Het Canadese raptrio Swollen Members heeft tijdens hun 12-jarige carrière behoorlijk wat ups en downs gehad. Terwijl ze de hiphopscene in Vancouver domineerde, is de groep niet bepaald in brand gevlogen in de Verenigde Staten. Tot overmaat van ramp is gezwollen leden-emcee Mad Child nu verbannen uit de Verenigde Staten.
Na juridische problemen en een pilverslaving op recept is Mad Child gefocust en nu verslaafd aan de studio. Het zesde album van Swollen Members Dolk mond 
komt op 12 april in de winkels en klinkt als een terugkeer naar klassieke Swollen-releases. Mad Child en rijmende partner Prevail zijn terug naar hun oude capriolen, terwijl deejay / producer Rob the Viking de groezelige achtergrond vormt.
Met hun interne problemen achter de rug en Dagger Mouth vers uit de oven sprak HipHopDX met alle drie de leden van Swollen Members over Mad Child's problemen met drugs, waarom hij werd verbannen uit de Verenigde Staten en over de release van hun nieuwe album, Dagger Mouth .
HipHopDX: Wat doet Dolk mond gemeen?
Heersen: De beelden voor gezwollen leden zijn altijd erg sterk geweest. De schedel en de bijl zijn echt krachtig voor ons geweest, dus toen we begonnen met het opnemen van dit nieuwe album, voelde het alsof we het terugbrachten naar onze oorspronkelijke afstamming. Het maakt deel uit van ons beeld waarbij het mes en de schedel samenkomen, dus kwamen we met de Dolk mond ding.
Boos kind: Het hele punt van tekstschrijver zijn is scherp zijn met precisie, dus de Dolk mond is als een vlijmscherpe tong. Zoals Prevail zei, Dolk mond is heel erg in hetzelfde rijk van Slechte dromen en Zwarte magie . Het kaatst zo terug naar dat geluid Dolk mond was een passende naam voor de titel van het album.
DX: Dolk mond klinkt een beetje donkerder dan je vorige album, Tot de tanden gewapend . Was Dagger Mouth een poging om terug te gaan naar je roots?
Boos kind: Het was meer een algemene consensus om gewoon weer onszelf te zijn. Toen we dat deden Tot de tanden gewapend Ik maakte veel beproevingen en beproevingen door. Ik was vier jaar verslaafd aan Oxycontin. Het kwam op het punt dat het een levensbedreigende situatie was. Ik verloor alles in materiële zin. Toen ik eenmaal nuchter werd, begon ik eigenlijk opnieuw. Als kunstenaar en spiritueel keken we elkaar allemaal aan en zeiden: laten we weer onszelf zijn. Wat ik daarmee bedoel is dat een deel van de lyrische inhoud op Armed to the Teeth een beetje buiten het linker veld lag voor de gemiddelde fan van Swollen Members. De lyrische inhoud op het laatste album was een afwijking van wat we in onze carrière hebben gedaan. We gingen niet zitten en zeiden: laten we de versie van 2011 maken van Slechte dromen . Het gebeurde gewoon omdat we teruggingen naar die plaats waar ik een gezonde geest en lichaam had. Prevail en Rob [de Viking] waren zichzelf al, we zijn net teruggekomen en verbonden zoals we altijd hebben gedaan en we hebben de muziek gemaakt die we altijd hebben gemaakt. Het bleek gewoon zo te zijn Zwarte magie en Slechte dromen omdat we in onze beste vorm waren toen we die albums maakten.
DX: Rob, hoe instrumentaal was je in de richting van het album?
Rob de Viking: Ik ben net begonnen met beats waar ik op dat moment dol op was en het klonk uiteindelijk zoals het klonk. We wilden helemaal niets forceren. Creatief denk ik dat ik een belangrijke rol speelde in het feit dat ik de beats bedacht voordat de concepten werden gemaakt.
DX: Maak je altijd de beats voordat ze rijmpjes verzinnen?
