Als we het niet hebben over de NBA en nadenken over Too $ hort's invloed op Jason Kidd die zijn vrouw slaat, pissen producer / presentator J-Zone en ik over de kolossale ramp die de Hip Hop-industrie is. Nu heeft Zone de tijd genomen om precies te schetsen wat er kapot is en waarom het verkloot is, en als je het niet wist, heeft hij gelijk. Neem het volgende advies ter harte voordat u verder gaat met lezen; stop met rappen en zoek een baan. J-23
Drie dingen waar je geen ruzie over kunt maken: religie, politiek en hiphop - J-Zone
Ik realiseer me dat ruzie over muziek zinloos is omdat we allemaal verschillende meningen hebben. Een paar mensen wilden mijn mening over de is Hip Hop dood? kwestie en ik heb gewoon mijn mening op mijn sites gezet. Om de een of andere reden heeft het veel onverwachte feedback gekregen, maar wat ik zeg is niet echt nieuw, en er is ook geen goed of fout antwoord op die vraag. Als je het met me eens bent, is dat cool, als je het niet eens bent, is dat ook cool. Het is muziek, niet leven en dood. Het lezen ervan is in ieder geval een manier om wat tijd te doden.
Iedereen zegt het. Nas noemde zijn album dat. Mensen debatteren en een paar broeders vroegen me om mijn bescheiden mening. Dus terwijl ik zie hoe de Celtics hun 17e opeenvolgende keer op Sportscenter verliezen, zal ik voor een keer een muziekgerelateerde blog maken. Het heeft tenslotte gevolgen voor mij, toch? Vijf dingen die volgens mij de grootste boosdoeners zijn van de ondergang van rap. Nou, eigenlijk voordat ik mijn vrijheid van meningsuiting uitoefen en iemand voor niets van streek raakt, wil ik dat verduidelijken.
A. Ik zeg NIET dat er niet jaarlijks een partij geweldige platen wordt uitgebracht, of een groep dope-producers die onzin afleveren of een handjevol rappers waarvan je nog steeds wilt luisteren. Ik weet ook dat muziek subjectief is en het is allemaal een mening. De geweldige muziek van vandaag mag dan op één lijn liggen met de grote van gisteren, maar in het grote geheel wegen de negatieven ruimschoots op tegen de positieve punten.
B. Er zijn drie dingen waarover je nooit ruzie kunt maken: religie, politiek en hiphop. Want wat je mening ook is, iemand zal zich tiranniek verzetten en helemaal emotioneel worden. Het is gewoon mijn bescheiden mening, ontspan. Who cares eigenlijk?
C. Voor de goede orde, de politiek bij grote labels, pers en radio staan hier niet vermeld omdat ze er al sinds het begin der tijden zijn. En het is onze schuld dat we niet bemannen zijn om die controle over te nemen ... Yo Flex, laat daar een bom op vallen. Oké, waar was ik?
5. CLANS, POSSES, CREWS & CLIQUES: WIE U GETUIGEN?
Veiligheid in cijfers. Bewegingen, samenwerkingen, grote gasten, teams, crew beef, etc. De dagen van de solo roller zijn voorbij. In de bloei van rap werd je uitsluitend op je muziek beoordeeld. Rakim, Nas & Biggie (vroeg), LL Cool J, Big Daddy Kane: Ze hebben allemaal hun legende alleen op muziek gebouwd. Hell, Rakim had geen gasten op zijn eerste vier albums. Natuurlijk was er Juice Crew, Native Tongues, Lench Mob-crew, enz. Maar het was niet verplicht. Om de een of andere reden, halverwege de late jaren 90, werd het absoluut noodzakelijk om een beweging te hebben. Een crew met 1.000 verschillende artiesten in hetzelfde team. Samen toeren, crew-t-shirts, beef met andere crews, samenwerkingen, etc. Dat is niet erg, maar het is alsof mensen zich niet kunnen identificeren met één artiest, er moet een beweging of iemand anders bij betrokken zijn om ze te valideren. Kijk naar de meest succesvolle artiesten van vandaag. Ze hebben allemaal een beweging. Roc-A-Fella, Def Jux, Stonesthrow, Rhymesayers, G-Unit, Dipset, Wu-Tang, Hieroglyphics, Okayplayer, etc. Of als je geen deel uitmaakt van een beweging, werk je samen met andere spraakmakende artiesten. Doom, Danger Mouse, etc. Het draait allemaal om kruisbestuivende fanbases. U niet? Je sterft. En om de een of andere reden zie ik het album van Da Youngstas, Da nasleep , als het begin hiervan vanuit een beat-standpunt. Dat en Run DMC's Weg met de koning (beide 1993) waren de eerste albums die ik me kan herinneren dat ik veel verschillende producers met totaal verschillende geluiden heb gebruikt. Het werkte toen, het waren dope albums. Maar het werd uiteindelijk een kanker.
