Dankzij zijn over-the-top persona, kenmerkende geluid, onmiskenbare catch-frases, plus een beetje hulp van de Chappelle Show Is Lil Jon een icoon van de popcultuur geworden. Dit is een prestatie die niet moeilijk te geloven is als je eenmaal voorbij de mono-syllabische geschreeuw bent en vertrouwd raakt met de begaafde producer, de slimme zakenman en de bescheiden familieman. Nadat hij eind jaren negentig in de game doorbrak met zijn kenmerkende baszware, synth-aangedreven beats, werd Lil Jon de go-to-guy voor de eerste helft van het decennium. De voormalige So So Def-deejay werkte aan, produceerde en was te zien op tal van hiphop- en R & B-platen die op de hitlijsten stonden, met als meest opvallende het nummer van het decennium, Yeah! Maar zelfs iconen zijn niet immuun voor de kwalen van de muziekindustrie.
In 2008 vouwde zijn lange tijd thuis, TVT-records, hun vlaggenschipster in het ongewisse. Nadat hij tijdens een onderbreking van een aantal jaar terugging naar zijn deejay-roots, kwam Lil Jon weer tevoorschijn met zijn nieuwste aanbod, Crunk Rock ; een eclectische mix van hiphop-, crunk-, pop-, euro- en rockgeluiden bedoeld om de vele muzikale kanten van Lil Jon te laten zien. Maar voor degenen die denken dat Lil Jon de beweging die hem beroemd heeft gemaakt heeft verlaten, wil hij dat iedereen weet dat crunk nog steeds niet dood is, in zijn muziek of anderszins.
HipHopDX: Je was een soort melkkoe voor TVT Records, maar nadat het label was omgevallen, bleef je zelfs in het ongewisse. Wat heb je gedaan om nog steeds in de mix van dingen te blijven en de cheques binnen te houden?
Kleine Jon: Ik begon internationaal te toeren. Ik ben begonnen met deejayen in Japan, Duitsland, net begonnen met de weg. Ik ben net begonnen met het opbouwen van mijn deejay-carrière. Ik was een grote deejay [voor So So Def] in de jaren '90. Zoals, ik was toen de populairste DJ in Atlanta, dus ik begon dat gewoon nieuw leven in te blazen. Op dit moment is mijn shit gek. Ik ben net terug uit Canada, voordat [Las] Vegas aan het draaien was, dus dat is wat ik deed.
DJ's en optredens in het buitenland openen gewoon je geest voor andere shit. Het hielp echt om mijn batterijen op te laden, want ik was een beetje opgebrand. Ik produceerde voor alle artiesten op mijn label, had het label, was zelf een artiest ... al die shit weegt gewoon op je. En na een tijdje heb je gewoon een pauze nodig - een mentale pauze en een fysieke pauze. Het was dus geweldig om weer in de clubs te komen, omdat het me hielp om me aan te vullen en nieuwe energie te geven. Tegen de tijd dat Universal [Republica] binnenkwam, was ik mentaal klaar om weer de studio in te gaan.
DX: Was de overgang naar Universal een moeilijke?
Kleine Jon: Universal haalde me op nadat The Orchard me mijn ding had laten doen. En ik kwam eigenlijk meteen de studio in en ging aan het werk. Ik ben eindelijk klaar en eindelijk klaar om deze shit aan de wereld te geven. Ik denk dat iedereen het zal waarderen, want het is zeker niet zomaar een rapalbum.
DX: Nu heet het album Crunk Rock . Wat mogen mensen verwachten als ze naar dit project luisteren?
Kleine Jon: Het is iets anders. Toen ik het album inging, wilde ik mensen elke soort Lil Jon geven die ze kennen. Ik heb zoveel verschillende soorten fans. Van de hardcore, hood muthfuckas, tot de Pop muthafuckas, tot grootmoeders. Er staat daar een record voor elke Lil Jon-fan.
