4,1 van de 5- 4.02 Gemeenschapsbeoordeling
- 43 Heeft het album beoordeeld
- 25 Gaf het een 5/5
HipHopDX wil dat alle lezers weten dat we al onze beoordelingen zeer serieus nemen, tot op de laatste decimalen in de beoordeling. Om jullie allemaal te vertellen hoe het traditionele beoordelingsproces verloopt, hebben we besloten om een gesprek te publiceren dat leidde tot The Game’s Meek Mill-laster, achtste studioalbum, 1992 , het verdienen van zijn 4.1 rating.
Trent Clark (hoofdredacteur): Ik ben een beetje verscheurd met deze release. Zoals gewoonlijk is The Game zijn gebruikelijke dominante zelf op de microfoon met levendige lyriek en verhalen die je rechtstreeks naar de straten van Compton brengen. Dat gezegd hebbende, weten de meesten van jullie waarschijnlijk dat ik een voorstander ben van artiesten die versleten samples en melodieën gebruiken. Als het nummer al een winnaar is, hoeveel rekwisieten kun je de artiest dan geven die het leent? Funky genoeg? Kleuren? De boodschap? Californië gaat er zeker naartoe rijden, maar dit verandert bijna in een mixtape.
En ja, ik ben niet naïef voor het feit dat het het tijdstempelsentiment belichaamt à la een aflevering van Iedereen haat Chris maar wil een project de grootste eerbied krijgen, dan moet het uitvoerende productieteam een eigen stempel drukken op het geluid om het project een onmiskenbaar onderscheid te geven (denk aan goede jongen, m.A.A.d stad , ook al had ik nooit gedacht dat die beats de sterkste waren; ze gaven het album nog steeds een identiteit voor het onderwerp).
William E.Ketchum III (DX-bijdrager van 11 jaar): The Game is altijd een voorstander geweest van de geschiedenis van Hip Hop, punt uit. Veel mensen raken geïrriteerd door zijn naamverlies, maar ik heb altijd gedacht dat het dezelfde soort eerbied toonde voor zijn voorgangers die zoveel oude hoofden tegenwoordig in de branche missen. Een nummer als Dreams laat beide kanten zien: op een gegeven moment citeert hij het jaar van Dr. Dre's tweede album verkeerd (ik werd wakker uit die coma, 2001 / ’op hetzelfde moment dat Dre viel 2001 ), en twee verzen later schildert hij levendig een moment in de geschiedenis van hiphop toen Eazy-E het Witte Huis bezocht. Dus ik was best opgewonden om te horen dat hij eindelijk een conceptalbum uitbrengt dat gewijd is aan 1992 als een jaar, omdat ik dacht dat Game hierdoor zijn historici zou kunnen strekken. En er zijn een aantal werkelijk fantastische momenten waarop hij dat hier doet, of het nu gaat om verhalen vertellen en schilderen of het gebruik van monsters en referenties om een gevoel te creëren. Savage Lifestyle is een van de beste Game-nummers van de afgelopen jaren, omdat hij levendig een beeld schetst van de Los Angeles-rellen. True Colors / It's On is ook geweldig, want hij neemt de klassieke single van Ice-T over om zijn eigen verhalen te vertellen over het ontstaan van de bendecultuur - en zelfs als het originele nummer niet in 1992 werd uitgebracht (het nummer en de film kwamen uit in 1988 ), het is nog steeds een bevredigend record. Veel historici zullen een hekel hebben aan de jaarafwijkingen (dit is niet de eerste), maar met alle herkenbare samples die op het album worden gebruikt, kan het beter worden genoten als een ode aan een tijdperk (of twee), in tegenstelling tot een specifiek jaar.
top r&b- en hiphopnummers 2016
Aaron McKrell (DX-bijdrager van één jaar): Ik ben het ermee eens dat hij royaal bekende samples gebruikte, maar dat Savage Lifestyle sloeg voordat het veranderde, was vuur. Ik heb er ook geen probleem mee dat hij The Message beat gebruikt, want dat is een generatie geleden gedaan door zowel Ice Cube als Puffy. Het is gaaf om te zien dat wat misschien wel het beste rapnummer aller tijden is, decennia later relevant blijft. Ik had wel een probleem met True Colors / It’s On, alleen omdat de sample lui aanvoelde, maar ook het meest memorabele deel van het nummer was. Dat is niet goed.
