3,6 van de 5- 3,50 Gemeenschapsbeoordeling
- 4 Heeft het album beoordeeld
- twee Gaf het een 5/5
Het lijdt geen twijfel dat Future een blijvende impact heeft gehad. De afgelopen anderhalf jaar is zijn kunstenaarschap echter in verval geraakt. Maar af en toe een misfire kan zijn welverdiende status als legende niet wegnemen. Op zijn zevende album, De WIZRD , worstelt de veteraan uit Atlanta met zijn nalatenschap terwijl hij springt tussen nieuw leven ingeblazen klinken en alleen maar kloppen op de automatische piloot. Frustrerend genoeg is het album noch een triomfantelijk succes, noch een experimentele mislukking. Het toont eerder een veteraan die vertrouwd is met een beproefde formule.
Op 20 tracks, De WIZRD De opgeblazen lengte is een bewijs van de fase van Future in zijn carrière. Waarom gooi je er geen vulmiddel in en vang je die stromen? De eerste reeks nummers is behoorlijk bedrieglijk: ze zijn gestroomlijnd en boeiend, wat de indruk wekt dat dit album een soort homerun zou kunnen zijn. De opener Never Stop is een ruimtereis in zijn bewustzijn. Hij roept zijn verleden op en biedt een glimp op van de man achter het masker, nadenkend over het stoppen met lean met de lijnen, Tryna shake the devil, op promethazine / Tryna laten zien dat je liefhebt, maar je voelt me niet. Het nummer loopt over in een ambient, vervormde outro die het thema van innerlijk conflict onderstreept.
Na Never Stop serveert Future back-to-back knallers met Jumpin on a Jet en Rocket Ship. Jumpin on a Jet heeft een dreigend ritme met dank aan Southside. Ondertussen is Rocket Ship Future op zijn best. Hij verheerlijkt zijn middelenmisbruik boven ATL Jacob's opwindende, minimale productie, die zelfverzekerd en zelfverzekerd klinkt. Hoewel er iets een beetje schokkend aan is dat hij snel teruggaat naar het romantiseren van drugs na zijn introspecties op Never Stop, wordt het nummer gered door zijn verfijnde weergave.
De WIZRD Wat opvalt is de eerste single Crushed Up. Van de gelikte productie tot de moeiteloosheid van Future, dit is een van zijn beste werken in de recente geschiedenis. Hij klinkt op dezelfde manier nieuw leven ingeblazen op F&N, Talk Shit Like a Preacher en Stick To the Models.
Ondanks zijn sterke eerste helft, De WIZRD gaat in een verdoving na de slechte overdosis. Op Krazy but True rapt Future lui over hoe hij de eer verdient voor het veranderen van het spel. Als het harder was, zou het door Wheezy geproduceerde nummer eigenlijk het grandioze statement kunnen zijn dat het zo graag wil zijn. Het grootste deel van de tweede helft is doelloos vulmiddel zoals Servin Killa Fam en Goin Dummi.
Wanneer Future gasten binnenhaalt om dingen te veranderen, zijn de resultaten teleurstellend. Unicorn Purp, met Young Thug en Gunna, blijft langer welkom. Evenzo raakt de Travis Scott die Face Off bijgestaan heeft, verdwaald in een waas. Ondanks dat Faceshot wat broodnodige vurige energie toevoegt aan de snooze tweede helft van het album, is er een algemeen gevoel dat Future het opbelt.
Binnen begraven De WIZRD is een geweldige EP. Maar als album dat meer dan een uur duurt, past het niet bij zijn artistieke hoogten. Hoewel zijn Taylor Swift-speelfilm, King's Dead falsetto en Juice Wrld-samenwerking even bizar en polariserend waren, toonden ze een artiest die bereid was om wat curveballs te gooien. Aan De WIZRD , besteedt hij de meeste tijd aan het verfijnen van zijn formule of gewoon lui zijn. Hoe dan ook, het is duidelijk dat Future veel te comfortabel is.
