4,0 uit 5- 3,50 Gemeenschapsbeoordeling
- 14 Heeft het album beoordeeld
- 7 Gaf het een 5/5
Moderne R&B is, meer dan ooit, een microkosmos van moderne muziek als geheel: een mengelmoes van montage van meer stijlen en subgenres dan we zullen toegeven dat we het van dag tot dag kunnen bijhouden. Chris Browns Hip Hop Soul en EDM-geïnfuseerde hybride clubmuziek; Janelle Monae’s apocalyptische, sociaal-politieke, berichtrijke soundscapes; en Miguels klassieke maar new-age verliefde verlangens. Het zijn allemaal even relevante onderdelen van wat we kennen als R&B in het nieuwe millennium. Het is dan ook een verrassing dat een van de beste albums van het jaar tot dusverre afkomstig is van een alternatief soulduo uit LA, van wie er een indirect het idee uitdaagt van hoe relaties, erotiek en verlangen in R & B-muziek eruit kunnen zien en klinkt als? Als dat zo is, probeer dan niet te verstrikt te raken in uw verbazing; Ego Death heeft veel meer lagen.
Niet echt een traditioneel conceptalbum, maar verre van een stapel willekeurige, niet-gerelateerde nummers, Ego Death is een LP van oprechtheid, dapper naakte openhartigheid en verliefd willen. De muziek heeft een zekere omzichtige, gruwelijke griezeligheid die ook, ironisch genoeg, vloeiend is. De donkere, vuile funk afgewisseld met kleverige, soulvolle instrumentatie past perfect bij Syd tha Kyd's wazige, sombere vocalisatie. Met het tweedelige Just Sayin / I Tried verdiepen Syd en de bende zich in de verschillende stadia van een breuk. In het eerste deel scheurt Syd sluw haar voormalige geliefde een nieuwe door haar te laten weten - in niet mis te verstane bewoordingen - dat het voorbij is door te herhalen dat ik niet meer van je hou en dat je het verpest hebt. In deel twee toont ze haar bijna diepe spijt over de gevolgen van een relatie. Diezelfde eerlijkheid verandert zichzelf in een fel verlangen naar de diepe, aanstekelijke samba-funk van de door Vic Mensa geassisteerde Go With It, de langzaam brandende knapperigheid van Get Away en de dikke bodem, ruimtelijkheid van Girl.
Maar bij de oprichting Ego Death heeft alle elementen van een standaard R & B-relatiealbum: een charismatische maar emotioneel gebrekkige frontman (vrouw in dit geval), teksten van gewiekste maar vraatzuchtige lust, en soms onzekerheid, en de enorm provocerende muziek om het allemaal te ondersteunen. Deze elementen komen het beste samen in Special Affair, aangezien Syd's raspende stem die dominante eisen stelt aan haar prooi, bedekt met een bed van duistere verleidelijke funk, zorgt voor een echt hoog watermerk van het album. Terwijl het volgende nummer, Something’s Missing, de andere kant van het spel vertegenwoordigt: een waarschuwing om te jong verliefd te worden.
Het komt allemaal samen in de jamsessie-achtige sfeer op Ego Death , wat in veel opzichten een alternatieve versie is van Voodoo door D’Angelo. Het zorgt voor veel ondeugende speelsheid waar luisteraars het niet erg vinden om omringd te zijn. De r & b en de ziel van internet zijn niet bang om te genieten van de erotische, op insinuaties geïnspireerde, gepassioneerde kant van het leven. De sleutels tot het succes van de formule zijn ten eerste de pogingen van Syd tha Kyd om de wellustigheid van zangers als Marvin Gaye, R. Kelly en D’Angelo op hun meest gesensualiseerde momenten te kanaliseren; ten tweede, Syd's vermogen om te genieten van haar tekortkomingen in plaats van te proberen haar pijn te maskeren en te verlangen naar het voorwerp van haar genegenheid; en tot slot, dat het internet als een eenheid de envelop net genoeg duwt om de procedure niet te ver te voeren, waardoor de geest van de luisteraars een wulpse vlam kan opwekken nadat ze de lucifer heel voorzichtig tegen de doos hebben gedrukt.
Zoals Frank Ocean's Kanaal Oranje daagde de conventies van R&B op zijn eigen manier uit , Ego Death is een album dat zowel specifiek geschikt is voor het sociale mediatijdperk van muziekluisteraars, maar tegelijkertijd rijk en doordrongen is van de tradities van de soul- en R&B muziek uit het verleden. Elk passerend lied boort dieper en dieper in de ziel van de luisteraar. Het is humeurig zonder negatief, somber en somber te zijn zonder ook maar enigszins deprimerend te zijn. En zelfs nu R&B de mengelmoes is die het tegenwoordig is, bewijst het internet dat ze een prominente plek verdienen binnen die muzikale melange .
