2,5 van de 5- 3,00 Gemeenschapsbeoordeling
- twee Heeft het album beoordeeld
- 1 Gaf het een 5/5
Post-the-dagen van proberen om een fooi te krijgen bij Subway, B.o.B. was de eenzame jongen met een gitaar, een dik Atlanta-accent en een microfoon. Hiphopfans wisten niet goed hoe ze moesten reageren. Niet al te veel artiesten kunnen samenwerken met mensen als Weezer, Taylor Swift en Paramore en zich omdraaien en een universele clubsmash maken. Maar B.O.B. is anders, een feit waaraan hij zijn bonte luisteraars voortdurend herinnert. Maar ondanks zijn gedurfde muzikale inspanningen, deelt het merendeel van zijn output een overweldigende gelijkenis met de meerderheid van de rappers die strijden om mainstream roem. Volgens dezelfde rommelige principes van genre-buiging, B.o.B. heeft het geprezen Geen genre serie op zijn eigen label, compleet met de bonte crew van Bobby Ray-discipelen die vastbesloten zijn om vast te houden aan dezelfde genre-buigende modus operandi waar hun leider zowel in uitblonk als totaal genegeerd heeft.
De carrière van B.o.B. draaide om niet-uitgevoerde beloften, afgewisseld met een bijna obsessief verlangen om zich af te scheiden van de toegankelijke radiomassa's. Maar Geen genre: het label hult zich volledig in op het gebied van smaakmaker trends die bijna duizelingwekkend volgen. Alle gebruikelijke thema's van de beroemde rapper zijn overdreven vertegenwoordigd. Het eerste nummer, Going Up, baseert zich op het soort automatisch afgestelde, gemarmerde refrein dat is ontworpen om het feest op gang te brengen, zonder een greintje vindingrijkheid. De opvolger, Chaos, keert terug naar al te bekend terrein met talloze I-got-many-hoes-talks tegen de achtergrond van een kinetisch JaqueBeatz-instrumentaal.
Het inherente probleem met Geen genre: het label is dat de glansloze opname de overvloed aan hete balken die tussen de passieloze stof zijn begraven ernstig belemmert. Vooral Jake Lambo profiteert van elke gelegenheid die hem wordt geboden, maar helaas onderdrukt de vanille-radiokleding zijn opkomst. Hij is uitzonderlijk op Chaos, Wit My Name On It en Tour Bus, en het is slechts een kwestie van tijd voordat de jonge M.C. werkt aan zijn eigen tracks met Taylor Swift.
Broedende verzen van de respectievelijke spelers rechtvaardigen meer dan hun platencontracten en bijgevolg hun alliantie met B.o.B., maar de assemblage is zelden in staat om samen gedenkwaardige momenten te construeren. YRWAS-blunders als een hype-zware clubjam met een ho-hum refrein dat stinkt naar een opgefriste, steriele Hip Hop-trope. Maar B.o.B., London Jae en JaqueBeatz pirouette een rauwe instrumentaal in een expo van zinderende rijmpjes. Evenzo wordt het saaie, repetitieve refrein van These Niggas grotendeels gered in de maten van Jake Lambo.
recht uit de poort tech n9ne
Andere artiesten missen helaas de plank helemaal als hun afrekenmoment aanbreekt. Lin Z laat de bal vallen op haar solo-inzending, Damn. Ze begint het nummer met scherpe, uitgesproken maten in combinatie met een eigenwijs gedrag, maar gooit dan de eigenheid in de wind terwijl ze de stromen van haar tijdgenoten kopieert - namelijk Nicki Minaj's auteursrechtelijk beschermde versnelde vocale mutaties. Het is niet verrassend dat B.o.B. is de man van het uur, die consequent zijn veteranenkaart gebruikt om te buigen op tracks als Jimmy Fallon en I Ont Really. Op de laatste krijgt hij gezelschap van de al even vurige Scotty ATL, maar de monotone uitstraling van het refrein maakt hun inspanningen irrelevant.
In eerdere albums, B.o.B. heeft zijn creativiteit aangewend voor goed gebruik en de hits van weleer hergebruikt in ingenieuze snitten die, ondanks hun oorsprong, zijn voorzien van een gouden zegel van authenticiteit. Swing My Way van de rapper Geen genre II mixtape is een goed voorbeeld, maar de sampling op Geen genre: het label mist het doel bijna helemaal. Gin and Juice is moeilijk recht te doen zonder de zijdeachtige rijmpjes en drums van Snoop Doggy Dog van Dre, maar B.o.B. en het bedrijf mist het doel volledig. Zelfs Jake Lambo of Lin Z bieden in dit geval niets op het gebied van inwisselbare muziek, en de track kan op geen enkele marker worden geregistreerd.
De verschillende artiesten klinken meer synchroon als ze #turndown ten gunste van echt praten. Terwijl het merendeel van de nummers klinkt als willekeurige artiesten die op elkaar zijn uitgestrooid, zijn de verschillende rappers verenigd in hun uiteindelijke doel: hun muziek gebruiken als een vaartuig om hen uit hun sombere omgeving te verdrijven. Any Means is een van de sterkste nummers van het album en de verzameling labelgenoten klinkt als een verenigde kliek met blijvende kracht. In The Air reikt naar dezelfde persoonlijke intensiteit, maar komt verlegen over. De meerderheid van Geen genre: het label tracks als geheel zijn het product van gemakkelijk te vergeten momenten, ondanks het grote aantal getalenteerde individuen dat erbij betrokken is.
