3,5 van de 5- 3,00 Gemeenschapsbeoordeling
- elf Heeft het album beoordeeld
- twee Gaf het een 5/5
Het Rap-album van het grote label van vandaag is zelden een puur kunstwerk. Het dient meestal als een tijdelijke aanduiding voor pop-singles en een grote persblitz van een label of het streeft ernaar om een fictief kunstenaarschap te creëren of om de artiest als een serieuze artiest te vestigen. Commerciële dwang of kritische illusie. Vorig jaar slaagde Lil Wayne erin om beide benaderingen te combineren met De Carter III . Gucci Mane lijkt in geen van beide geïnteresseerd De staat versus Radric Davis .
Hij maakt dit punt vrij duidelijk met de albumopener Klassiek. Guch speelt zich af in een ironisch opera-refrein in Dipset-stijl en gaat in op zijn juridische kwesties, zijn rundvlees met Jeezy en de altijd opdoemende dreiging van onzichtbare haters. En dan schuift al deze zorgen opzij, in plaats daarvan geeft prioriteit aan een puur virtuoze vertoning van rappen. Hindernis mijn tegenstanders / ren door problemen / niet te stoppen / ik spring over obstakels / stop mijn grind is als het stoppen van de zon / zo onwaarschijnlijk. Het is een missie van het type Return Of The G (ja, lezers, grimas als je moet bij de vergelijking van Gucci Mane met OutKast. Het gebeurt). Stop met het verspreiden van geruchten, Gucci kijkt naar de Timex. Nou, hij heeft waarschijnlijk een duurder horloge, maar het punt staat vast - tijd is van essentieel belang.
Sinds zijn laatste verblijf in de gevangenis wordt zijn werk gekenmerkt door een hectische energie. Niet alleen qua productiviteit, maar ook qua esthetiek. Hoewel de rest van het album nooit helemaal overeenkomt met de energie van het open, behoudt het een zekere intensiteit. Hip Hop wordt zo geplaagd door ontevreden cool sinds Jay ziet dat hij de fluisterstroom van Young Chris heeft geleend, de opkomst van Gucci zou een welkome terugkeer kunnen zijn voor rappen die rappen zoals rappen. Zijn raps zijn zwaar ingeademde bedreigingen. Zijn hooks zijn vaak gecentraliseerd rond de herhaling van een enkel woord zoals Bingo of Heavy. Er is een dichtheid van ideeën, rijmconstructies en productie. Op Lemonade ziet hij niets dan geel, op My Worst Enemies klontert hij lettergrepen in een kleine ruimte. Stokken en stenen zullen mijn botten breken en kogels zullen niet op me reflecteren / maar woorden en beledigingen laten de wereld alleen maar zien hoe jullie me respecteren. En voor een artiest die door kenners te vaak wordt afgedaan als ringtone-rapper, zijn de productiebijdragen van Drumma Boy, Bangladesh en Shawty Redd meestal chaotisch post-crunk met nauwelijks een pakkende melodie.
Amerikaans horrorverhaal waargebeurde verhalen
Natuurlijk heeft hij onlangs superieur mixtape-materiaal uitgebracht, maar dat is te verwachten. Het is veelzeggender dat die banden ook breder waren. Afgezien van de spillover mixtape-hit Wasted, mist het album instant street anthems zoals Photoshoot of I’m a Dog. Als mixtape-rapper was Gucci verstrooid, spatte een waas van concepten en persona's uit en stroomde naar de protools. Hier is hij hyperfocus, afgezien van een ongemakkelijk middenalbum liefde / seks / meidenafleiding dat begint met de gruwelijke Usher-single Spotlight. Deze platen zijn noodzakelijk op deze markt (vrouwen kopen nog steeds platen om de een of andere vreemde reden) en zeker geen nieuw terrein voor Gucci. Maar ze missen de relatie die de nadruk legt op nuance of speelse arrogantie die wordt getoond op undergrounds zoals I Think I Love Her en Bachelor Pad, respectievelijk. Hier lijkt hij door de beweging te gaan, wachtend om terug te keren naar de slag die je in het gezicht rapt. Verwijder het record van de vier liedjes lover man stretch en je hebt het minst toegankelijke pop / rap-album van het decennium.
Maar misschien is dit doelgericht. De staat versus Radric Davis is noch een grootse verklaring, noch een lege radioconcessie. Het is gewoon een solide verzameling rapnummers.
ex op het strand katie
