3,2 van de 5- 4,38 Gemeenschapsbeoordeling
- 8 Heeft het album beoordeeld
- 5 Gaf het een 5/5
Verliefd worden kan gemakkelijk zijn, maar het is de pijn van een breuk die het moeilijkste is. Voor de 19-jarige kunstenaar Juice WRLD uit Chicago zijn drugs het antwoord.
En veel van hen daarbij.
Wiet, mager, cocaïne, extase, alcohol, paddenstoelen en al het andere dat zijn plug aan dek heeft. Gedurende Vaarwel & Good Riddance , zijn grote labeldebuut via Interscope, stuurt Juice WRLD de luisteraar op een trip down memory lane, waarbij hij stopt bij al zijn kwetsende uiteenvallen. En hij is helemaal niet nuchter.
Met 15 tracks en drie sketches, Vaarwel & Good Riddance heeft een algemene boog met betrekking tot het gedrag van Juice. Of het nu de frustratie van meisjes is om kwetsbaar te worden in zijn eigen gevoelens om te bezwijken voor de gevoelloosheid van dit alles. Verre van een zelfhulpgids voor mensen met een gebroken hart, dient het album meer als een diepgaande blik op de verschillende emotionele stadia die Juice ondergaat na zijn uiteenvallen. De productie die grotendeels door Nick Mira wordt verzorgd, kan op een glijdende schaal van grunge tot pop worden geplaatst, waardoor Juice genoeg vrijheid heeft om met hart en ziel te zingen. En met zingen bedoelen we het soort zingende tieners in de privacy van zijn / haar kamer, zonder professionele training.
Al deze elementen combineren voor de andere helft van een tiener die liedjes moet hebben om door de middelbare school te gaan. De eerste helft was Khalids opbeurende en leuke Amerikaanse tiener. Dat kan men alleen maar hopen Vaarwel & Good Riddance heeft geen invloed op de jeugd om grote hoeveelheden drugs te gebruiken wanneer ze met onbeantwoorde liefde worden geconfronteerd.
De beste mogelijke songwriting van Juice moet echter nog komen. Zijn teksten draaien constant om drugsmisbruik en depressie, zonder enige focus op creatieve strofen of overtuigende diepgaande first-person ervaringen. Alleen de sketches fungeren als een real-time blik op een van Juice's eerdere relaties, waardoor de luisteraar een idee krijgt van het heen en weer gekibbel tussen hem en een ex. Behalve deze keer hoor je bij elk telefoongesprek de onderbewuste gedachten van de ex-vriendin op de achtergrond weerklinken. Door dit toegevoegde detail kan de luisteraar zich meer verhouden tot de pijn van Juice.
Als hij blijft zoeken naar groei binnen zijn vak, zou zijn derde album iets speciaals moeten zijn. Je kunt er een glimp van horen op liedjes als Used To met regels als Draag je beste jurk, meid, want je gaat er dood in / Ik wed dat je spijt hebt van de dag dat je erin loog. Het zijn zulke regels waar de pijn in Juice het meest poëtisch is. En bij de albumafsluiting I’ll Be Fine eindelijk breekt Juice uit de emotionele inzinking veroorzaakt door het meisje dat hem het hele project teistert.
In tegenstelling tot andere artiesten die opduiken van SoundCloud en sociale media, voelt Juice zich bereid om dingen interessant te houden omwille van de kunst en wordt ondersteund door een gematigd begrip (en interesse) in gevarieerde melodieën en cadans.