Rob de Viking: Ik denk dat wanneer de muzikale achtergrond wordt vastgelegd, dat het moment is waarop de jongens creatief worden en concepten ontwikkelen.
DX: Gebruik je nog steeds de MPC of ben je begonnen met live instrumentatie?
Rob de Viking: Ik gebruik de [Akai] MPC 2000. Ik gebruik ook Logic en ik heb een heleboel compressoren en analoge synthesizers.
millie bobby brown en noah schnapp
Boos kind: Rob had alle beats geconstrueerd en toen we het album inleverden, hadden we problemen met het vrijgeven van samples, dus hij moest terug om alle beats te reconstrueren. Het was een interessant proces.
Rob de Viking: In december kwamen we terug van een tournee en ik had alle nummers klaar om gemixt te worden. Ik leverde een lijst met voorbeelden in en ze vertelden ons welke niet zouden werken. Ik moest veel analoge synthesizers en gitaren toevoegen. Ik moest eigenlijk alle samples op de plaat opnieuw maken. Het was interessant omdat het me in staat stelde mijn repertoire uit te breiden tot waar ik flexibeler kon zijn met samples en ook vanaf nul dingen kon bedenken.
DX: Wie is meneer Impossible?
Rob de Viking: Mr. Impossible is als mijn alter ego bij het maken van beats. Ik kwam op het idee uit een tekenfilmding. Het wekte de energie van de beat op en ging vanaf daar een beetje weg.
DX: Jullie hebben de Saigon-joint Bring Me Down geremixed op het nieuwe album. Hoe belangrijk was je om Saigon naar Suburban Noize Records te brengen?
Boos kind: Ik was absoluut enthousiast over het idee toen Kevin [Zinger] er met me over sprak. Ik ben een grote fan van Saigon en ben dat altijd geweest. Hij is een van mijn favoriete tekstschrijvers. Het was een sterke stap in de goede richting om hem naar de familie [Suburban] Noize te brengen. Sub Noize krijgt zeer sterke groepen en tekstschrijvers. Het gezin bouwt en wordt op de juiste manier sterker. Ik was erg opgewonden dat Saigon aan boord kwam. Ik raak niet zo enthousiast over het ontmoeten van andere emcees, maar ik was echt opgewonden over het ontmoeten van Saigon. We zouden op tournee gaan, maar zo ging het niet, want ik werd niet toegelaten tot Amerika. Prevail en Rob gingen verder en deden de tour met Saigon. Blijkbaar was het een geweldige tour en konden ze het allemaal heel goed met elkaar vinden.
DX: Praat over de gebeurtenissen die ertoe hebben geleid dat u uit de Verenigde Staten werd verbannen.
Boos kind: In feite hadden we in het verleden enkele leden van de Hell’s Angels-motorclub in sommige van onze video's. In mijn vorige sociale leven was het bekend dat ik tijd doorbracht met jongens in de club. Het waaide een beetje buiten proportie en werd een groot ding bij de media in Canada. De mythe werd groter dan de feitelijke situatie. Tegenwoordig blijf ik bij mezelf. Ik heb nog steeds een vriend in de club, maar de enige mensen met wie ik verbonden ben, zijn de groep Swollen Members en onze crew Battle Axe Warriors. Dat is geen minachting voor de club. Ik doe net mijn eigen ding sinds ik tien maanden geleden aan mijn nuchterheid begon. Ik werk gewoon aan muziek, blijf thuis en probeer op de goede weg in het leven te blijven. Ze zeggen niet dat hun pad het verkeerde pad is, het is gewoon niet mijn pad.