Het album heet Crunk Rock . Ik begon te werken met rockartiesten en rockproducenten. Naarmate ik vorderde, en toen ik eenmaal die pauze kreeg, toen terugkwam en aan nieuwe nummers begon te werken, begon het meer een [representatie] te worden van de levensstijl die we leven. We leven een Crunk Rock-levensstijl. We feesten als rocksterren, we krijgen super crunk in alles wat we doen, we leven voor de dag, we leven met volle teugen en alle nummers op het album zijn eigenlijk waar we het over hebben. Dat is de levensstijl en daarom heb ik nog steeds de titel van het album, want dat is precies wat we doen. Nou, zelfs met de Pitbull-plaat was The Anthem een wereldwijde hit. Dat begon mijn ogen te openen, nou ja, onze beide ogen, voor het feit dat er daarbuiten een hele verdomde wereld is. Toen deden [Pitbull en ik] Krazy, een ander voorbeeld van een Electro-plaat. Zelfs toen DJ Chuckee de remix voor Sexy Bitch deed, en mij erop zette, was dat echt de capper. Ik had zoiets van Wow, er is echt een hele andere wereld die er is.
DX: Je zei eerder dat je tijdreizen als deejay je muzikaal heeft geholpen om je geest te openen. Is dat de reden waarom je de laatste tijd meer vertakt naar het rijk van pop- of clubmuziek?
Kleine Jon: Housemuziek, dansmuziek en electro zijn overal ter wereld groot. Ik ken veel van deze deejays en ze zijn vijf tot zeven dagen per week onderweg, reizen de wereld rond om shows te geven voor ergens tussen de $ 2.000 en $ 50.000 en ze hebben niet eens nummers op de commerciële radio. Het is dus een hele andere wereld daarbuiten dat mensen gewoon geen idee hebben dat het bestaat. Al die dingen zorgen ervoor dat je je geest muzikaal wilt openen en wilt gaan experimenteren.
DX: Dus hoe bereik je de popfans, maar toch voldoen ze aan de fans die naar minder LMFAO en meer Ying Yang Twins luisteren?
Kleine Jon: Aan [ Crunk Rock ], Ik geef mensen waar ze me voor kennen, we beginnen met de hardcore Crunk-shit en eindigen met de super Pop-tip en raken alles daartussenin terwijl je door het album gaat. Het zijn de mensen. Mensen houden van verschillende soorten platen. Sommige fans die naar LMFAO luisteren, houden ook van Snap Yo Fingers, maar ze zouden geen I Don't Give A Fuck weten. Het lijkt gewoon uit te werken waar ze het lekker vinden. Net als ik en LMFAO werkten we samen en we klonken goed samen. We sloten geen compromissen, we klonken alleen goed en pasten nog steeds goed bij elkaar. Aan het eind van de dag gaat het om de muziek. Als ze de muziek leuk vinden, zullen ze jou ook leuk vinden. Ik ben een deejay, dus de manier waarop ik alles op het album samenvoeg, is logisch. Het is een langzame overgang van het ene uiterste naar het andere. Alles past op zijn eigen plek en ik denk dat mensen het erg zullen waarderen.
DX: Je hebt in het verleden samengewerkt met Rick Rubin. Het lijkt erop dat hij ideaal zou zijn voor een rock / hiphopfusieproject als dit.
Kleine Jon: Rick [Rubin] sloeg me een paar weken geleden zomaar uit het niets, omdat Owen Wilson een goede vriend van hem is en Owen Wilson in Atlanta was. Dus Rick koppelde mij en Owen Wilson aan elkaar zodat we het konden schoppen. Rick is gewoon een goede kerel. Het was geweldig om met hem samen te werken in de studio, want ik leunde gewoon achterover en liet me door hem produceren. Hij heeft iedereen geproduceerd, van Neil Diamond tot Run-DMC. Ik leunde gewoon achterover en luisterde en shit was gewoon dope. Hij is een dope producer en een goede vriend. Eigenlijk ontmoette ik hem en Chris Rock tegelijkertijd. Chris Rock is een goede kerel en ook een goede vriend. Rick is gewoon een dope man. Ik denk dat ik echt weer contact met hem moet opnemen en nog wat shit moet doen. Maar het belangrijkste was om te krijgen wie ik kon krijgen en de plaat af te krijgen, dan zou ik wat andere dingen kunnen doen.
