Gepubliceerd op: 21 augustus 2013, 11:20 uur door AnthonyAsencio 3,5 van de 5
  • 3.06 Gemeenschapsbeoordeling
  • 51 Heeft het album beoordeeld
  • 17 Gaf het een 5/5
Cast uw beoordeling 117

Het is iets meer dan acht maanden geleden dat A $ AP Fergs labelgenoot en mede-mob-lid, A $ AP Rocky de Aanplakbord 200 met zijn eigen debuutalbum. Het succes van LongLive A $ AP , in combinatie met de onmiddellijke virale boom van Fergs straatlied Work in 2012, betekende verwachtingen voor Trap Heer waren meteen hoog. Trap Heer toont een zware esthetiek uit de jaren 90, aangedreven door Ferg's eigen smaak en invloeden, evenals een gastenlijst geplukt uit een vintage Rap City-aflevering, met dank aan optredens van Bone Thugs-n-Harmony, Onyx en B-Real van Cypress Hill.



Ferg's comfortzone is een kloppende 808-bas, geaccentueerd door stotterende hoge hoeden als aanvulling op zijn favoriete wapens: agressieve rijmpjes in een op bot geïnspireerde, dubbele cadans, complementaire melodieën (Hood Pope) en wat tweedejaars humor voor een goede dosis (Me and Rots rijdende treinen op een schoffel / Hij is als een bitch, raak mijn vlechten niet aan ...)








beste hiphopalbums van 2009

Let It Go, is een passend eerste salvo, aangezien dit voor het grootste deel het album is. Ferg rijmt, Dood een mothafucka met de magnum 44 / Bout a jump slump, nigga, magnum on the road / Body vol kogels toen hij hem op de weg vond / Leg een klootzak neer, spuit het naar hem en herlaad ... Dit thema, en zelfs zijn broeierige achtergrond, zijn hardnekkig gedurende het geheel Trap Heer . Fergs flow, aanwezigheid en veelzijdigheid van cadans valt niet te ontkennen, maar de inhoud van zijn rijmpjes verandert niet veel. Hoewel er iets te zeggen valt over samenhang en consistentie, kan een gebrek aan variatie grenzen aan herhaling.

top 20 r&b-nummers deze week

Verrassingen en wat nodige afwisseling komen via Fergs competente melodieën op Hood Pope, en het nummer biedt een beetje van het soort commentaar dat hersenloze, gewelddadige rijmpjes scheidt van wat oorspronkelijk als reality-rap werd beschouwd, voordat de term zo banaal werd. Zulke momenten zijn overal verspreid Trap Heer , en meer van deze momenten zouden uiteindelijk helpen om het op gelijke voet te brengen met enkele van de betere albums van 2013. Ferg maakt verschillende verwijzingen naar de Supreme Mathematics of the Nation of the Gods and Earths over Lord rijmen, Reïncarnatie van Meester Fard / Elijah Muhammad verblijft in mijn hart ... En nadat de lichamen zich opstapelen, bidt Bizzy Bone een uitgebreid gebed. Het komt neer op een hoofd krabben, maar iets meer evenwichtige aangelegenheid.



Naarmate het album vordert, is er echter een terugkeer naar een overtolligheid in het onderwerp en een periodiek Jamaicaanse patois. Toch zijn er echte hoogtepunten op de remix van Work, Fergivicious en de door Waka Flaka geassisteerde Murda Somethin ’.

Eindelijk, op Cocaine Castle, Trap Heer Het voorlaatste nummer van Ferg geeft luisteraars een nummer met wat diepte en een levendig beeld. Hij spuugt, Another day in the crack house / Waar demonen met duivels praten / Koppel hits en ze vallen weg / Naalden zitten allemaal in hun aderen / Zing een lied dat helemaal in je hoofd zit / Die shit zo krachtig, het zal heb je duivelse dingen gedaan / Maak een wandeling door de duistere kant… Met harmonie in zijn aflevering is Ferg's meest trotse nummer een van de hoogtepunten van het album. Zelfs aan de productiekant levert Cocaine Castle het op. Met grandioze orgels, tempowisselingen en een gehakt en geschroefd tweede couplet is het nummer een overwinning.



beste hiphopnummers op dit moment op de radio

Over het geheel genomen A $ AP Ferg's Trap Heer , is een solide, zij het een soms ongeïnspireerde inspanning. Het beslaat die zone tussen de hersenloze opduikende muziek en projecten die worden geprezen omdat ze zo vermakelijk zijn om op zijn minst gedeeltelijk een verlangen naar meer diepte te ontkrachten. Ferg is op zijn best met het handjevol nummers dat meer reikt dan mannelijke bravoure en flossen. Maar uiteindelijk krijgen luisteraars geen genoeg van die of zijn behendige rijmcadens om dit naar het rijk van een hoger echelon-album te duwen.