3,4 van de 5- 4.25 Gemeenschapsbeoordeling
- 8 Heeft het album beoordeeld
- 5 Gaf het een 5/5
Een virale verschijning op Sway in the Morning stuwde Portland Trail Blazers-superster Damian Lillard in gesprekken over niet alleen de beste rapper zijn die in de NBA speelt, maar ook de beste rapper om ooit te spelen in de NBA.
Het is misschien waar dat de 2013 NBA Rookie of the Year / 2x All-Star bars beter kan rijgen dan zijn leeftijdsgenoten die deelnemen aan Instagram # 4BarFriday, maar hij moet nog bewijzen dat hij de lyrische rauwheid van Allen Iverson of de commercial bezit. levensvatbaarheid van Shaquille O'Neal. Het is zijn debuutaanbieding, De letter O , dat staat als de lakmoesproef voor de standvastigheid van zijn kunstenaarschap.
Opname onder de naam Dame D.O.L.L.A. (een spiritueel acroniem dat staat voor Different on Levels the Lord Allows), het 13-nummers tellende album - dat zijn tijd verdeelt tussen moderne christelijke rap en het bijbrengen van levenslessen - wankelt soms op de lijn van saai te zijn, maar voegt nog steeds kleur toe aan het groeiende verhaal van de 26-jarige baller. Zoals elke opkomende MC, herleeft hij zijn bescheiden begin, zoals te horen op het jazzy Wasatch Front - een ode aan zijn studententijd die de weg effende voor zijn professionele hoopdromen.
Lillard bezit een organisch talent voor het vertellen van verhalen, zoals beschreven in zijn gloeiende eerbetoon aan zijn grootmoeder, Thank You, dat wordt ondersteund door een zwoel Marsha Ambrosius-refrein, evenals op albumopener, Bill Walton. Vernoemd naar de Trailblazer-legende, blijkt uit het record dat Dame zijn intentie heeft om de beste te zijn tegen alle obstakels, aangezien hij geen tijd verspilt aan het verwijzen naar zijn zeer gepubliceerde All-Star stompe 2016 (All-Stars, ik zou er drie bij de naam moeten hebben / Ze zeggen dat ik huilde omdat ik het niet maakte / Het is gratis om te klagen).
Zelfs met de door valuta veroorzaakte bijnaam, D.O.L.L.A. en zijn ongerepte altvocalen zijn nooit flitsend, omdat hij zijn rijmpjes vrij houdt van ouderlijke adviesvlaggen of over-the-top insinuaties. (Een prestatie die NBA-commissaris Adam Silver zeker kan waarderen.) Kiddos kan ernaar streven om als Dame te zijn door zijn hoogstaande lyriek die te horen is op Misguided, waar hij waarschuwt voor nepvrienden en ijdelheid: ze zeggen dat het moeilijker is voor een rijke man om naar de hemel te gaan dan het is voor een koe om door een naald te gaan, verdomme / ik bid dat de Heer zijn armen om de beroemdheden houdt / Van de mensen die streven naar degenen die een ton hebben verdiend boven een esoterisch instrument. Hij wordt zelfs herkauwend terwijl hij zijn geloof op Bagage begroet met teksten als: Ik begon te gluren dat Jezus echt de reden is / Ik ben elk seizoen gezond en beschermd tegen de demonen / En goudzoekende vrouwen / Dat is alles in kaart brengen op het sperma ...
Het probleem met De letter O is niet de herhaalde keep-your-nose-clean-boodschap, maar meer de mid-tempo productie en het ontbreken van luchtdichte melodieën. Zelfs met indrukwekkende hookshows van Raphael Saadiq, Adrian Marcel en Ambrosius, bevat vrijwel elk nummer rustige vibes die de lyrische inhoud niet aanvullen. Pas als een paar Hot Boys op het veld arriveren, verhoogt Dame de adrenaline van zijn bezorging, alsof de concurrentie zijn spel naar een hoger niveau tilt. Juvenile zegent de hypnotiserende subwoofing op Legendary and the Dame impasses met Lil Wayne over Loyal to the Soil, die beide een beetje hype in de ingetogen LP brengen.
En hoewel Dame's rap-talenten onbetwistbaar zijn, kunnen zijn pop-ear-spieren nog steeds wat trainingskampliefde gebruiken. De Jamie Foxx-met Plans komt uit als een verplichte chick joint met oubollige lijnen die alleen compenseren met een flinke bankrekening. Ik ben plannen aan het maken / kom eens kijken naar mijn planner / ik kan je verwennen met cadeautjes / kom bij de kerstman zitten, hij wenkt schaamteloos. Nee zoon, nee. Idem voor zijn simpele tegenhanger, Pillow Talk.
wat zei lisa raye over nicki minaj
Op dag 1 van het NBA-seizoen 2016-2017 sloeg Lillard toe een Michael Jordan-achtige mijlpaal door in de kont van de Utah Jazz te komen met 39 punten, negen rebounds en zes assists, dus een fulltime carrièreswitch lijkt op dit moment onwaarschijnlijk.
De letter O is niet sterk genoeg om hem een Hip Hop Maurice Podoloff-trofee te verdienen, maar het is nog steeds prijzenswaardig om een MC te horen met de uiteinden om een zware aanval op een andere creatieve invalshoek op te scheppen om hun punt (en) over te brengen.