Tegenwoordig heb je een Timbaland-nummer, een Neptunes-nummer, een Just Blaze-nummer, een Dre-nummer, een Kanye-nummer nodig waar mensen echt om geven en voor het grootste deel klinkt het als een verzameling nummers, niet als een album. Waarom laat je niet een van hen gewoon het hele verdomde album doen? Kan niet iedereen tevreden stellen, waarom zou je een vergeefse poging doen? Goede albums gaan over een vibe. Wu-Tang was een beweging, maar het was samenhangend en logisch omdat ze allemaal samen trilden en RZA de sonische lijm was. Zonder Illmatic, klaar om te sterven en een paar anderen, elk geweldig rapalbum had maximaal 3 producers en 3 gasten. In deze fascinatie voor bewegingen, naamassociatie en speciale gasten zijn we de samenhang van het album en de focus op alleen muziek kwijtgeraakt. Het gaat niet langer om hoe dope je bent, het gaat erom met wie je speelt en met wie je doet wat je doet. En meestal komt 92% van de crew niet overeen met de weinige topartiesten in de crew. Hoeveelheidsregels, geen kwaliteit. Je kunt een album met vijf microfoons hebben, maar het kan niemand iets schelen, tenzij er een heleboel andere mensen bij betrokken zijn. 10 producenten en 7 gasten. En nu kan zo en zo met een platina-album zijn gekke broer of neef erop zetten en het spel goedkoper maken, omdat ze deel uitmaken van de beweging en het gaat om met wie je bent. In 88 zei Milk D van wel een hele grote lijfwacht Aan Top Billin . Maar dat was het. In 2007 zou er een soloalbum van Great Big Bodyguard uitkomen.
4. TE VEEL MUZIEK
Net als de theorie van de bemanning, gaat dit over kwantiteit. Mensen willen meer, ook al betekent dat een dip in kwaliteit. Sommige mensen kunnen muziek snel uitzetten en het goed doen. Sommige mensen willen gewoon de markt bombarderen om het te doen. Rakim maakte om de twee jaar albums. EPMD, Scarface en Ice Cube deden het elk jaar en dat werd als snel beschouwd. Tegenwoordig, als je geen 2 albums, 5 mixtapes en 10 gastoptredens per jaar hebt, glip je weg en vergeten mensen je. Deze poging om de drukte bij te houden, heeft de muziek goedkoper gemaakt. Nu heb je regelmatig mixtapes die op de markt worden gebracht als albums, gewoon een hoop nummers bij elkaar gegooid voor de fuck ervan. Maar om tegenwoordig te overleven, moet je dat doen om in de openbaarheid te blijven. Er zijn veel te veel slanke CD-R-mixtapes op de markt, en hoe belangrijk mixtapes ook zijn om te rappen, het voertuig dat het hielp te groeien, speelt nu een rol bij het doden ervan.
