3,5 van de 5- 4.10 Gemeenschapsbeoordeling
- 10 Heeft het album beoordeeld
- 5 Gaf het een 5/5
Voor Slug and Ant zijn de afgelopen 19 jaar in de game sinds het uitbrengen van hun eerste album in 1997 een enorm succes geworden. De peetvaders van het Everyman-rapgenre hebben een cultstatus opgebouwd en blijven bepalen hoe onafhankelijk succes eruit kan zien. Ze hebben hun eigen Rhymesayers Entertainment-stempel naar een hoger niveau getild met hun eigen grote festival, Soundset Music Festival, in hun geboorteland Minnesota. Het duo heeft voormalige grote labelacts ondertekend, zoals Freeway en Dilated Peoples, om twee Billboard 200 Top 10-hitlijsten uit te brengen. Nu, na een onderbreking van twee jaar, is Atmosphere terug met hun nieuwste album Vissende blues .
Slug heeft een zeer lange, succesvolle carrière opgebouwd over de emotionele, sfeervolle en melancholische instrumentatie van Ant's productie. Het album opent met Ringo, een brutale 50's, All-American geïnspireerde productie die Slug laat zien die herinneringen ophaalt aan zomerdagen in de Twin Cities. Aan de andere kant is hij in staat om de angst vast te leggen van een hele samenleving die het politiegeweld beu is met Pure Evil. Boven een klankbed dat uit een Django-monoloog had kunnen komen, vertelt Slug het verhaal van een moordende agent door de ogen van de agent terwijl het refrein zingt: ik geloof je niet, dit is puur kwaad.
De fijnere punten van het album komen aan het einde. Alles laat zien hoe Slug nooit had verwacht het leven te leiden dat hij leidt en dat hij dankbaar zal zijn. Slug verbindt met bars zoals: Toen ik jonger was, dacht ik niet dat ik zou leven zolang ik het leef, en ik zeg niet dat ik verwachtte te sterven voordat dat aantal hoog werd, maar heb het nooit opzettelijk overwogen / ga het uitzoeken. Sugar toont Slug die door de perfect geplaatste toetsen en live percussie van Ant zweeft terwijl hij het beeld schetst van relatieproblemen. Ant weet de essentie van Slug's worsteling te vatten met zijn melodische compositie van emotie-opwekkende akoestiek.
Waar het album faalt, is in zijn repetitiviteit. Atmosphere had hun verhaal beter kunnen overbrengen op de tientallen tracks van een bakker in plaats van de 18 die Vissende blues werpt zijn paal mee. Er is niets mis mee om fans een vol, robuust album te geven om de eetlust op te wekken, maar Vissende blues wordt zowel sonisch als tekstueel overbodig met repetitieve productie en verhalen.
Net als de rest van hun discografie, is het tweemans team niet van plan het wiel opnieuw uit te vinden. Vissende blues bouwt voort op het subgenre 'blue-collar rap' dat ze bijna twintig jaar geleden creëerden. Voor fans van Atmosphere zal deze inspanning ergens in het midden van hun discografie staan. Als je nieuw bent in de groep, Vissende blues is misschien niet jouw tas vanwege het tempo en het platgetreden tempo, maar tussen de manbars in de voorsteden zou wat waardering moeten liggen voor het vertellen van verhalen.
