4,1 van de 5- 4.33 Gemeenschapsbeoordeling
- 6 Heeft het album beoordeeld
- 5 Gaf het een 5/5
Er is iets voor te zeggen om de tijd te nemen om een project goed samen te laten komen. Deze mantra lijkt de carrières te hebben bepaald van het Atlanta-duo Johnny Venus en Doctur Dot, gezamenlijk bekend als EarthGang . Fans hadden geduldig geanticipeerd op het debuut van het grote label van het duo sinds de release van februari 2018 Royalty .
Mirrorland werd eindelijk afgeleverd op vrijdag (6 september) - en het lijkt erop dat goede dingen komen naar degenen die wachten.
shannon tiener moeder uk zwanger
Er is een enorme rijkdom aan de thematische elementen van dit 14-liederenproject. Muzikaal gezien laat de aanstekelijke productie van Childish Major (Top Down), Natra Average (This Side), Pete Scum Nebula (Blue Moon) en meer nooit toe dat de esthetiek donker wordt - zelfs niet als de inhoud op die manier afwijkt.
Schittering - zoals in het verleden - komt voort uit het vermogen om snel heel echt en levendig te worden zonder de sfeer te vernietigen. Op Top Down horen we bijvoorbeeld Dot schijnbaar gevloerd wanneer hij door een oude vlam wordt ondervraagd over zijn geestelijke gezondheid. Hij laat dan een R.I.P. aan drie gevallen vrienden (iets dat meerdere keren op de LP is gedaan).
Coping is een belangrijk thema gedurende het hele project, vooral omdat het betrekking heeft op het bij elkaar houden van relaties en - en in enkele gevallen, gezond verstand. This Side speelt zich af als een verzameling nachtelijke gedachten die zwaar op hun hoofd drukken. Zelfs op UP duidt het refrein op hun stress om een kostwinnersrol te dragen.
Het album heeft een enorme hoeveelheid balans. Hun samenwerking met Jonge misdadiger Proud Of U is pakkender dan een verkoudheid op een kleuterschool. De bijna Dilla-achtige neo-soul-vibe van Blue Moon is een sprankelend juweeltje dat je verrast.
De magie van EarthGang is dat ze gemakkelijk soundscapes kunnen doorkruisen die tegen de stroom in zwemmen terwijl ze zo verbonden blijven met hun zuidelijke wortels (muzikaal en cultureel).
Ze zijn zich er speels bewust van hoe diep ze ook op tracks kunnen komen. Ze hebben het zelfs op verschillende liedjes neergezet. Johnny's couplet over LaLa Challenge als voorbeeld straft neppe stoere rappers die geen enkele echte substantie of realiteit laten vallen.
Vergelijkingen zijn een overschaduwende olifant in de kamer geworden Mirrorland , maar - naar waarheid - het duo een nieuwe iteratie van Outkast noemen is off-base. Hoewel eerlijk, vooral als je hun drie EP-aanloop volgt, bagatelliseert het de andere invloeden die gemakkelijk uit dit oeuvre kunnen worden afgeleid.
Het belangrijkste probleem wordt wanneer deze invloeden openlijk duidelijk worden tijdens enkele van de grotere momenten van het album. LaLa Challenge klinkt bijvoorbeeld zo veel dat CeeLo aan het einde van het nummer zingt dat het raar aanvoelt dat ze hem het niet alleen lieten doen. Op Proud Of U zijn Johnny en Young Thug op een paar punten bijna niet van elkaar te onderscheiden - en Johnny's eerste couplet heeft zeer sterke overeenkomsten met de swag van Chance The Rapper.
Uiteindelijk, Mirrorland is een liefdesbrief aan de stad. Ook niet het blitse Atlanta; in plaats daarvan onderzoekt het duo de verontrustende onderbuik waarin ze werden gecultiveerd als artiesten - en mannen. Dit blijkt uit de subtiele verwijzingen naar specifieke locaties en evenementen (zoals de Ineenstorting van de Interstate 85 brug van 2017 waarnaar wordt verwezen in Johnny's eerste couplet over Wings). Net als die van Travis Scott Astroworld , hypergeregionaliseerde glans neemt niets weg van een anders universeel herkenbaar lichaam van eclectische oorwormen.
EarthGang rapt en harmoniseert de beelden en geluiden die het culturele en sociaaleconomische tapijt van de muzikale knooppunten vormen. Dit is geen nieuwe Outkast.
Dit is een nieuw Atlanta.
hou je van me drakeBekijk dit bericht op InstagramEen bericht gedeeld door AARDEGANG ⚡️ (@earthgang) op 10 september 2019 om 16:33 PDT