Nu is iedereen vergeten hoe je samenhangende projecten moet maken, dus we verdoezelen het door het als een mixtape te labelen. De waarde en trots die albums van volledige lengte symboliseerden, zijn niet meer. Mixtapes verdrievoudigen nu het aantal officiële albums in de artiestencatalogus en nog nooit leek muziek zo goedkoop en fastfood. Om nog maar te zwijgen, toen de majors eind jaren 90 helemaal mis gingen, liep de indie-rapscene uit de hand met te veel product. Toen ik in 1999 debuteerde, waren er misschien 25-30 andere indie-vinylreleases die er toe deden. En de mijne was een van de weinige volledige albums. Dus het was slechts een kwestie van tijd voordat ik luisterde, het maakte niet uit dat ik geen grote namen op mijn plaat had en nergens vandaan kwam. Probeer dat nu. Als je naar een winkel gaat en de meter hoge stapel van één vellen ziet voor nieuwe platen, wekelijks mix-cd's en dvd's laat vallen, zie je dat je een sneeuwballenkans hebt onder een dikke meidenkont om te overleven in die wereld. Kijk hoeveel releases er per week zijn op Hiphopsite, Sandbox, Fat Beats, UGHH, enz. De spraakmakende artiesten krijgen wat aandacht, en alle anderen worden in één en twee besteld, als dat zo is. Dus het nieuwe talent van vandaag dat zijn debuut maakt, staat voor een zware strijd. Geweldige records blijven onopgemerkt. Rap is nu een wegwerpkunst. Zei de heer Walt van Da Beatminerz ooit je werkt 16 maanden aan een album en krijgt een kans van 2 weken. Daarna is je record voor de meeste mensen zo goed als dood . Dat vat het samen.
3. TE COOL OM PLEZIER TE HEBBEN / GEEN BALANS IN RAP
Toen rap niet meer leuk was, wist ik dat we in grote problemen zaten. Er zijn niet veel mensen meer die voor de lol muziek maken. Vraag jezelf, zou ik als hobby nog steeds met muziek rotzooien als er geen geld in zat? Te veel mensen zouden nee zeggen. We willen allemaal betaald worden. Shit, ik heb ook rekeningen, ik hou van geld! Maar te veel mensen lijken gewoon liever andere dingen te doen. Je leest in interviews, Ik geef niks om rap, ik ben liever druk bezig. Ik doe dit gewoon omdat ik het kan. Hé, wat je boot ook drijft, ik kan me vertellen, er zijn zulke artiesten geweest sinds het begin der tijden, maar ze waren tot nu toe nooit de meerderheid. Plezier hebben is lang niet zo belangrijk als je leven voordat je werd ondertekend. En er zijn genoeg gevechts-MC's, politieke MC's en killer-misdadigers, maar het lijkt erop dat er niet veel grappige artiesten meer zijn. Zoals op een of andere Biz Mark, Humpty Hump, The Afros shit. Niet bang om tot het uiterste te gaan en plezier te hebben. God verhoede dat je je fantasie gebruikt of rapt over iets dat geen betrekking heeft op hiphop, de motorkap, je bent in de stront, het einde van de wereld of welke kleur je auto-interieur heeft.
Ik woon in Queens, op minder dan anderhalve kilometer van het oude huis van 50 Cent. Niemand weet echt dat ik hier muziek maak. Een jongen van hier zag me een tijdje geleden in The Source en zei Yo, ik weet niet dat je er zo in zat, yo waarom probeer je niet je rotzooi hier weg te pompen en mensen te laten weten dat je de kap moet reppen. 50 deed het Waarom zou ik? Ik ben niet in de buurt om te proberen gewicht te duwen, ik ben daar aan het wandelen naar Walgreens voor mijn grootmoeder, op weg naar het park voor een wedstrijd van 21 of om een wedstrijd te kijken op de plaatselijke middelbare school. Ik ben een volwassen man met een universitair diploma en ik hou van mijn buurt, maar ik kies ervoor om te rappen over mijn versleten auto, niet te dansen in clubs, vrouwen met slechte hygiëne en te veel kinderen of balspelende rappers met beperkte balvaardigheden, want ik ben geen straatkat en ik laat liever de lichtere kant van het leven zien. En dat was vroeger nooit een probleem.
