3.0 uit 5- 3,00 Gemeenschapsbeoordeling
- twee Heeft het album beoordeeld
- 1 Gaf het een 5/5
Explosieve en zelfvernietigende neigingen zijn evenzeer een onderdeel van geweest Het spel ’S leven en songteksten als het laten vallen van namen en laag rijden. Bijna een decennium verwijderd van de eerste keer dat de wereld hem zag zitten op gouden Daytons op de cover van De documentaire hebben de man en de kunstenaar geleerd om de zaken geleidelijker aan te pakken. Bovendien heeft zijn ondernemersgeest zich gemanifesteerd in een nieuw label, Blood Money Entertainment, met opkomende DUBB en de toch al zoemende Skeme die als hoekstenen dienen. Hun eerste officiële aanbod, Blood Moon: The Year of the Wolf Het is echter een project dat zo gefragmenteerd en meanderend is als de publieke persoonlijkheid van Game lijkt te zijn. Verscheurd tussen het bewijzen van zijn veteranenstatus en zijn investering in nieuwe trends; verscheurd tussen de stijl van Blood Money en de zware kenmerken; het album slaagt er uiteindelijk niet in om een evenwicht te vinden en stort in ongerichte agressie.
Bigger Than Me, geproduceerd door Mosley, is het nummer dat voor het eerst de toon zette voor de verwachtingen van fans en het is passend geplaatst als nummer één. Het is spel in zijn natuurlijke element - respectloos, brutaal en liefhebbend van elke minuut. Belangrijker zijn echter de verschillende kritiek die hij heeft op het voorbeeld van Polica's Warrior Lord. Tussen zijn demping van BET-cyphers en het schoppen van mensen uit zijn VIP-sectie, is Game over het algemeen ontzet door een zachte, onoprechte nieuwe school die geen echte cijfers op het bord kan zetten. Dit is het begin van zijn doel om een duidelijke lijn te leggen tussen hemzelf en andere rappers.
Samen met een lichte diss voor G-Unit op de volgende F.U.N. en door serieuzer street beef aan te pakken op Really, brengt Game met succes een gevoel van afstand en verdeeldheid over tussen de Rap-wereld en de echte. In wezen beweert hij dat hier niveaus aan verbonden zijn, en op dit punt is zijn argument - evenals de muziek - zeer solide.
Hetzelfde kan niet gezegd worden voor de rest van het album, maar wat de ongelukken betreft, de ergste zijn de verwarde berichten. Het is moeilijk om de automatische afstemming op de door Lil ’Wayne geassisteerde Fuck Your Feelings te verteren nadat te horen kreeg dat de industrie zacht is. Bovendien bieden andere belangrijke speelnummers, zoals Best Head Ever met Tyga en Eric Bellinger, On One met King Marie en Ty Dolla Sign, en Married to the Game met DUBB, French Montana en Sam Hook, weinig meer dan dezelfde oude twee- step beschuldigingen die hij eerder op het album tegen zijn concurrenten uitte. Gekenmerkt door grote haken in R & B-stijl, club-pandering en gemiddelde lyriek, verliest het album zijn samenhang en identiteit en keert het terug naar wat het aanvankelijk deed excelleren.
Sommige functies resoneren echter echt. Bobby Schmurda, Skeme, Freddie Gibbs en Game, aangedreven door de productie van Amedeus, zijn een schop in het gezicht in Hit 'Em Hard.
Werkelijk, Jaar van de Wolf is een album dat is opgesplitst in drie bedrijven. Zoals eerder vermeld, raakt het publiek snel vertrouwd met (en verliefd) op het verhaal van Game door middel van zijn take-no-prisoners-tracks. Tweede bedrijf leidt tot een reeks overbodige en slecht getimede functies. Vervolgens, in het derde bedrijf, geeft de laatste verhaallijn het stokje door aan de ondertekenaars van Game BME, DUBB en Skeme.
mtv crasht plymouth 2016 data
Food For My Stomach is het meest voor de hand liggende voorbeeld van de chemie van DUBB en Skeme. DUBB rapt met ijver en overtuiging, bijna tot het punt van wanhoop. Begrafenisondernemer op een snelkiesnummer / Als God je nummer belt, man, geloof me, er zal niet opnieuw worden gekozen, dreigt hij. Schema neemt het tweede couplet, waarbij het rijmschema met vertrouwen wordt gewijzigd. Blood Money-rijder, houd de helikopter naast ze / F&N volledig geladen, dat is voor elke nigga die het wil / Deze shit klinkt alsof ik de shit heb geperfectioneerd, nietwaar? Het is duidelijk dat ze vasthouden aan het project.
Op zijn vorige Jezus stuk , Game was in staat om Trap, zware kenmerken en nieuwe trends te nemen en ze te verweven tot een overkoepelend thema van een misdadiger persona die worstelt met zijn geloof. Nu, met de meeste van deze precies dezelfde componenten, merkt hij dat hij verdwaald is. Het wolvenmotief staat niet ver af van de religieuze iconografie die in zijn laatste album bleef hangen. Zoals blijkt uit de rauwe emotie in Bigger Than Me, de empathie op Purge en de albumhoes waarop te zien is hoe de wolf zich overgeeft aan zijn dochter. Game lijkt een evenwicht te proberen te vinden, maar in een poging om Rap en zijn album van enige zachtheid te ontdoen, merkt hij in plaats daarvan dat hij zich onderwerpt aan de druk van het hebben van een hitsingle, waardoor de bezigheden van zijn eigen project op losse schroeven komen te staan.