Ik kreeg een paar aanklachten toen ik een jonge volwassene was. Ik was de afgelopen 15 jaar Amerika binnengekomen met die beschuldigingen op mijn record. Toen ik deze keer naar de grens ging, moest ik daar uiteindelijk tien uur zitten. Ze stelden me dezelfde vragen: was ik een bendelid, was ik een Hell's Angel en maakte ik deel uit van een club? Ik bleef ze hetzelfde vertellen, nee. Na tien uur kwamen ze terug en gebruikten de aanklacht wegens mishandeling als reden waarom ik het land niet in mocht. Het was overduidelijk dat de onderliggende reden lag in mijn vroegere omgang met de Hell's Angels.
DX: Welke gevolgen heeft dit voor de groep die door de Verenigde Staten reist?
Boos kind: Nou, twee van de drie zijn er. Ik was er niet toen ze vorig jaar op tournee gingen, maar ik heb ze thuis op YouTube bekeken en ik dacht dat ze het geweldig deden. Het was niet de eerste keer dat Rob en Prevail shows deden zonder mij. Toen ik verslaafd was aan pijnstillers, miste ik een aantal reizen naar Europa. We hebben 95% van onze shows samen gedaan, maar er waren een paar keer dat de jongens shows zonder mij hebben gedaan. Ze haalden het af van wat ik op YouTube zag. Het publiek zag eruit alsof ze het naar hun zin hadden.
DX: Op het nummer Chemical Imbalance uit Dolk mond je praat over je worstelingen met verslaving. Hoe was nuchterheid voor u de afgelopen tien maanden?
Boos kind: Het is een ongelooflijke ervaring geweest. De eerste verdomde vier-vijf maanden waren vreselijk. Ik weet niet of je iemand kent die dit heeft meegemaakt, maar het is een emotionele achtbaan. De eerste vijf maanden was ik suïcidaal. Ik was op een heel donkere plek. Ik bleef gewoon bij mijn geweren en bleef nuchter. De duivel beraamt mij wanneer ik naar shows ga. Mensen proberen me medicijnen aan te bieden, maar ik heb alle tests doorstaan. Ik bleef nee zeggen en nu 10 maanden later is het alsof ik over de heuvel ben gekomen en het is de meest lonende ervaring die ik ooit in mijn leven heb gehad. Elke dag heb ik het gevoel dat er kleine beloningen plaatsvinden. Misschien een paar jaar geleden was het geen probleem voor me geweest, maar deze beloningen houden me op de been, man. Het is echt een gekke ervaring als je op een beter pad voor jezelf blijft en in het licht blijft. Het leven wordt steeds beter en beter.
Ik zou tegen iedereen die een probleem heeft met verslavende middelen willen zeggen dat het in het begin moeilijk zal zijn, maar dat alles een herinnering is als het eenmaal klaar is. Als je over de heuvel komt, wordt het leven zoveel beter. Ik zou lachen als iemand me drugs probeert aan te bieden, omdat ik het zo leuk vind om helder van geest te zijn. Voordat ik al deze huizen, auto's en geld had, verloor ik al die shit. Om eerlijk te zijn, heb ik geleerd om op een heel andere manier te leven. Ik verdien weer mijn brood en het is cool, maar ik heb mijn leven zo geminimaliseerd. Nu heb ik maar één plek nodig. Ik hou nog steeds van leuke dingen, maar je hoeft je leven niet vol te proppen met tonnen materiële voorwerpen. Ik hou het graag simpel. Ik heb maar één auto nodig, geen vijf. Vroeger was ik zo verteerd door het hebben van vijf van deze en tien daarvan en mijn bezittingen waren uiteindelijk de eigenaar van mij, ik had mijn bezittingen niet. Het is over het algemeen een geweldige ervaring geweest.
DX: Wat voor beloningen heb je gekregen van nuchterheid?
