4,5 van de 5- 3.67 Gemeenschapsbeoordeling
- 43 Heeft het album beoordeeld
- twintig Gaf het een 5/5
Er is in de recente geschiedenis geen groep die zoveel fanfare in traditionele lyriek heeft geïnjecteerd als Buffalo NY's Westside Gunn, Conway The Machine en Benny The Butcher, de startende line-up van het machtige Griselda Records.
Na een ongelooflijke reeks soloprojecten dit jaar, die allemaal buiten de Shady-paraplu bestaan, en een behoorlijk epische merkontwikkeling georkestreerd door Gunn zelf, hun langverwachte WWCD (Wat zou Chinegun doen) - een eerbetoon aan wijlen ‘Chine Gun, Benny’s biologische broer - is hier. Geen verrassing voor iemand die erop heeft gewacht, het is moeilijker dan beton gewikkeld in ijzer.
meest populaire r&b-nummers
Zittend op 13 nummers, waaronder coke rap tsaar Raekwon die het album zegent in de intro en Bro A.A. Rashid (wie ook gesloten Westside Gunn's Flygod ) op de outro, het album barst van de sinistere maten, harde drums en griezelige soundscapes.
Het uiterlijk van Raekwon is vooral significant, gezien de vroege vergelijkingen van Westside Gunn en Conway met Rae en Ghostface Killah tijdens de Alleen gebouwd voor Cubaanse Linx het was.
In feite, WWCD is misschien wel die van deze generatie 36 kamers - een blauwdruk die een nieuw tijdperk van harde rappers nu kan eren als een heilige graal van moderne street hiphop. Afgezien van de kleinere groepsgrootte, kan worden gezegd dat ze in omgekeerde volgorde van de Wu-Tang Clan hebben gewerkt. Ze hebben zich langzaam opengesteld voor fans via robuuste solocatalogi terwijl ze het collectieve merk versterken op weg naar hun meest sonisch solide oeuvre tot nu toe.
Na herhaaldelijk luisteren, merken oude fans mogelijk een gebrek aan diepte. Gunn, Benny en Con verhandelen repen met een vol octaangehalte van 110 procent; je kunt ze elkaar bijna horen duwen op beats die Daringer en Beat Butcha zo donker houden dat ze met een zaklamp zouden moeten komen. De muur-tot-muur bars, hoewel complex en vol met edelstenen, stoppen nooit volledig om iets te verkennen of uit te breiden dat te ver buiten de zak ligt - vooral niet met de nummers opgesplitst in derde (en vierde).
heeft dwyane wade zoon een operatie ondergaan?
Let ter referentie op de emotionele lading van De koe van Hitler 4 , Wees trots op mij uit Iedereen is F.O.O.D. 2: Eet wat je doodt of gewoon de algehele sfeer die eruit voortkomt Babs uit Tana Talk 3 . Dat zijn echter karakteronderbrekingen die de jongens fans geven tijdens hun respectievelijke soloprojecten - wanneer ze meer hectares hebben om op eigen kracht te verbranden. WWCD is anders, en het is allesbehalve een slechte zaak.
De productie is een van de meest opvallende elementen van de LP. Griselda is synoniem geworden met een esthetiek gemaakt door Daringer, en in plaats van de gastproducenten uit te nodigen die zich onderdeel van de cirkel bevinden, hebben ze hem, samen met Beat Butcha, de volledige regeerperiode laten nemen.
Met de out-of-place Eminem-functie (evenals de 50 Cent-functie) die meer als subtiele buigingen dan als noodzaak aanvoelt, wordt het grootste deel van de gasten op afstand gehouden. Griselda stoere Keisha Plum laat een woest gedicht vallen op May Store, en zangeres Tiona Deniece schreeuwt een beestmodus en blaast je verdomde gezicht naast WSG op het Kennedy-intermezzo.
Uiteindelijk maakt hun Shady-debuut hun hiphopmerk iets smakelijker. Hun kenmerkende drumloze diepe sneden zijn nergens te vinden - buiten de intro en outro. Bovendien, WWCD dient als het perfecte gateway-medicijn voor nieuwsgierige fans om de gerespecteerde solodiscografieën te ontdekken.
Voor nieuwe fans is het een baken voor die rauwheid waarnaar je op zoek was, en voor de rest van ons die-hard Griselda-hoofden is het een bedankje - en meer nog, een reden om te blijven juichen voor de Buffalo Kids.
top 10 rapnummers van de week
