4,1 van de 5- 3.14 Gemeenschapsbeoordeling
- 14 Heeft het album beoordeeld
- 6 Gaf het een 5/5
Toen we voor het laatst hoorden van N.E.R.D in 2010's Niets Was Pharrell Williams al een bonafide cultureel icoon. Van muziek en film tot mode en televisie - er was schijnbaar niets dat de über-getalenteerde producer niet kon doen. Maar het zijproject van Neptunes hing nog steeds in de lucht. In 2016 begonnen geruchten de ronde te doen dat hij weer contact had met zijn N.E.R.D-broers Chad Hugo en Shay Haley. De opwinding die gepaard ging met de mogelijkheid van een nieuw N.E.R.D-project begon door de branche te rimpelen. Iets meer dan een jaar later, het vijfde officiële studioalbum van N.E.R.D No_One sterft ooit echt is gearriveerd.
Zoals het hoort, is de 11-track-inspanning meer een verzameling vurige minisymfonieën die moeiteloos van genre naar genre slingeren. Elk nummer heeft meerdere ingewikkelde delen die elk het gevoel geven als zijn eigen wilde muzikale reis. Net als het debuut van het trio in 2002 ik n Zoeken naar ... is het onmogelijk om de plaat te classificeren als louter hiphop als het een overvloed aan gelaagde, eclectische geluiden is, waaronder pop, R&B, trap, rock, snelle elektronica, reggae en calypso.
Te beginnen met de woorden: De waarheid zal je bevrijden, maar eerst zal het je kwaad maken, albumopener Citroen met een rappende Rihanna zet al snel de toon. De koningin van Barbados, die meer bekend staat om haar zang dan om MCing, levert een dappere poging en steelt tijdelijk de schijnwerpers van Pharrell met haar onberispelijke executie. In feite zijn er eigenlijk twee versies van de track - een zonder Rihanna - en het is niet moeilijk om erachter te komen waarom ze haar aan de officiële versie hebben toegevoegd. Ze brengt een heldere, heldere energie op een onverwachte manier die RiRi smeekt om ooit een volledig rapalbum te maken (hey, waarom niet?).
Waar eerdere N.E.R.D-albums vaak leden aan een gebrek aan samenhang, No_One sterft echt is in staat om elk nummer met een meer uniform geluid aan elkaar te rijgen ondanks het grote aantal gasten. Britse popliefhebber Ed Sheeran, die net opdook op Eminem's Opwekking (tot teleurstelling van sommige rappuristen), verschijnt op het met reggae doordrenkte album closer Lifting You and the always Auto-Tuned Future is te zien op het hoge octaangetal 1000, terwijl de in Groot-Brittannië geboren Sri Lankaanse rebel M.I.A. verschijnt op Kites.
Maar het zijn de monsterfuncties van Kendrick Lamar en een verdomd bijna gepensioneerde André 3000 die de boel echt opschudden en nog meer leven inblazen in een al hectisch project.
Op Don't Do It! met K. Dot en de raadselachtige Frank Ocean, Pharrell is in staat om een openlijk politiek lied in een leuk, vrolijk pakket te verpakken (bedoelde woordspeling). Zoals Pharrell op de zijne uitlegde Verslaat 1 radioshow, het nummer werd geïnspireerd door de politie die de dood van Keith Lamont Scott uit North Carolina neerschoot. Terwijl agenten Scott vertelden zijn handen omhoog te steken, schreeuwde zijn vrouw: Doe het niet en probeerde uit te leggen dat hij een traumatisch hersenletsel had. Ze openden nog steeds het vuur en doodden Scott. Ondanks de ernst van de inhoud, de HUMBLE. MC en Pharrell zijn op de een of andere manier in staat om het nummer opbeurend te houden met zijn dynamische, gitaarzware en uptempo beat.
Ondertussen krijgen we op Rollinem 7's met 3 Stacks een explosief couplet van de Outkast-luminary waardoor je je afvraagt waarom hij klaar is om achterover te leunen en de jongere generatie het over te laten nemen.
Met Pharrell die elk nummer produceert en Hugo zorgt voor coproductie op een handvol van de nummers, de richting van No_One sterft echt ooit was in goede handen.
De wonderbaarlijke bassist Thundercat leent zijn talenten aan de meer ingetogen Deep Down Body Thurst en Voilà, terwijl elektrische gitarist Brent Paschke (die hielp bij het maken van het inaugurele album van NERD) ook op vijf van de nummers speelt, met nummers als Lightning Fire Magic Prayer en Secret Life van tijgers hun rotsrand.
Andere vocalisten zijn onder meer A $ AP Rocky en Mary J. Blige op de eerder genoemde Kites, en Gucci Mane en Wale op Voilà, wiens subtiele optredens bijna worden gemist.
Met zoveel bewegende delen zijn er een paar momenten waarop No_One sterft ooit echt wordt enigszins onsamenhangend, maar de bemanning is in staat om snel weer op het goede spoor te komen en te herstellen van elke waargenomen troebelheid. Hoewel het gemakkelijk zou zijn om te verdwalen in het eclecticisme van het album, is dat eerlijk gezegd wat N.E.R.D de groep maakt die ze zijn. Als ze de grenzen niet gaan verleggen en raar worden, wie dan wel?
