Eindelijk, een eerste single die bijna volledig verstoken is van gimmicks. Marshall Mathers staat hier centraal en rapt in gesprek zoals JAY-Z deed 4:44 . Een album nadat hij zichzelf tot Rap God-status heeft verheven, trekt Marshall de façade weg en draagt de vermoeide ziel van de man eronder. Ja, hij verwijst naar zijn vroegere werk, maar op een manier die kritiek levert op zijn krukken (zijn jeugdrijmpjes, geschreeuw en vroegere vitriool jegens zijn moeder). In plaats van Top 5 te claimen, plaatst hij zichzelf een tandje onder Nas, Rakim, 2Pac, The Notorious B.I.G. en LL Cool J.
Beyonce dreigt de show te stelen met haar langwerpige, hoge uitingen van zelfspot aan de haak, en de langzame, melancholische pianotoetsen zetten een passende toon voor Eminems reflecties. De enige substantiële kritiek op dit nummer is dat Eminem nog steeds niet volledig getrouwd is met de beat en ervoor kiest om rappity-rap te gaan, zelfs als hij bedachtzaam aan het waxen is. Toch doet dit weinig af aan het algemene gevoel van Walk on Water, dat hoop wekt op een meeslepende revitalisering.
Campiness X-factor: Waar zijn de drums?
Woorden door Trent Clark & Aaron McKrell
het leven van pablo dan bull