top 10 liedjes r&b
Oké, dat zijn geen compleet nieuwe onderwerpen, maar het is alsof je tegenwoordig over die dingen rapt, waardoor je wordt gemarkeerd als nieuwigheid. Biz rijmde vroeger over veel van dezelfde shit, maar het werd nog steeds geaccepteerd als legitieme hiphop. 2007? Hij zou nooit zo'n liedje kunnen doen De draak . Little Shawn & Father MC rapte over de dames met wat R&B beats. De La Soul werd bestempeld als hippies. Maar al die kerels zouden je verdomde kont slaan als je te ver ging! Ze waren absoluut niet zacht, ze wilden gewoon de muziek doen waar ze van genoten, want rap hoort een manier te zijn om plezier te hebben en weg te komen van de dagelijkse stress, zonder jezelf te beperken. Wat rap zo geweldig maakte in het gouden tijdperk, was de balans tussen stijlen. Je had later clownprinsen als Biz, Humpty Hump, Kwame en ODB. Je had politieke broers zoals X-Clan, PE, Lakim Shabazz, Poor Righteous Teachers, Kam, enz. Je had de expliciete shit over Rap-A-Lot en de hele 2 Live-beweging in Miami. Hip-house zoals Twin Hype, nieuwe jack shit zoals Wrecks-N-Effect, het hele Native Tongues-gedoe, de harde South Central LA-shit, de Oakland-funk, en ze bestonden allemaal naast elkaar, waren allemaal dope en ze hadden allemaal plezier, hoe dan ook van hun stijl. King Sun gemaakt Op de clubtip en toen deed Universele vlag . Lakim Shabazz, Twin Hype en Wrecks-N-Effect hadden rauwe battle rap, Geto Boys en Ganksta Nip waren hilarisch, PE had het yin en yang van Chuck en Flav en ODB was een woeste battle MC.
Zelfs de serieuzere politieke rap, iedereen leek het leuk te vinden om muziek te maken. Gangsta-rappers hadden toen een verdomd gevoel voor humor. Mob Style was misschien wel de moeilijkste groep die ik ooit heb gehoord en ze hebben het meegemaakt. Maar die kerels lieten ook andere kanten zien en klonken alsof ze van muziek genoten, want het was een ontsnapping aan alledaagse onzin. Tim Dog, was tegelijkertijd hilarisch en moeilijk. Ook al was het voor sommigen een grap, de shit was goed luisteren. Suga Free is echt een ijskoude pooier, maar hij heeft gevoel voor humor en benadert zijn muziek doen wat hij voelt. Wie zegt dat rappin over een meisje zonder tanden of naar de winkel gaat met kortingsbonnen niet echt is? Alles is echt, dat vergeten mensen. Iedereen is zo bezorgd om gevreesd en serieus genomen te worden, dat ze niet van die onzekerheden af kunnen komen en schuldig plezier kunnen doen. Zelfs de producenten. Als je je andere kanten niet kunt laten zien en je muziek niet kunt beluisteren, waar kun je dat dan doen? Wees niet bang en overtreed verdomde regels. Zet voor een keer meisjes van 300 pond in je video! Lach jezelf uit, hond, je bent geen moordenaar 24/7. Je vecht niet tegen MC's en bent een lyrische tekstschrijver, mixtape, moord 24/7. Havin-plezier is tegenwoordig bijna hiphop-faux pas. Rap is dood zonder evenwicht ... punt.
