3.0 uit 5- 2,69 Gemeenschapsbeoordeling
- 473 Heeft het album beoordeeld
- 125 Gaf het een 5/5
Afhankelijk van hoe je het wilt meten, zijn we getuige van de vierde incarnatie van Lil Wayne. Eerst was er de borderline kinder-rapper. Dan was er de circa 2005-versie, die veel luisteraars met tegenzin liet toegeven dat Wayne plotseling begon te rijmen. En natuurlijk was er superster Weezy - een aanhanger van Auto-tune, impregnator van popcultuur-vixens en een man die af en toe vatbaar is voor een door drugsverslaafde waas, een neprockalbum, en nog steeds in zijn reet rijmt als hij daar zin in heeft. Bij elke versie hebben zelfs Lil Wayne's tegenstanders stiekem gehoopt op dat complete, kenmerkende album waarin hij de superieure lyrische vaardigheden van zijn eerdere mixtapes verzoende met het succes dat hij op zijn laatste solo-uitstapjes vond. Helaas, Carter IV is niet dat album. Het feit dat de meesten van ons een week hebben gedebatteerd over wat de gevolgen zullen zijn van Wayne's Jay-Z diss op It’s Good 
in plaats van de overwinningen van het album was waarschijnlijk een slecht voorteken.
Dit alles wil niet zeggen dat Wayne's meest recente aanbod in de Carter-serie niet zal eindigen als het nummer één album van het land en mogelijk een handvol hitsingles zal voortbrengen. Als een aantal van Wayne's collega's dit album hadden gemaakt, zouden ze naar hun creatieve hoogwaterlijn kijken. Maar na tekstueel teen-tot-teen te hebben gestaan met mensen als Andre 3000, Jay-Z en de beste singles van andere artiesten te vernietigen via zijn mixtapes, zijn de inzet en verwachtingen voor Wayne verhoogd. Deze keer duwt hij af en toe de envelop met How To Hate en de door Bruno Mars geassisteerde Mirror. De laatste is een concepttrack - tegenwoordig een zeldzaamheid van Wayne - en de eerste vindt dat het duo Weezy en T-Pain het script omdraait en klaagt over vrouwen die hen iets verkeerds hebben gedaan.
Dat wil niet zeggen dat sommige van deze conceptuele risico's niet zomaar op hun gezicht vallen. De ongelooflijk populaire maar afschuwelijke How To Love, vindt Wayne een van de weinige genres die hij nog niet heeft geprobeerd over te steken: akoestische soul. Hij is verrassend goed als zanger en heeft met succes de Auto-tune-kruk die hij op Lollipop gebruikte, gedumpt. Maar de Kenny Chesney-sfeer en het oubollige concept van het hervormen van een van de meiden die hij zojuist vroeg om op die lul te springen en een paar nummers volledig te splitsen voordat hij hol klinkt. Als je geen die-hard Weezy-fan bent, zul je constant proberen die mening te verzoenen met het feit dat How To Love het achtste populairste nummer van het land is.
Drake en Wayne bevestigen dat ze inderdaad genoeg chemie hebben om een gezamenlijk album uit te brengen met She Will, maar ze bezoeken allebei het oude territorium opnieuw in plaats van risico's te nemen of iets aan te bieden. Weezy hergebruikt zijn metafoor over leven en / of karma als een soort vrouw twee keer binnen de eerste 45 seconden; dan maakt hij een van zijn vele verwijzingen naar cunilingus, terwijl hij zichzelf voortdurend op de rug klopt voor voetgangersstaven en punchlines.
Op wat is het negende studioalbum van Lil Wayne, is er heel weinig van de spontaniteit die je zou verwachten van iemand wiens visitekaartje niet-geschreven, ongeoefende, vrij associatieve rijmpjes is. De dubbele en uitgesponnen cadans waarmee hij experimenteerde op Fuck Wit Me Now of zelfs zo recent als Money On My Mind, zijn verlaten voor een staccato-flow die wordt geaccentueerd door de immer populaire hashtag-rap. Thematisch, Carter IV is beter gesequenced dan al zijn voorgangers, met uitzondering van Carter II . De sonische achtergronden uit Bangladesh, Detail en Polow Da Don vullen elkaar goed aan zonder eentonig te worden. Maar je zult geen verrassingen vinden zoals Shooter of Let The Beat Build.
Toegegeven, je koopt geen Lil Wayne-album in de hoop op spirituele verlichting, maar zelfs eerdere momenten zoals Tie My Hands zijn opvallend afwezig. Wayne verdient op zijn minst coole punten voor het feit dat een who's who van Hip Hop-royalty zijn intermezzo en enorme Outro-posse-cut rijmen zonder echt mee te doen aan het plezier. Het is een luchthartige zet, maar de combinatie van Tech N9ne en Andre 3000 is de aanschafprijs alleen al bijna waard. Uiteindelijk is het bijna symbolisch omdat de Wayne die ooit hangmat op sandwich rijmde en eerder met deze vooraanstaande emcees aan het hof was, er deze keer niet is.
