3,5 van de 5- 4,39 Gemeenschapsbeoordeling
- 18 Heeft het album beoordeeld
- 12 Gaf het een 5/5
Er is een moment op SZA's MET - verstopt in ragfijne synth en electropop crossover - waar de droom een hartverscheurende wending neemt. Geweergevechten, dodelijk ongeval, jongen / Hellevuur, jongen, ik blijf voor de eeuwigheid, de Top Dawg-groentje jammert op de brug van HiiiJack. Haar EP met 10 nummers speelt zich af als een wazig, gendergerelateerd verhaal van onbeantwoorde liefde, een met constante verschuivingen in vignetten en uitkijkpunten. Maar op een tonaal opgewekte HiiiJack worden de dingen grimmig cyclisch, en SZA's positie als slachtoffer gevangen in een reeks verzuurde relaties en onvervulde verwachtingen is plotseling veel weerlozer. In het volgende nummer, Green Mile, gaat ze op weg naar het bloedbad en begint ze de grimmig donkerdere tweede helft van de tape met een overweldigende zinloosheid.
Dat wil niet zeggen MET is een uitdagende luisterervaring. Nostalgie en reminiscentie staan centraal, en kabbelende toetsen, tintelende gitaar en beukende percussie zorgen voor een stroperige, surrealistische achtergrond die perfect is voor diegenen die gewoon proberen te vibe. SZA's derde EP in evenveel jaren is verreweg haar sonisch meest plezierige, en het is pas daarna MET loopt zijn droomachtige koers dat je wakker wordt en beseft dat het meer een nachtmerrie was dan je dacht. Het is een subtiele draai van een artiest die eerder werd gebruikt als een meer directe emotionele medeplichtige aan de haak voor labelgenoten Isaiah Rashad en ScHoolboy Q.
Er zijn voor de hand liggende inspanningen te leveren MET illusoir, van de wietproductie van Mac Miller, Toro y Moi en Emile Haynie tot de botheid van lijnen als, Here in your backyard, het bouwen van een fantasie / neukrealiteit op Childs Play. Maar wat het echt als een droom laat lijken, is de flagrante minachting voor tijd. Stilistisch, MET gaat vooruit: Julia is een drie-decennia-update van Fleetwood Mac, terwijl het door Kendrick Lamar geassisteerde Babylon vier hoofdbrekende minuten futuristische R&B is. Maar thematisch, MET is altijd terugkijkend, en welk resultaat is dat elk nummer opschorting van niet-lineaire vertelling wordt. Warm Winds maakt een ruimtereis met Rashad, maar de achteruitkijkspiegels veranderen in een duet dat doet denken aan een oude vlam; Sweet November draait Marvin Gaye's Mandota om en beschrijft een relatie met een man genaamd Tommy die niet helemaal voorbij of vernieuwd is.
MET is het sterkst wanneer SZA de gebruikelijke pop-tropen vermijdt. Te veel liedjes gaan over een gebroken hart en voegen niet veel toe aan wat er al is gedaan - Alleen liefhebben is wat je ervan maakt / Blijf voor de storm als je er tegen kunt / Maar bid voor een regenjas, ze zingt op Julia. Het is niet helemaal origineel genoeg voor een label dat de meest gewaagde muziek van het genre van de afgelopen jaren heeft uitgebracht. Childs Play, daarentegen, zit vol met herkenbare eigenaardigheden en ironische verwijzingen uit de kindertijd die elke voorspelbaarheid versnipperen, en een van Chance The Rapper's behendigste non-sequitur-verzen tot nu toe maakt de enige onder MET ’S meest memorabele momenten. Sweet November gaat over geneukt worden, maar deze keer rukt SZA zelfmedelijden uit voor een gesprek in twee verzen tussen haar en haar geweten over hoog en onbevreesd vliegen. Dingen met Tommy klinken somber, maar de soepele zang van SZA drijft op Gaye's gitaar naar een vreemde, uitgeputte empowerment.
Die vocalen, indrukwekkend verspreid over het hele project, wijzen op de belofte van SZA, ongeacht de valkuilen bij het schrijven van songwriters. SZA blijft luchtig en bochtig bij alle 10 sneden, kwaliteiten die net zo vertederend zijn MET ’S elektronische en popbeats zoals ze zijn op de meer rustige nummers. Haar Type-B-tonaliteit is een ideale match voor Kendrick, Chance en Rashad, maar de echte beste samenwerking is haar werk met MixedByAli, de in-house engineer van TDE die de soepelheid van SZA maximaliseert.
MET slaagt er niet in het onderwerp uit te breiden, maar sommige dromen zijn memorabel alleen omdat ze esthetisch levendig zijn, in plaats van een ingewikkeld plot te hebben. Hoewel er genoeg ruimte is voor SZA om volwassen te worden als schrijver en verhalenverteller, is ze duidelijk een sterke muzikant die haar mannetje kan staan buiten TDE-gastspots. Dat is genoeg om ons een tijdje te laten dromen.