Boos kind: Alleen de kleine dingen zoals in de studio zitten en aan een liedje werken. Voordat ik drugs gebruikte, kostte het me een hele dag om een vers te schrijven. Nu ik helder ben, heb ik de afgelopen zeven tot acht maanden bijna elke dag geschreven. Ik kan nu drie verzen en een haakje per dag schrijven. Wat ik nu aan het schrijven ben, is sowieso veel beter dan wat ik eerder aan het schrijven was. Ik ga zitten, schrijf een nummer, verander het in James [Wright of Kerosene Media], onze publicist, en diezelfde avond zal HipHopDX het op de site zetten en diezelfde avond kan ik de commentaren van de fans lezen. Dat is een beloning voor mij. Het is onmiddellijke bevrediging. Je kunt zien dat mensen van de muziek genieten en dat ze die muziek een deel van hun leven gaan maken. Ik ben net klaar met mijn veertiende solo-show. Ik heb nog niet eens een record uitgebracht en ik had 400 kinderen bij mijn laatste show. Ik heb nog niet eens een album uit. Dat is op zichzelf al een beloning. Alleen al door muziek op internet te lekken, zie ik een stel kinderen de teksten van mijn liedjes zingen.
Mensen slaan me op voor verzen. Dat was geen groot deel van het spel toen ik vier jaar geleden vertrok. Ik heb hier en daar verzen geschreven, maar ik heb nu de hele tijd mensen die me in de maling nemen om me in te huren voor mijn kunst. Wat ik bedoel is dat het over het algemeen een ongelooflijke zegen is om een comfortabel leven te kunnen leiden door te doen waar ik van hou! Bedenk eens hoeveel verslaafden stoppen met drugs, hun vrouw verliezen en alles verliezen en dan moeten ze verdomme meubels gaan verhuizen voor 15 dollar per uur. Ik heb een zegen waar ik weer tot leven kan komen en in een dag goed geld kan verdienen door te doen wat ik graag doe. Ik kan een couplet schrijven, een liedje doen of een show doen - soms alle drie op een dag. Voor mij is dat een zegen. Mijn echte echte vrienden en familie zijn aan mijn zijde gebleven. Ik beleef weer het leven met hen en ze geven me nog een kans, dat is een enorme beloning.
DX: Zegevierend, hebben de problemen met drugsmisbruik van Mad Child het bestaan van de groep op enig moment in gevaar gebracht?
Heersen: Omdat ik Mad [Child] al een hele tijd kende, was het nooit de vraag óf, het was de vraag wanneer. Als hij ergens aan denkt, is hij als een stier die alleen rood kan zien. Nadat hij zelfs naar de afkickkliniek was gegaan voordat hij zijn nuchterheid terugkreeg en zijn uiteindelijke doel niet bereikte, tilde hij zijn hoofd weer op. Ik weet dat hij in zijn hart wist dat hij een goed ondersteuningssysteem had. Er is een deel van die reis dat je echter alleen zelf kunt maken. Het was gewoon een kwestie van wanneer. Er waren twijfelachtige momenten dat we gewoon niet wisten wat er aan de hand was, niet alleen als groep. De situatie werd steeds erger en toen begon hij er echt controle over te krijgen en op de goede weg te komen. Het was een beproeving en verdrukking, maar 99% van de andere groepen zou ervan zijn weggelopen. We bleven bij elkaar en het was de beste beslissing die we allemaal hebben genomen.
DX: Wat is het doel van de groep met het nieuwe album?
Heersen: Zoals Mad al eerder zei, gingen we in het begin bewust zitten en besloten terug te gaan naar de mensen die we waren toen we met dit ding begonnen. We gingen terug en lieten alle remmingen los. We hebben een heel interessante carrière achter de rug. We hebben al onze ervaringen positief en negatief genomen en in het album gestopt. Ik sprak gisteravond met mijn neef. Hij heeft Swollen shit gebonsd sinds hij een zesjarig kind was. Hij zei dat het album klonk alsof we alles gewoon lieten gaan en dat het heel natuurlijk aanvoelt. Dat is een van de beste complimenten die ik heb gehoord.
Rob de Viking: [Prevail] zei het perfect, het is gewoon dat wij het uitlaten en niet echt iets forceren. Het is geen single-drive album, het is geen popalbum - wij zijn gewoon onze kunst.
