3,8 van de 5- 4.22 Gemeenschapsbeoordeling
- 9 Heeft het album beoordeeld
- 6 Gaf het een 5/5
Voor een rapper die aan het begin van zijn carrière zo verzand was in clichés, heeft Mac Miller indrukwekkend goed werk verricht door de verwachtingen muzikaal te ondermijnen. De bruisende jeugdigheid van KINDEREN. veranderde in het introspectieve broeden van Films kijken met het geluid uit en al snel trok het door drugs bedorven gezicht van de nieuwe school (wiens populariteit ooit comfortabel de hoogten bereikte van klasgenoot Kendrick Lamar) zich in zichzelf terug. Hij vond nieuwe interesses: hij begon bedrieglijk slimme beats te produceren onder de naam Larry Fisherman; hij klopte spookverhalen over het kampvuur als zijn pitch-shifted alter ego, Delusional Thomas; en, het meest relevant voor zijn nieuwe release, bracht hij de jazz-infused uit U EP als Larry Lovestein & The Velvet Revival. De 24-jarige beau van popster Ariana Grande laat nu de pseudoniemen achterwege, maar trekt een nieuw sobere, verliefde persona aan en is terug als The Love Guru om ons alles te leren over Het goddelijke vrouwelijke .
Dit roept de vraag op: heeft iemand daadwerkelijk naar Mac Miller's definitie van het goddelijke vrouwelijke gevraagd? Het antwoord is een volmondig nee, maar dat is geen geringe. Niemand vroeg in het bijzonder om de senior skip day-anthems van de Pittsburgh-rapper in 2010, zijn reeks acid-trips in 2013 of de off-Broadway-productie die was afgelopen jaren GO: OD AM ofwel, maar ze hebben allemaal bewezen dat de rapper een consequente creatieve kracht is. Hij heeft zich ontwikkeld tot een geïnspireerde producer en heeft nieuwe manieren gevonden om zijn voortdurend overbelaste stem te gebruiken, waardoor hij zijn uitgesproken lijzige stem en slaperige croon verder kan ontwikkelen. Hij heeft risico's genomen met zijn geluid en door zijn onophoudelijke experimenten is hij nu teruggekeerd met zijn meest beknopte en gerichte aanbod tot nu toe. Maar aangezien niemand wachtte op Macs onthullingen over de goddelijkheid van vrouwen, was het aan de rapper om zijn zaak op te bouwen met nieuwe perspectieven en ongegronde inzichten.
Het is jammer dat het schrijven van Mac door de jaren heen uniform is gebleven (ondanks flitsen van genialiteit bij eerdere projecten zoals Gezichten ). Hij vertrouwt nog steeds te zwaar op gewone stijlfiguren en worstelt om buiten zichzelf te komen. Hij probeert misschien niet de geheimen van de vrouwelijke vorm te onthullen, maar hij doet ook niet veel meer dan het bestaan ervan op een comfortabele afstand waarderen. Van de verlegen onschuld van de intro tot de melancholische ironie van de slotmonoloog, Mac Miller's Het goddelijke vrouwelijke is een proefschrift over lust zoals het betrekking heeft op de liefde, maar de lust is niet visceraal en de liefde blijft om de hoek scharrelen en verschijnt spaarzaam in de vorm van eenzijdige bekentenissen op het eerste nummer of een duet met Ariana zelf op My Favorite Part . Maar zelfs dan is de liefde die op deze nummers wordt getoond eigenlijk gewoon Macs geïdealiseerde fixatie op schoonheid. Voor al zijn verdiensten (en het heeft er genoeg), Het goddelijke vrouwelijke slaagt er niet in om namens Mac Miller enige vorm van volwassenheid te benadrukken. Hij heeft geleerd om beter te jongleren met zijn verschillende rollen als rapper / zanger / producer, maar de momenten die afhankelijk zijn van zijn verhalen, storten bijna in onder de inherente druk.
Dit album werkt wanneer Mac op de achterbank gaat zitten in zijn gelaagde productie. Wanneer hij de prachtig weelderige composities laat ademen, wordt zijn muffe verhaal onbeduidend. De drukke achtergronden halen invloeden uit het modernere Donnie Trumpet-merk van jazzy blues en zien Mac spelen met fonkelende toetsen, meeslepende orkesten (uitgerust met strijkers gespeeld door studenten van Juilliard) en stijgende koren. De psychedelische elementen van zijn vroegere werk zijn aanwezig, evenals beats die subtiel verschuiven en uitrollen in onverwachte richtingen. Trompetten stuiteren rond op Stay en geven het een levendige funk, terwijl Skin het momentum onmiddellijk naar binnen verschuift, waardoor het intiemer wordt. Mac's nieuwe neiging om met songstructuren te spelen (zie: GO: OD AM ’S Perfect Circle / God Speed) volledig gerealiseerd. De arrangementen voelen organisch en toch boeiend aan, zelfs als sommige, zoals de andere anders zo sterke middelpunt Assepoester, met een verrassend innemende wending van Ty Dolla $ ign, worden gehinderd door pacingproblemen.
De functies worden met meer precisie gebruikt dan de eigen verzen van Mac. Kendrick zorgt, ondanks zijn historisch competitieve karakter, voor gedenkwaardige achtergrondzang bij de fantastische afsluiter God Is Fair, Sexy Nasty, terwijl CeeLo Green opduikt om de toch al etherische productie van We tot een opmerkelijk hoogtepunt te verheffen. De opeenvolging begunstigt de gereserveerde focus van deze achterste helft, met de nostalgie van Planet God Damn die de geïdealiseerde dromen van Assepoester speelt en de opvolger, Soulmate, slaagt dankzij dezelfde introspectieve terughoudendheid.
Voor de duidelijkheid, dit album gaat niet alleen over seks, maar dat is zeker waar het onbeschaamd begint en eindigt. Macs visie culmineert in een monoloog van een tevreden weduwe die vertelt over haar leven als ijverige huisvrouw, en dat lijkt zijn American Dream te zijn. Maar in plaats van dat gedateerde concept te onderzoeken op zijn gebreken en mogelijke verdiensten, lijkt Mac het op het eerste gezicht te beschouwen. De luisterbaarheid is ongekend hoog, maar het schrijven zelf is nog steeds mat. Dorothy is niet meer in Kansas en Assepoester heeft bijna geen tijd meer; deze clichés zijn essentieel om zijn sprookje overeind te houden. Op zijn best is Mac oprecht: we hebben de adolescentie meegemaakt en zijn van richting veranderd / ja, ik heb er aandacht aan besteed / het is nooit gemakkelijk geweest nu het meedogenloos wordt / een beetje meer pijn, dat is gewoon betere muziek. Een verlovingsring brandt een gat in zijn zakken terwijl zijn meisje hem straft voor zijn verblindende zin in seks; Mac wil de troost van iemand die hem sinds het begin kent, zonder de onbaatzuchtigheid van toewijding. Maar in het ergste geval spant hij zich in om te jongleren met de overweldigende productiewaarde en zijn relatief tweedimensionale verhaal.
