelijk, maar ver weg. Elke vraag over zijn zeer uitgesproken tegenstanders stuit op bijna volledige apathie. Zijn pleidooi dat mijn fans van me houden, lijkt gerepeteerd in zijn nonchalance. Hoewel de meeste rappers je snel zullen vertellen dat ze niets om haters geven ... en dan een paar minuten spenderen over waarom het ze niet kan schelen, lijkt Waka oprecht onaangedaan door al deze negativiteit. En ja, onwetendheid is gelukzaligheid, maar gelukzaligheid is niet altijd onwetendheid. Soms is het gewoon onverschilligheid. En soms is onverschilligheid de beste manier van handelen.
Het helpt ook dat de fans van Waka van hem lijken te houden. In de afgelopen anderhalf jaar zijn er nummers als O Let’s Do It 
, Hard In The Paint en Luv Dem Gun Sounds hebben gezorgd voor de go-to autoradio-subwoofers in het hele land, terwijl zijn kenmerkende Waka! adlibs klinken in elke afzuigkap. Zijn debuut-lp, Flockaveli voelt als een geschenk voor dat kernpubliek. Geen ballads, geen popconcessies, slechts 80 minuten volledige apocalyptische vechtmuziek, het grootste deel ervan geregen door in-house beatsmith Lex Luger. Alleen de door Drumma Boy geproduceerde single No Hands komt in de buurt van een traditionele radio-plaat, en zelfs dat komt als duister en vreemd introvert over gezien de context. Haat het of hou ervan, het is moeilijk om naar te kijken Flockaveli als allesbehalve het meest compromisloze rapalbum van een groot label in jaren.
Maar misschien komt dat omdat het niet bepaald een album van een groot label is. Of het was in ieder geval niet de bedoeling dat het er een was. [Oorspronkelijk] Flockaveli was een mixtape, het was geen album, legt hij uit. Vroege mock-ups van het artwork maakten het bekend als weer een door DJ Holiday gestuurde mixtape. Maar de mixtape ging hard, dus mijn team besloot er een album van te maken. Het was een groot risico van het label om een artiest bij zijn debuut zoveel creatieve ademruimte te geven, maar het is moeilijk te zeggen of hun instemming voortkwam uit een oprecht geloof in Waka of dat het gewoon een erkenning van een nederlaag was. Vorig jaar De staat versus Radric Davis , het geplande doorbraakalbum van Waka's mentor en Brick Squad-partner Gucci Mane (of voormalig? Beiden hebben de lippen op elkaar gehouden over hun geruchten splitsing.) brak niet bepaald door, ondanks - of dankzij - verschillende onverstandige Pop-gebaren. Het geluid en beeld van Flocka is zelfs nog uitdagender straat dan dat van Gucci en het is moeilijk om hem iets anders voor te stellen dan het soort insulaire Post-Crunk waar hij naar toe rapt. Het enige aan Asylum / Warner Brothers is dat ze je een kunstenaar laten zijn, zegt Waka. Ze lieten me mijn album maken zoals ik dat wilde.
Hij leek niet zo blij met zijn labelsituatie in de hitte van een Twitter-tirade eerder vorige maand: dat is verpest als je eigen label je niet terug krijgt zoals mijn fans doen. Shawty FUCK deze industrie kan niet wachten tot mijn contacteer (sic) up… Ik heb mijn eigen shit gewerkt vanaf dag 1 nu ik een kleine buzz krijg, ze willen je hele cheque opeten .. In een kamer vol met labelmensen, doet Flocka de tirade af als lege agressie. Als je boos wordt, ga gewoon naar binnen, zegt hij. Het is echter voorbij. Dat was Twitter. Dit is een ongelukkig toevluchtsoord. Waka's lange, bruisende mixtape-aanhang en hoge prestatievergoedingen op het moderne Chitlin Circuit brachten hem in een positie waarin hij daadwerkelijk zou kunnen bestaan buiten de labelinfrastructuur. Gelukkig is het album zelf niet zo ruggengraatloos in het licht van regel # 4080. Op Fuck This Industry hij biedt een aantal zeer constructieve wijsheid aan beginnende artiesten: kijk uit voor deze labels man ... zorg ervoor dat je geen 360 krijgt, dat zijn geen 100.
Ondanks de hoofdpijn in de branche en de aanhoudende hoofdpijn, blijft Waka vastberaden in zijn toewijding aan het maken van muziek. Mijn fans en mijn vrienden moedigen me aan om te blijven rappen, zegt hij. Het maakt mijn moeder blij omdat ik iets positiefs doe.
Vertraging. Positief? Het is niet het eerste woord dat in me opkomt bij het beschrijven van een artiest wiens grootste hit begint met het couplet.Ik heb mijn geld verkloot / nu kan ik het niet opnieuw doen, maar na wat aandringen rationaliseert Waka het goed genoeg. Ik heb nooit gezegd dat mijn muziek positief is. Mijn muziek verlicht de stress, verduidelijkt hij. Het is voor mensen die doormaken of leven waar ik het over heb. Het leert hen hoe ze stress verbaal in plaats van fysiek kunnen verlichten. Dus wat ik doe is positief.
En daar ga je. Na 20 minuten mompelende besluiteloosheid en een generieke rapper op veilige afstand spreekt Waka eindelijk en bondig een logische agenda uit. En dit is het frustrerende. Hij begrijpt het doel van zijn muziek, hij verwoordt het zelden. In een recent interview met Complex tijdschrift, vertelde Ice Cube daar een beetje advies over Ijs t gaf hem ooit: Cube, zorg ervoor dat je altijd kunt rechtvaardigen wat je op die records zegt. Ze zullen je in die interviews vragen: [zorg ervoor dat het] shit is waar je over kunt praten. Waka zou er verstandig aan doen om acht te slaan op dezelfde wijsheid. Flockaveli is een sonisch enorme plaat, maar het zou zoveel meer kunnen zijn dan dat. Het zou een game-wisselaar kunnen zijn. Het is de laatste compromisloze Gangsta Rap-plaat in de branche en in veel opzichten een opvallende aanklacht tegen het albummodel van het grote label. Als Waka zijn eigen sterke punten gewoon beter zou kunnen herkennen en articuleren, zich gewoon lekker in zijn vel zou voelen, dan zou die verwezen positiviteit vertienvoudigd worden. Een doordachte Flocka Flame kan absoluut gevaarlijk zijn. Maar dit zijn onrealistische verwachtingen. Zelfs als Waka de drive en constitutie zou hebben om zichzelf te presenteren als een gearticuleerde misdadiger in Ice-T-stijl, zou het vrijwel zeker een professionele misstap zijn. Als er niet zoiets bestaat als slechte publiciteit, dan is, waar of niet, de voortdurende Waka’s An Idiot, Son! Fozzie Beer! retweets en halfbakken blogposts zijn waardevoller dan enige weergave van rationeel denken. Domme rappers krijgen betere promotie.
Waka komt wel goed. Zijn fans houden van hem.