2. RECHT EN ORDE: MPC
Boop Boop, het is het geluid van de politie! Ja, de juridische politie. Hiphop is gebaseerd op illegaliteit, maar niet met opzet. Ironisch genoeg kwamen veel mensen erin om uit juridische problemen te blijven (een misdaadleven), maar technisch gezien wordt deze positieve zet ook gezien als een misdaadleven door de bestaande machten. Mixtapes, remixen, sampling, parodieën (enigszins), de aantrekkingskracht van hiphop was altijd het herschikken van het oude om het nieuwe te creëren. Het is de levensader van de muziek. De schat van een man is blijkbaar de prullenbak van een andere man. In de nasleep van het feit dat DJ Drama door de Feds werd opgepakt voor het verkopen van mixtapes die de labels en artiesten zelf goedkeuren en waarvan ze profiteren, is het nog nooit zo duidelijk geweest dat de RIAA en hun legale vendetta zojuist de IV hebben getrokken. We wisten allemaal dat de manier waarop we eind jaren 80 James Brown-loops van 8 maten namen en niet opruimen, ons zeker zou inhalen. Daar kan ik mee leven. Je hebt een platina-album en herneemt iemands hele shit, breekt wat geld af en publiceren, het is alleen goed. Maar toen werden de advocaten en rechtbanken tiranniek. Nu kan 1/8 van een tweede steekproef u het risico van juridische stappen met zich meebrengen. Au. Ik herinner me dat er een beat op een tv-show werd geplaatst en de muziekbegeleider raakte daarna in paniek omdat hij zwoer dat de strik die ik gebruikte klonk alsof hij gesampled was. Wauw. Ik begrijp melodieën, maar kan iemand nu een strikgeluid bezitten?
Dit is nogal belabberd, maar tot nu toe had het alleen invloed op enkele van de grote labels en grote zakelijke optredens. Niet meer. Myspace sluit nu pagina's af die remixen posten. WAT!? Ik vind die reet achterstevoren. Ik ken een paar gasten die werden gewaarschuwd, en anderen stopten zonder kennisgeving voor het plaatsen van remixen van nummers van grote labels met COMMERCIEEL BESCHIKBARE ACAPELLAS !. GOED VOOR WAT IS DE FUCK EEN ACAPELLA BESCHIKBAAR OP EEN RECORD VOOR ?! TE REMIXEN! DING DING: BOODSCHAP! Om nu die remix te nemen en uit te brengen op een groot label en 50 mille te maken, is één ding. Maar om plezier te hebben met remixen en ze op een myspace-pagina te plaatsen, waar ZERO DOLLARS er direct van gemaakt kunnen worden, is volkomen onschuldige promotie voor alle betrokken partijen. Niet meer.
Vroeger om op een Kid Capri, Double R, S&S, Doo Wop, Silver Surfer, etc. mixtape te zijn, was het beste wat een artiest en hun label overkwam. Een onbekende producer die een dope remix lekte naar een populair artiestenrecord, was een manier om buzz te krijgen en een manier voor de industrie om nieuw talent te vinden. Het nemen van stukjes oude muziek en het creëren van iets nieuws (zoals de Bomb Squad) werd niet gezien met de ernst van een overval met een schot. Maar in een tijd waarin de verkoop van albums daalt en geen artiesten of labels geld zien, zijn cd's dwaas in prijs gestegen, waarbij één regel van Jingle Bells in je liedje kan je voor de rechter worden gebracht en je kunt geen remix alleen voor promotie- en luisterdoeleinden posten, je kunt zien dat de muziek- en juridische industrie officieel de oorlog tegen rap hebben verklaard als een schokkerige reactie op hun eigen mislukkingen. En hoe idioot en onrechtvaardig de dingen ook zijn geworden, ze hebben de mazen in de wet aan hun kant.
1. HET INTERNET
Oh jongen. Praten over een tweesnijdend zwaard. Nooit was het zo gemakkelijk om uw muziek te laten horen. Als ik een dope-beat maak, kan ik het op mijn myspace-pagina plaatsen en het is binnen een uur klaar (afhankelijk van de servers kan het ongeveer 3 jaar worden verwerkt). Geen geld meer uitgeven en tijd verspillen aan platen en testpersen. Nu kunnen mensen in Arkansas die alleen MTV en internet hebben mijn muziek horen. Beperkte distributie is niet zo'n groot probleem als voorheen. Iedereen is bijna gelijk, we hebben allemaal myspace-pagina's. Maar kijk naar de keerzijde. Iedereen is bijna gelijk, we hebben allemaal myspace-pagina's. Er is zoveel shit en het internet ligt op de loer met een miljoen mensen die hetzelfde doen, het is vrijwel onmogelijk om op te vallen. Vroeger moest je je een weg banen in het bedrijf. Het behalen van een record was in de meeste gevallen een voorrecht en een beloning voor je harde werk. Catalogus betekende iets. We bevinden ons nu in een mp3-wereld en iemand in zijn slaapkamer staat op hetzelfde niveau als iemand die zijn contributie heeft betaald en hard heeft gewerkt. Dat is geweldig voor het kind met talent en geen voertuig om gehoord te worden. Dat is klote voor de no-talent-hacks op Myspace die advertenties voor hun gekke muziek op je opmerkingenpagina plaatsen.