DX: Als artiest en producer weet ik zeker dat je heel veel niet-uitgebracht materiaal hebt. Een in het bijzonder is de Angry Black Man On An Elevator-track die je deed met Rhymefest. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen en hoe voel je je als je je hart in iets steekt dat nooit wordt losgelaten?
Kleine Jon: Ik en [Rhymefest] legden ons hart in die recordman. We hadden elkaar nog nooit ontmoet voordat we die plaat hadden gemaakt. Alsof je de video bekijkt die hij op internet heeft, dat is precies hoe het ging. We hebben elkaar nooit ontmoet, beiden wisten niet wat ze konden verwachten. Hij kwam naar mijn huis en we gingen gewoon zitten en praatten en bouwden en voelden elkaars geest en daarna is dat het liedje dat we bedachten. Hij is revolutionair, en hij is hiphop. Ik ben ook hiphop, want ik ben opgegroeid met [Big Daddy] Kane, Public Enemy, [A] Tribe [Called Quest], De La Soul, Nice & Smooth. We zijn allebei twee intelligente zwarte mannen die samen kunnen komen en wat shit kunnen doen. Dat was een van de grappigste liedjes om te doen vanwege hoe het zich ontwikkelde. Het ging precies zoals het op de video ging. Het kwam gewoon langzaam samen en we waren als Wow. Dit is krachtig. Alsof het echt voelde als een soort Public Enemy-shit. Maar soms leg je ergens je hart in en de platenmaatschappij vertaalt het gewoon niet op de juiste manier naar de massa. Je leeft en je leert en je blijft in beweging en blijft pushen en hoopt dat het bij de volgende niet zo zal gebeuren.
DX: Je hebt dit project beschreven terwijl je mensen alle verschillende kanten van Jon liet zien. Kun je enkele van de liedjes noemen en de persoonlijkheden die ze illustreren?
Kleine Jon: Je hebt Throw It Up Part 2 met mij, Pastor Troy, en Waka Flocka [Flame], dat is de oude Crunk en de nieuwe Crunk samen. Je hebt Hey met mij en 3OH! 3 dat is Pop Jon. Crunk 2010, crunk op zijn volwassen, verhoogde niveau is Out of Your Mind. Dat nummer kan naar de ‘hood club en de crossover club’ gaan, want het draait allemaal om de energie en het tempo waardoor je wild wilt zijn. Ik en Ying Yang Twins hebben een plaat genaamd Ride Da D, en dat is de Jon voor de stripclub. En je hebt een Crunk Rock-plaat met mij, Game, Ice Cube en deze zwarte punkband voor Jacksonville, Florida genaamd Whole Wheat Bread genaamd Killaz. Dat is een hetero gangsterstront. Het is net als [Dr. De hit van Dre en Ice Cube uit 1994] Natural Born Killers, maar dan op crack, met een live band. En je hebt International Jon met nummers als Machuka, Lil Jon en Pitbull op Work it Out, en de joint met mij en Steve Aoki, een enorme radio-plaat genaamd Oh What a Night. Dan heb je Jon glad voor de dames met mevrouw Chocolate met R.Kelly en Mario.
DX: Kijkend naar het synth-zware geluid dat de standaard is in de R & B-nummers van vandaag, heb je het gevoel dat je wat krediet zou moeten krijgen, aangezien je de blauwdruk voor dat formaat had opgesteld toen je dat deed Yeah! met Usher?
Kleine Jon: Ik deed dat eerder dan wie dan ook. Ik was de eerste die dansgeluiden gebruikte op hiphopbeats en r & b-shit. Ik deed dat eerder, we deden het lang voordat [Justin Timberlake en Timbaland's] SexyBack. Omdat we uit het zuiden komen, zullen we altijd niet zoveel rekwisieten krijgen, maar het maakt me blij om mensen op de stront te zien dansen. Om liedjes te horen en mensen te horen zeggen dat het op mij lijkt, geeft het me een goed gevoel om te weten dat ik sommige producers heb beïnvloed. Aan het eind van de dag draait het allemaal om plezier hebben en feesten. Dat geeft me een goed gevoel om naar een club te gaan en ze gek te zien worden. Shit, ik heb een Grammy, ja, het was het lied van het decennium ... veel katten kunnen niet zeggen dat ze het lied van het decennium hadden. Veel katten hebben geen Grammy's. Shit, we hebben MTV awards, BET Awards, American Music awards, Billboard Awards… al die shit staat op de schoorsteenmantel. Beeldprijzen, NAACP-prijzen ... Ik ben net een gezegende man.
