5.0 van de 5- 4.12 Gemeenschapsbeoordeling
- 76 Heeft het album beoordeeld
- 53 Gaf het een 5/5
Vijf jaar geleden maakte de gewaardeerde gangsta-rapper Freddie Gibbs de eenvoudige overstap naar just gewaardeerde rapper met de release van Piñata , zijn samenwerkingsalbum naast de teruggetrokken productiemaestro Madlib.
vrouwelijke r&b-zangers 2016
Hoewel de inwoner van Gary, Indiana, een kaartdragend lid was geweest van vrijwel elk denkbaar rapper-mijlenprogramma (signee van een groot label, zichtbare soldaat in de entourage van een superster, voormalig XXL-eerstejaarsstudent), was het pas bij het genoemde project waar zijn schurende realiteit gelijkenissen kregen het soort lovende kritieken die voorbehouden zijn aan kunstenaars met een gevestigde carrière.
Hun hereniging, het naadloze Bandana , vindt Freddie de meest evenwichtige en gerijpte die hij ooit op de microfoon heeft gehad. Hij klaagt over zichzelf aangedane overtredingen uit het verleden, terwijl hij nog steeds naar voren komt als de antiheld via de herkauwingspraktijk (Wifey zette me uit de wieg en zei dat ik morgen naar huis moest komen / Toen ik verdomme werd betrapt, sloeg ze me met het ultimatum / Jij moet thuiskomen met je dochter) en het gevoel van urgentie dat op album-anker Soul Right wordt gevoeld, onthult de verweerde effecten op het straatleven en hoe koste wat het kost tweede kansen moeten worden aangegrepen.
Maar maak je geen zorgen dat Freddie Kane de route van een katoenplukker gaat. Het onberispelijke Bandana bevat veel van de gepatenteerde thuggery die iedereen van Gangsta Gibbs is gaan eisen. De gladde Palmolive-samenwerking ontvouwt zich als een anonieme groepstherapiesessie voor drugsdealers, terwijl Freddie, Pusha T en Killer Mike allemaal gekristalliseerde beelden van hun kappertjes uitstorten voor rapduivels om te ruiken. Op Flat Tummy Tea heerst een verheven gevoel van lyrische roekeloosheid terwijl Freddie een groot aantal discutabele onderwerpen aanpakt, vergelijkbaar met dezelfde Instagram-tijdlijnen die het laxeermiddel gedijt met zijn advertenties.
Maar de onderliggende ster van de show is ongetwijfeld Madlib, wiens symbiotische relatie doorschijnt ondanks Freddie's meedogenloze lyrische helikopter. Massage Seats voegt een beetje Boogie Down Bronx en een beetje Jamrock samen om de perfecte MC-lunchbox te maken. De adrenaline-opwekkende Giannis is het levende bewijs dat trap-melodieën niet de enige geluidsbedden zijn die een subwoofer kunnen dempen, aangezien Freddie en Anderson .Paak door de beklijvende pianoloop en de uitgebreide sample-stukjes van James Brown gek kunnen worden met hun protesten.
En om zijn geprezen reputatie waar te maken, geeft de cerebrale producer een paar van de nummers de value pack-behandeling, waarbij hij twee beats in een kort verblijf propt, wat zorgt voor een vloeiende en opwindende luisterervaring (de magere looptijd van 46 minuten draagt ook bij aan de gemakkelijke spijsvertering).
In werkelijkheid Bandana zit vol met platen die hoofden gemakkelijk kunnen classificeren als niet klinkend als een waargenomen Madlib-beat. Of het nu de hemelse emotie is die in Gat Damn wordt opgeblazen of een tegenpool, zoals de ietwat grillige jam die te horen is op Crime Pays, Young Quasimoto slaagt erin om luchtdichte harmonieën te vinden te midden van soulmuziek; een prestatie die moet worden erkend met een muthafuckin 'buiging of reverence.
Luisterpraktijken en voorkeuren binnen Hip Hop-muziek buigen en breken met de tijd; het is onvermijdelijk. Omdat de cultuur momenteel gecharmeerd is van meer ritmische patronen dan het vlees op het bot, hebben Freddie Gibbs en Madlib ongetwijfeld bewezen dat ze kunnen concurreren zonder afbreuk te doen aan hun samenstellingsnormen.
Respect is in orde. Groet.