Trent: Inner City Blues is er weer een! Met alle soulvolle samples die we niet eerder gehoord, kiest hij die?
Jesse Fairfax: (DX-bijdrager van vier jaar): Hoewel ik ook voor Ludacris zou pleiten, is Game misschien wel de grootste uitblinker van Hip Hop. Elk album dat ik heb gehoord, is minstens één luisterbeurt waard geweest, en hij beheerst de kunst van het overleven ondanks middelmatige punchlines en onvermoeibare naamsvermindering. Ik zou zijn voortdurende relevantie toeschrijven aan de cheatcodes van sterke bezorging, het vermogen om geweldige nummers te maken ongeacht andere creatieve tekortkomingen en een onmiskenbaar talent voor het genereren van rundvlees onder collega's. Omdat hij door de jaren heen op gespannen voet stond met iedereen van 50 Cent tot Lil B, is hij op de een of andere manier onlangs onderdeel geworden van een Rap Royal Rumble-saga met Meek Mill, Sean Kingston, Beanie Sigel en God weet wie nog meer, waarschijnlijk om zijn nieuwste werk te promoten.
William: Ik zou zeggen dat Fat Joe een grotere overpresteerder is dan Game (en mogelijk Ludacris), vooral omdat ik niet denk dat hij zo getalenteerd is als een van hen, maar hij heeft nog steeds hitnummers en slaagt erin om in het gezelschap te blijven van legendarische rappers. Hoewel ik denk dat dat niet de bedoeling is.
Aaron: Ik heb echter genoten van dit album. Game slaagde erin om zijn onophoudelijke naamsvermelding om te zetten in een actueel, samenhangend record dat zowel een eerbetoon is aan de oude school als spreekt over de strijd waarmee zwarte mannen in Amerika tegenwoordig worden geconfronteerd. Ik ben het ook met William eens dat ik blij ben dat hij niet al te letterlijk was met de 1992 titel. I Grew Up on Wu-Tang is een eerbetoon aan een groep die in 1993 debuteerde. De eerder genoemde Fuck Orange Juice-beat, opgeheven uit The Message, die in 1982 uitkwam. De chronische , de Rodney King-tape en de LA-rellen, was 1992 het perfecte jaar om naar terug te luisteren. Als hij echter te strikt binnen dat concept was gebleven, zou het waarschijnlijk heel snel moe zijn geworden.
Foto: Jonathan Mannion
Hier het voor jezelf: Stream games 1992 hier volledig .
Jesse: Ja, voor alle streken van Game, mijn klachten 1992 zijn vrij minimaal.
heetste hiphopnummers van dit moment
Trent: Dus niemand denkt dat de monsters overbelast zijn?
William: Ik ben cool met de samples omdat ze een nostalgisch gevoel voor het album opbouwen. Ik denk dat het eigenlijk beter werkt dat veel van hen al eerder zijn gebruikt, omdat het meer helpt bij het gevoel van vertrouwdheid dan wanneer ze samples zouden hebben gebruikt die niet zo vaak zijn gebruikt. En vertrouwdheid is een thema waardoor het album goed bij elkaar blijft.
