J. Cole gedetailleerd hoe het succes van zijn album Forest Hills Drive 2014 leidde tot een gebrek aan inspiratie voor zijn vervolg 4 Alleen uw Eyez in een stuk voor De Players ’Tribune . In zijn verhaal getiteld The Audacity beschreef de mede-oprichter van Dreamville Records een gevoel van doelloosheid dat hij voelde toen hij aan zijn vierde studio-LP begon te werken.
Ik bevond me beneden in de kelder van de Sheltuh, een thuisstudio die ik had opgezet in een buitenwijk van North Carolina, herinnerde hij zich. Alleen, en omringd door muren bedekt met tijdloze afbeeldingen van heroïsche zwarte kunstenaars, zat ik met de pen in de hand, een notitieboekje op schoot en een beat die luid speelde bij herhaling. Er gingen uren voorbij terwijl ik worstelde om de motivatie te vinden om te schrijven. Als kunstenaar was dit niet zo ongebruikelijk, maar wat ik vreemd vond, is dat dit de afgelopen zes maanden mijn dominante stemming was. Over het algemeen ongeïnspireerd.
rijke kinderen van Beverly Hills seizoen 4
Hij vervolgde: Natuurlijk, zo nu en dan kwam ik een of andere intense creatieve afstemming tegen, een golf van inspiratie, die zou leiden tot liedjes die ik beschouwde als een van mijn beste ooit, '4 Your Eyez Only', 'False Prophets', en sommige werden nooit door het publiek gehoord, maar deze momenten voelden weinigen en ver tussen. Het meeste materiaal dat ik aan het schrijven was, was doelloos, ongericht en eerlijk gezegd nogal deprimerend. Terwijl ik daar naar de lege pagina in mijn notitieboekje zat te staren, vroeg ik me af: ‘Wat is er aan de hand?’ Mijn relatie met muziek voelde als een huwelijk dat op een kruispunt stond. Er waren geen argumenten, alleen af en toe saaie gesprekken gevolgd door veel stilte die alles zei. Het vuur was verdwenen.
Deze shit was zowel hella uitdagend als waanzinnig bevredigend om te schrijven. Dank u @PartijvdDieren voor het platform. ❤️ https://t.co/XGE47bqhGy
- J. Cole (@JColeNC) 20 juli 2020
Eerder in het stuk, Cole beschreef hoe hij voor het eerst sinds de universiteit wat tijd te verspillen had nadat hij de zijne had afgemaakt Forest Hills Drive 2014 campagne. Terwijl hij genoot van dit ontspannende punt in zijn leven, gaf hij toe dat hij zich daardoor minder gepassioneerd voelde om MC te zijn.
Ik zou gaan beseffen dat de hernieuwde troost en vrijheid die ik in mijn dagelijks leven voelde, een rustige afstand hadden gecreëerd tussen mij en mijn passie voor het vak, legde hij uit. Toen ik in mezelf keek, merkte ik dat er iets afwezig was dat al meer dan tien jaar bij me was. De honger ontbrak.
Hij vervolgde: Toen ik begon te rappen, was het de concurrentie die me dreef. Ik had een brandend verlangen om de beste ter wereld te zijn en dat bij elk vers te bewijzen. In mijn jonge jaren toonde die honger zich in de bars. Maar nu, op 31-jarige leeftijd, werd ik een artiest die zich nauwelijks bekommerde om punchlines, geestigheid of de standaardafmetingen van wat de fitheid van een rapper bepaalt. Ik was veel meer bezig met verhaal, emotie en boodschap. En hoewel deze elementen tot veel voldoeninggevende momenten voor mij leidden, kon ik niet ontkennen dat het concurrentievoordeel ontbrak.
Voor Cole , het was een lastige openbaring. Op dit kruispunt in zijn carrière begon hij zichzelf in vraag te stellen.
opgesloten in de kast, punt 23
Het verlangen om mezelf en de wereld iets te bewijzen lag op zijn sterfbed, schreef hij. Hoewel dat bevrijdend klinkt, was het voor mij zorgwekkend. Iets proberen te bewijzen was alles wat ik ooit echt had geweten, en ik hield echt van de achtervolging. Ik vroeg me af of dit precies de plek was op deze lange reis die al mijn favorieten - degenen die lang genoeg leefden - eerder hadden bereikt. Het moment waarop de zegen van succes een vloek plaatst op dezelfde drijfveer die het je in de eerste plaats bracht, en de woorden die je schrijft, gaan nooit verder dan de woorden die je in het verleden hebt geschreven. Ik moest een eerlijk gesprek met mezelf hebben.
Gelukkig voor Cole en zijn toegewijde fans, keerden zijn drive en honger terug. Lees de conclusie van zijn verhaal op De Players ’Tribune .
