4,0 uit 5- 3,50 Gemeenschapsbeoordeling
- 8 Heeft het album beoordeeld
- 5 Gaf het een 5/5
Het leven klinkt geweldig voor Ty Dolla $ ign. Door het land reizen om cheques in te zamelen, mooie vrouwen die de code in de war gooien, oceaangolven die in de verte beuken - allemaal met weinig tot geen gevolgen voor de echte wereld. Voor de Atlantic Records-artiest eindigt elke dag als de slotscène van een Entourage aflevering. Dat is tenminste hoe het wordt afgebeeld op zijn onlangs uitgebrachte Beach House EP . Het zeven-track-aanbod morst alfamannetjes vanuit het oogpunt van geld-over-bitches, maar blijft zwoel genoeg om een beroep te doen op het eerlijkere geslacht. Het is een zwakke balans Ty loopt als een doorgewinterde strakke touwkunstenaar.
Neem bijvoorbeeld Dynamic Opener Work. Over een weelderig, meerlagig arrangement bezaaid met glorieuze hoorns en snaren, klaagt Dolla $ ign over hoe deze schoffels allemaal proberen terug te komen en het te laten werken. Maar dat is geen probleem. Ty geeft geen fucks, hij geeft geen fucks. Hij zegt gewoon tegen deze schoffels dat ze dit werk moeten komen halen. Contextueel is hier niets nieuw, maar het klinkt op de een of andere manier nog steeds fris. Twista levert een ongelooflijk gastvers en, afgezien van de serie matte bromides van Casey Veggies, is Work een geweldig nummer.
Familiar (met Travis $ cott en Fredo Santana) en Wood & Leather (met Big T en Pops) slagen door dezelfde formule, evenals de door Wiz Khalifa geassisteerde Or Nah. Beide paranoïde remixen verstrikken mannen die medelijden hebben met de stress van vrouw en sidekick die in dezelfde nachtclub botsen, samen met degenen die gelukkig onwetend genoeg zijn om te streven naar die haarlijn die zich terugtrekt.
Laat Ty het vertellen, en elke vrouw danst op zijn dans als katten om te garen. Zijn vrouwelijke verliefdheid is duidelijk. Maar hoe stoutmoedig is de grens tussen bewondering en gebrek aan respect bij het maken van oprechte hoererijmuziek? Elk nummer wordt afgespeeld via een reeks verhalende fragmenten die aangenaam vervallen zijn van verantwoordelijkheid. Dolla $ ign lijkt altijd gelijk te hebben, zelfs als je iets verkeerd doet. Never Be The Same (met Jay Rock) neemt een reflectieve stap, maar meer door emotie dan door voorbeeld. Zag me met mijn zijschoffel, en vertelde mijn belangrijkste teef, nigga, Ty zingt, het slachtoffer spelen van zijn slachtoffer. Yous a bitch nigga / And now we in the club / Go on and fuck it up / Yous a large fan / Tryna introduceert me aan je fam / Takin ’flicks for Instagram / You more sketchier than laders. Het nummer is melancholisch en soulvol en gooit bombastisch een middelvinger ter grootte van een Freedom Tower naar de cockblockers.
Van microfoon tot stekker , Beach House EP slaat triomfantelijk dezelfde toon aan. De inwoner van Los Angeles is een getalenteerde songwriter, zelfs terwijl hij in wezen hetzelfde nummer herschrijft, wat een gecompliceerd vierkant is om in te dansen zonder twee stappen te dicht bij redundantie. Interessant blijven zonder contextuele diversiteit is lastig. Gelukkig heeft Ty Dolla $ ign die problemen niet.