Het internet heeft ook de belangrijkste troef van rap gedood. Anticiperen. Hoevelen kunnen zich herinneren dat ze een mixtape hebben gekocht en 3 dope joints hebben gehoord van een aankomend album op een mixtape? Je kon niet wachten om het album te kopen. En je hebt het album 3 maanden van tevoren niet gehoord, want er was geen manier om het zo snel te verspreiden. En in zeldzame gevallen dat het album uitlekte, moest je een tape-dub aanschaffen en zelfs als je dat deed, kocht je het nog steeds. Ik herinner me het gehoord te hebben Veel liefde, zet het recht, TROY en Getto's van de geest van Mecca & The Soul Brother 2 maanden voordat het uitkwam. Maar ik kon geen andere nummers vinden. Dat dreef de verwachting op en zette iedereen aan het praten. We wilden allemaal graag steunen. In 2007 zou het album maanden van tevoren uitlekken, je verbrandt het en dat is het dan. Ik klaag niet omdat dat niets verandert, maar dat was een groot deel van wat mij en vele anderen aansprak aan muziek, vooral rap. Niet meer. Geen artwork en fysieke cd om de aftiteling en shoutouts te lezen (onthoud die !?), geen verwachting, het is oud nieuws op straatdatum, de shit verkoopt niet en hier zijn we dan. Tower sluit, de legendarische Beat Street is gesloten, Music Factory is een wrap, mensen realiseren zich niet dat rap zoals we die kennen, klaar is. Labels vervolgen verdomme gewone burgers voor het delen van bestanden! Een fysieke kopie doet er niet meer toe, tenzij je een verzamelaar bent.
Vroeger zou je internetrund nooit zien. Het is gewoon stomme junior high shit. Mensen die bedreigingen achterlaten en praten via myspace, mensen die gewond raken door e-beef op shows, kinderen op prikborden buigen spieren en doen keihard. Super goed! Nu we een heleboel moordenaars op wax hebben, hebben we er een heleboel op forums gepost. Schattig. Je kunt in Mexico in een slaapkamer zitten en praten over iemand in Finland knock-out slaan en het zal nooit meer bij je terugkomen. Hiphop-bravoure en de anonimiteit van internet, het wordt niet meer junior high. Het internet was de zegen en de vloek van rapmuziek. Ik krijg hier misschien warmte van, maar ik denk dat het het beste is om de industrie op te blazen en opnieuw te beginnen. Er is nog steeds geweldige muziek en ik zal het leuk vinden om deze muziek te maken totdat ik erbij ben, al is het maar als hobby. Ik zal nog steeds graven naar platen, beats maken, instrumenten bespelen en oude films kijken voor inspiratie. Maar soms moeten dingen uit elkaar vallen om grotere dingen te baren. De val van rap in zijn huidige staat zou kunnen leiden tot iets groters en beters. Het is waar ik op reken, want realistisch gezien, hoe lang kan het nog op deze weg gaan? Ik zeg niet dat je terug in de tijd moet gaan. Klassieke rapartiesten zijn misschien beïnvloed door Cold Crush en Melle Mel, maar ze hebben die invloed overgenomen en iets anders eraan toegevoegd om iets nieuws te creëren. We moeten het terugbrengen naar 88 !. NEE WIJ NIET! Ultramagnetic zei niet ‘we gaan het terugbrengen naar’ 74 ’Ze hebben ze gewoon gedaan, en totdat dat principe weer kan worden gevolgd, zeg ik verdomme een verlaten gebouw repareren. Raak het met een sloopkogel en herbouw!
- J-Zone ( www.myspace.com/jzoneoldmaid )
