3,4 van de 5- 3.84 Gemeenschapsbeoordeling
- 25 Heeft het album beoordeeld
- 8 Gaf het een 5/5
Voor een legende die hielp een hele stad en regio bekendheid te geven, is Big Boi comfortabel neergestreken in het lexicon van Hip Hop-iconen. De dominantie en het zelfvertrouwen van Daddy Fat Sax gedurende zijn hele carrière valt niet te ontkennen. Helaas is de solo-game van de ATLien niet parallel aan zijn ambtstermijn in de machtige Outkast en zijn vierde (als je de Grammy Award-winnende Luidsprekerboxxx ) solo-inspanning in Boomiversum gaat dat niet veranderen.
Sonisch, Boomiversum doorkruist een landschap van overmatig gebruikte synths om een kosmisch, universeel thema af te dwingen zonder de hausse waarnaar de titel verwijst. Wat een kaskraker had moeten zijn met all-star Hip Hop-productie met dank aan Organized Noize, DJ's Dahi en DJ Khalil, Scott Storch en Mannie Fresh komen grotendeels tekort in een poging om te veel muzikale genres in één enkel product op te nemen. Het eindresultaat is een clusterfuck van inconsistente harmonieën, die zeker de verbaasde gezichten van Nick Young naar voren zullen brengen.
Om een hiphop-icoon te zijn in de loop van drie verschillende decennia, mogen nummers als de muffe tapijtsnijder Chocolate en Freakanomics - met zijn lethargische electro-opkomst - niet op het album worden benadrukt, laat staan de kluis van Antwan Patton. De eerder genoemde nummers vertegenwoordigen niet alleen een terugval in kwaliteit voor zijn discografie, ze bevatten misschien wel enkele van de meest luie hooks waar hij ooit uit is geweest. Get Wit It ziet Big Boi een Snoop Dogg-samenwerking verkwisten over een duizelingwekkende Organized Noize-productie die het meest geschikt is voor het uitsnijden van albums uit de jaren 00. Terwijl Big Boi opent met enkele van de krachtigste bars van het album (een van de laatste rap-provence snappin ', niggas playing sleep I'm St.Nick with the package / Blessed with the gift and only 3 Stacks can match me, light jaren voor je vinden een ander sterrenstelsel), brokkelt het snel af met zijn geflankeerde verouderde productie en een platte haak. Overthunk bevat ook een pijnlijk strijdhaak van Eric Bellinger, die niet enthousiast klinkt om op welke planeet dan ook te zijn die de plaat wil personifiëren.
Niet alles is verloren, want Big Boi weet de magie die we kennen van hem vast te leggen op de door Killer Mike en Young Jeezy geassisteerde Kill Jill, die kandidaat is voor de beste pure rap-versie van 2017. Het Zuiden wint ruim met Gucci Mane en Pimp C die doen wat ze doen in het Zuiden en Follow Deez, opnieuw gestimuleerd door Curren $ y en Killer Mike. Jeezy heeft Big Boi geregen met de sterkste hook op het album, terwijl Killer Mike, Gucci en wijlen Sweet James Jones de punten voor Day 1 Outkast-fans helpen verbinden.
Ironisch genoeg zorgt de door Dr. Luke geproduceerde All Night voor het meest nietsvermoedende, bevredigende klankbed voor Big om zijn stroperige zuidelijke accent te laten druipen. Grote druppels Southern-playalistische saus over Luke's vooroorlogse geregen piano-riffs met maten als: het is goed, het is oké, iedereen gaat zeggen wat ze willen zeggen / spelers gaan spelen wanneer ze willen spelen, lange weg, maar voor één nacht zoals Luther Vandross goed.
Big Boi is en zal voor altijd een Hip Hop-uitblinker zijn. Zijn lyrische bekwaamheid en flow behoren tot de top van het spel. Geen enkel sterfelijk mens staat echter boven verwijt of kritiek. Terwijl er momenten zijn Boomiversum dat je eraan herinnert naar wie je luistert, de dieptepunten zijn op zijn zachtst gezegd pijnlijk en storend. Zwakke productie en vreselijke haken overstemmen de plezierige momenten van de veronderstelde intergalactische trip. Mr. Patton is te ver in zijn carrière om een album uit te brengen dat gewoon rond de bases draait. Van Wrede leugens en gevaarlijke geruchten naar Grote grammen en nu Boomiversum wachten we nog steeds op Big Boi om Southern Hip Hop in zijn eentje naar een hoger niveau te tillen. Hij heeft tenslotte in de eerste plaats geholpen bij het maken van de handleiding.
