3,5 van de 5- 4.26 Gemeenschapsbeoordeling
- 94 Heeft het album beoordeeld
- 58 Gaf het een 5/5
Bijna profetisch, het einde van de belofte van Kid Cudi 'S debuutrelease Man On The Moon: The End Of Day had Common op passende wijze aangekondigd: Het einde is nooit het einde. Een nieuwe uitdaging wacht; een test waarop niemand voorbereid kon zijn. Een nieuwe hel moet hij overwinnen en vernietigen; een nieuw niveau van groei moet hij zichzelf confronteren. Overweldigende roem, drugsmisbruik en een kind later, de man, geboren Scott Mescudi, bevindt zich op een nieuwe reis die geen nieuwe melkweg omvat, maar eerder een verovering die van binnenuit begint. Cue de creatie van Man On The Moon II: The Legend Of Mr. Rager , een album dat diep in de psyche van Kid Cudi duikt terwijl hij zijn veranderde toestand, beter bekend als Mr. Rager, probeert te ontmaskeren.
Amazon.com-widgets Of het nu gaat om zijn zware zoektocht naar deze zorgen of het ontrafelen van zijn onderdrukte gedachten (inclusief zelfmoord) op Don't Play This Song, het is duidelijk dat hij veel aan zijn hoofd heeft meegedragen. Op het laatste nummer pulseert een zintuiglijke overbelasting van synth-percussie de directheid van deze interne pijn, zoals Cudi uitlegt, ik ben in een doolhof, ik ben in een roes, ik verlies het / ik sluit mijn raket op , Ik zal een blip zijn op je radar teef / voelt alsof dingen kunnen herstellen / tot de dag dat ik boven mezelf zweefde. Terwijl de meeste artiesten een plaat als Marijuana zouden gebruiken 
om hun overmatig gebruik van groene knop te vieren (denk aan Curren $ y en Wiz Khalifa), presenteert Cudi het tactvol als een opluchting voor zijn mentale nood. In de juiste achtergrond, producer Dot Da Genius zorgt voor een Trip Hop-melodie die aanstekelijk uitsteekt, zelfs als Cudi klaar is met mijmeren over zijn remedie.
Dit wil niet zeggen dat zijn nieuwste aanbod geen lichtere momenten heeft. Neem bijvoorbeeld Mojo So Dope, waar Cudders zorgeloze houding door de uit elkaar geplaatste melodie zweeft. Hij scheidt zijn stijl van zogenaamde leeftijdsgenoten, zegt hij: ik leef door woorden, niet door metaforen / Dus geef ik door om de rest van de eerstejaars te zijn. Cruisend op stevige drums met dank aan The Cool Kids 'Chuck Inglish, behandelt Cudi Ashin' Kusher als een nuchtere versie van Cudi Zone. Cudi gaat openhartig over zijn zaken, geeft grof toe, zelfs als ik iets onhandelbaars doe, zal ik zeggen: 'Fuck a nigga, ik was waarschijnlijk zooted!' Een beetje links veld van zijn gebruikelijke muzikale bereik, Erase Me werkt vanuit de gewone pop -rock-esthetiek voor de giftige teksten van Kanye West tot de irritante zang van Cudi vanwege het uitgebreide verbale geweld van zijn ex.
Wat scheidt De legende van meneer Rager van Het einde van de dag Naast het thema is de pure intensiteit in zijn nieuwe platen opgenomen. Waar een nummer als Pursuit Of Happiness een zalige piek veroverde, laat Wild’n Cuz I’m Young agressief een donkere kant zien. In de fuck you-modus over een spervuur van drums en trillende bassen, pronkt de inwoner van Cleveland met zijn lyrische karbonades terwijl hij in zijn element blijft. Een ander opvallend nummer blijkt MANIAC te zijn . In samenwerking met underground Hip Hop-icoon Cage, ademen de twee artiesten een griezelig duister concept uit dat even spookachtig als meeslepend is. Waar velen dachten dat deze samenwerking niet zou werken, voeren de twee kunstenaars beheerste waanzin effectief uit.
Het wordt dan een teleurstelling wanneer het einde van het album niet helemaal dezelfde focus heeft. Met weinig aandacht voor vocale toonhoogte, de grillige benadering van GHOST! wordt onderbroken door een onharmonische melodie die irritant wordt. Vervolgens bouwt Cudi het lef op om te eindigen met Trapped In My Mind. Muzikaal gezien heeft de plaat benen. Wanneer Cudi echter apathisch opmerkt dat het helemaal niet zo erg is om in zijn geest vast te zitten, klinkt deze uitspraak sarcastisch gezien de worstelingen die hij schijnbaar doorstaan heeft gedurende het album.
Een gekwelde ziel, ja, maar een met ingenieuze capaciteiten, Cudi heeft zijn progressieve stijl overgenomen en heeft er in slechts twee albums een geluid van gemaakt dat niemand zou durven repliceren. En toch zo onthullend als hij is Man On The Moon II: The Legend Of Mr. Rager , het is niet te zeggen welke creatieve elementen zijn volgende project kan bevatten. Terecht, zelfs als Kid Cudi nooit teruggaat tot meneer Rager, zal de legende nog steeds voortleven.