Jesse: Het grootste deel van het project doet goed werk en doet een beroep op mijn 36-jarige gevoeligheden en als Jayceon schuldig is aan toegeven, zou ik het liever voor mij zijn dan voor de jongere generatie van vandaag. Wat betreft de explosieve opener Savage Lifestyle, zie ik dat sommige van mijn DX-collega's het samplen van Marvin Gaye's Inner City Blues flagrant vonden; Ik vind dat het perfect werkt als eerbetoon aan de klassiekers die tijdens zijn opvoeding werden gespeeld. Ook wordt het concept uitgevoerd zonder een gegeven gebrekkig onderwerp dat je meeneemt door samenzweringen van de overheid, de dood van Martin Luther King Jr., Malcolm X en Huey P. Newton en de beruchte voorjaarsrellen '92 na het Rodney King-proces. Het is genoeg om je te laten afvragen waarom hij zich niet meer vastlegt aan zwarte verontwaardiging, maar een goede redenering zegt dat hij alle kanten van het veld moet spelen om zowel gedegenereerde, neutrale oude hoofden als bewuste gangbangers te bedienen.
Trent: Zou hij echter geen originelere manieren moeten vinden om die afbeeldingen levendig te schilderen? ik herinner me wanneer De documentaire 2 viel en dit meisje dat op kantoor werkte, was ongeveer 22 jaar oud en ze kon er geen genoeg van krijgen van On Me (met Kendrick Lamar) . En ik denk bij mezelf: Nou ... ja! Het is omdat het ‘Aan & Aan’ is en het was een onmiskenbaar klassieke plaat toen het viel! We hebben Game vaak lyrisch terug naar de motorkap horen terugkeren, maar hij heeft veel betere scores gehad om over te rapen.
Dat gezegd hebbende, ik klop absoluut niet tegen het album als geheel. Het is klote. Advocaat van de dokter , nummer twee.
Aaron: Bovendien, 1992 toont enkele van de sterkste verhalen uit zijn carrière. Het verhaal over Young Niggas over hoe een vriend die ooit bij hem woonde in een vreemdeling veranderde omdat hij een Crip werd, illustreert de kracht van bendebanden en elke vorm van kunst die ik in een tijdje heb geconsumeerd.
Jesse: Als je bedenkt dat hij een eerbetoon is aan culturele relikwieën, 1992 blinkt uit in zijn throwback-missie. Ik heb nog nooit de favoriete cultfilm Colors gezien of een heel Ice-T-album gehoord [ik was enig kind met een fervent New Yorkse voorkeur, klaag me aan], Game's eerbetoon True Colors is een grondige wandeling door de gruwelen van opgroeien rond het bendeleven . Bompton viert The D.O.C. nietje It's Funky Enough met kapverhalen over politie-invallen en Blood vs. Crip-spanning die ik geen seconde aarzel om te geloven. Ik ben bereid de historische onnauwkeurigheden van I Grew Up On Wu-Tang over het hoofd te zien als we verondersteld worden een momentopname van een heel tijdperk te krijgen in plaats van 1992 specifiek. In dezelfde mate, maar wil je het (hoewel niet eens op afstand episch in vergelijking met de openingsscène van het filmische meesterwerk van Hype Williams) Buik ) doet goed werk door de jam van Soul II Soul uit 1989 te combineren met een gemoderniseerde trap.
Trent: Bongo en de anderen (The Chemists Create, Phonix, WLPWR, Tycoon, enz.) Deden hun ding, maar zoals ik al zei, je kunt de top van de berg niet bereiken als de originaliteit niet op de half lege punt van het glas zit. Ook is All Eyez niet op zijn plaats zoals zoveel van Bloods en Crips op het album in de verkeerde buurten, maar aangezien het een bonustrack is, krijgt het een beetje een pass, toch ?. Ook, Jesse, ik heb je op die illegale stroom gezet Kleuren .
William: Persoonlijk tel ik alleen bonustracks als extra kredietvragen. Als ze dope zijn, tellen ze mee voor de totale score van het album. Als ze het erger maken, negeer ik ze, omdat er een reden is waarom ze bonussen hebben gekregen.
troy aikman jay z lijken op elkaar
Jesse: Ik heb het Jeremih-nummer over het hoofd gezien omdat ik 80% van het album leuk vond.
Trent: Wil iemand dat spel aanpakken = op één na beste-discografie-naast-Kanye-in-de-afgelopen-10-jaar-argument dat Will naar voren bracht?