DX: Dus wat is het dat jou scheidt van andere producers?
Kleine Jon: Ik ben anders dan veel producers doordat ik genres heb kunnen doorkruisen en helpen bouwen. De meeste producers doen een of een paar dingen. Zoals sommigen gewoon goede hiphop doen. Of sommigen doen zowel hiphop- als r & b-shit. Hoevelen kunnen naar R&B gaan en dan een dansrecord doen, dan naar het westen gaan en [E-40's] doen Tell Me When to Go en [Too Short's] Blow The Whistle en de beweging van [the Bay area helpen ] weer oppakken. Alsof ik niet alleen [ik was niet alleen] platen aan het maken was, maar [hielp] met het opbouwen van genres. Ik hielp ze met het bouwen van Hyphy, ik deed Crunk-muziek, ik hielp met het Reggaeton-geluid in de Verenigde Staten. Toen Daddy Yankee zijn record bij me had, N.O.R.E. , Pitbull… zelfs als je kijkt naar de katten die dansende platen doen, nu deden Pit en ik dat met The Anthem. We kunnen zelfs nog verder teruggaan. Ik heb My Boo van [Usher's] gedaan. Als je naar Justin Bieber luistert, klinkt het als My Boo. Het heeft dezelfde sfeer. Ik doe al heel lang dingen en al deze dingen waren zoals eind jaren 90, begin 2000.
DX: Je hebt een merk voor jezelf opgebouwd met je over-the-top persona. Heeft het ooit invloed op uw persoonlijke leven?
Kleine Jon: Het enige probleem is dat ik quality time heb met mijn gezin. Soms herkennen mensen me en komen ze naar voren en beginnen de Yeah! en al die shit. Sommige mensen zijn cool en vragen gewoon om een handtekening of ze zullen zeggen: ik zie dat je bij je familie bent, maar ik wilde je gewoon wat respect geven, of wat dan ook. Het is cool, maar soms kan het gek worden als je bij je gezin bent. Ik bedoel, ik weet dat mijn persona gek is, maar het lijkt erop dat mensen gek willen worden zodra ik in de buurt kom. Behalve dat is het allemaal goed. Ik waardeer iedereen die me liefde laat zien, waar ik ook ga. Als ik 's morgens vroeg op een luchthaven ben, knapperige ogen en stinkende adem, als je een foto wilt, zal ik die foto maken. Ik waardeer elke fan. Zonder hen zouden we niet zijn waar we zijn en ik waardeer ze allemaal.
DX: Je tweette onlangs over de deejay op het verjaardagsfeestje van je 12-jarige met [Jeremih’s] Birthday Sex. Heeft de ervaring ervoor gezorgd dat je nog een keer naar je eigen muziek hebt gekeken en waar deze kan worden afgespeeld?
Kleine Jon: Het was grappig. Alsof het verpest was, maar het was grappig. Alsof de kerel het niet expres deed, hij lette gewoon niet op. Als je gewend bent om voor volwassenen te dj'en, heb je je sets waar je doorheen gaat en hij lette gewoon niet op en ik had zoiets van, yo nigga, je speelt ‘Birthday Sex’, wat ben je aan het doen? Maar daarvoor speelde hij mijn nummer Outta Your Mind, en je realiseert je nooit echt hoeveel je muziek helemaal niet voor kinderen is, totdat je in de buurt bent van andere kinderen en hun ouders. Alsof ik mijn shit speel in het bijzijn van mijn zoon, omdat hij weet dat hij die shit niet mag zeggen. Hij weet wat er aan de hand is. Maar andere ouders spelen misschien niet zo rond hun kinderen. Dus kerel speelde Outta Your Mind en ik dacht: wauw ik vloek veel op dit verdomde nummer. Maar ik heb het niet gemaakt voor kinderen. Maar het is grappig omdat ik daardoor naar mijn eigen shit keek, verdomme, ik vloek veel. Maar ik maak platen voor volwassenen; het is zeker niet voor kinderen.