Staat op het punt om dit nieuwe spelrecord te horen. Ik kan niet wachten. Afgezien van Kanye, de beste rap-discografie tussen 2005-2016 van iedereen die het zo lang geleden heeft.
- William Ketchum III (@WEKetchum) 20 september 2016
Jesse: Wie tellen we in deze beste discografie-discussie? Ik neem aan dat Kanye de eerste is, maar Kendrick is mijn nummer 1 met vier releases beter dan iedereen van 2005 tot nu.
Aaron: Ik ben het ermee eens, Game heeft de op een na beste discografie sinds 2005.
Trent: Na een zorgvuldige afweging denk ik dat hij iets van plan is. Hoewel ... Sectie.80 -> goede jongen, m.A.A.d stad -> Om een vlinder te pimpen zou de algehele kwaliteitsratio kunnen verslaan.
William: Zeker, de drie van Kendrick zijn geweldig. Hoewel het argument was gebaseerd op artiesten die al even lang op pad waren. Als het maar een punt was, dan zou ik duidelijk zeggen dat Kendrick de beste artiest is sinds Kanye.
gewoon tatoeëren van ons jodie
Trent: Ik begrijp het, zei de blinde man.
In dat geval ben ik het ermee eens. Mensen hebben misschien geslapen, maar hij heeft ongelooflijke platen op al zijn albums. Mocht ik willen ZALM had betere uitvoerende productie, want dat had een van de top 10 dubbele schijven ooit kunnen zijn. Het enige wat je hoefde te doen was de donkere en uptempo nummers van elkaar te scheiden voor een betere volgorde en flow. Ik zal mijn versie met jullie delen de volgende keer dat ik mijn harde schijf eruit haal ... wanneer dat kan zijn omdat ... wie heeft er nog harde schijven nodig?
Aaron: Hé, Jesse, Nas zou ook mee moeten praten. Hip Hop is dood , het naamloze album, en Het leven is goed , evenals de stellaire (ik weet dat Trent het daar niet mee eens zal zijn) Verre familie met Damian Marley. Hoewel het erg goed is, Het leven is goed is eigenlijk mijn minst favoriete van alle vier die albums. Ik weet dat dat een impopulaire mening is.
William: Ja, ik hou van Nas uit het laatste tijdperk, maar absoluut niet. Vooral omdat Game minstens twee albums heeft die in die tijdspanne in het 4.5-5-territorium liggen. De hoogste Nas heeft is 4.
nieuwe albums 2016 rap en r&b
Jesse: Ik ben het er ook helemaal niet mee eens. Het leven is goed is het enige waar ik van hou in die jaren.
Trent: Ik zal het voor een andere dag bewaren om Nas 'discografie door de guillotine te laten lopen. Waar denken we aan voor de beoordeling op 1992 ?
Jesse: Ik denk een even 4 is eerlijk en goed. Het is een van de meer complete lp's in de catalogus van Game en de relatieve kracht spreekt over hoe treffend hij al meer dan een decennium is. Ik ben opgelucht over het gebrek aan gastoptredens in vergelijking met Documentaire 2 en 2.5 , maar het spreekt voor zich dat zijn debuut in 2005 misschien wel het enige is dat hij wankelt op een klassieker (we kunnen allemaal Curtis Jacksons haken en Interscope's geweldige budget op dat moment bedanken.)
Dollar & A Diss: 92 Bars gaan naar Meek Mill's hoofd met de strijdbijl.
Trent: Ik ben bij 4.2.
Jesse: Ik ben het eens met 4.2, ik wilde gewoon mijn grenzen niet verleggen, dus ik heb het laag gehouden. (Lacht).
Aaron: 4.1.
William: Verrassend! Ik ben op een 4 . Ik ben een grote Game-fan, dus ik dacht dat ik aan het trippen was met mijn 4, (lacht). Blij om te zien dat iedereen rockt.
