10 klassieke albums uit de jaren 90 die nooit platina zijn geworden

De jaren 90 zaten boordevol ongelooflijke muziekwerken die ook commercieel ongelooflijk succesvol waren. Vooral vanaf '95 was hiphop een handelsartikel dat miljoenen platen per jaar verkocht. En er zijn nogal wat artiesten, in de schijnwerpers gezet vanwege een forse eerste single of follow-up, die uiteindelijk de platina-belofte vonden, hetzij tijdens het decennium of in de daaropvolgende jaren.

Anderen hadden niet zoveel geluk, en hoewel ze overtreffend waren en van groot belang voor Hip Hop als geheel, werden ze op de een of andere manier niet goed genoeg ontvangen door het publiek dat het album kocht om de mijlpaal van een miljoen te bereiken. En dit is onze barometer. In een wereld waar Will Smith's Big Willie-stijl gaat 9x platina en Vanila Ice's Tot het uiterste is ook bezig met het verzamelen van platina-cheques, dat deze albums niet in de portemonnee van een miljoen mensen terecht konden komen, is ronduit crimineel. Dus hier presenteren we 10 klassieke albums uit de jaren 90 die op de een of andere manier nooit een miljoen verkochte albums hebben bereikt.

De instinctieve reizen van mensen en de paden van ritme

Drie klassieke opnames vielen in het eerste jaar van de jaren negentig en twee daarvan werden platina. De eerste was die van Public Enemy Angst voor een zwarte planeet , die het gevarieerde auditieve landschap kenmerkte dat alleen een omgeving met een lage steekproefvrijheid kon opbrengen. De derde was Ice Cubes AmeriKKKa's meest gezochte , wat de kracht van N.W.A. (en zijn gevolgen) en gesteund door, nou ja, de kracht van Cube's levendige verhaal over fantastische productie. Maar precies in het midden was het debuut van de quad-pronged Rap-groep A Tribe Called Quest. Q-Tip, Phife Dawg, Ali Shaheed-Muhammed en Jarobi barstten uit de NY-scene die uit Queens kwamen, en maakten een album waarvan de meeste mensen op dat moment niet wisten wat ze ermee moesten doen, en hoewel The Source de plaat gaf De verkoop van 5 microfoons slaagde er nog steeds in te mislukken. Deze is een voorbeeld van hoe cruciaal een eerste single is. De groep liet in eerste instantie Description Of A Fool vallen in plaats van veel meer succesvolle (en gewoon ronduit betere) follow-ups Bonita Applebum en Can I Kick It ?. Daarom zweefde het album rond in commerciële kringen en werd het enkele jaren later goud, maar het is en zal altijd een hiphop-hoofdbestanddeel blijven voor zowel toegewijden als informele luisteraars van het genre.

De La Soul is dood

Hallo jongens en meisjes… de intro die de toon zet voor het NY-trio: Posdunuos, Dave en Maseo. Ergens tussen 1991's westkustkanon en power to the people-tracks, slaagde De La Soul erin om hun 2e album in (fictieve radiostation en alle) te persen met de naam De La Soul is dood . De titel bespot hun oorspronkelijke ontvangst en Daisy benadering van muziek, die de achterbank nam in een gangster-heersende Rap-wereld. Op hun tweede album raakte De La teleurgesteld in de huidige Hip Hop-omgeving met (Vanilla Ice neemt nummer één-plaatsen in) en bedacht een metafoor waarin kinderen hun album in de vuilnisbak vonden. Het album was echt een moment, en liet zien wat er op dat moment in de omgeving gebeurde op vrijwel dezelfde manier als Spike Lee's Doe het goede deed. Ze spotten met het feit dat ze de Hippies van hiphop , en creëerde op de een of andere manier een album dat zowel de Native Tongues-taal sprak terwijl ze hun klaagzang uitspraken. Zeer persoonlijk en echt ironisch, De La Soul Is Dead is een voorloper van alle hipster-rap die in de aughts over het web zweefde, en hun mening dat hiphop uiteindelijk in een suikercoma terecht zou komen zonder wat 1991 als substantie zou hebben beschouwd is allesbehalve uitgekomen.

Bizarre Ride II The Pharcyde

Een van de Heerlijk vinyl De eerste groepen die in de jaren 90 werden ondertekend, waren The Pharcyde, die uiteindelijk het gezicht veranderde van wat er bloeide in de Gouden Staat. South Central, Los Angeles bracht mensen als Imani, Slimkid3, Bootie Brown en Fatlip voort, die duidelijk meer werden gevormd door de geluiden die invloed hadden op de wil van De La Soul en A Tribe Called Quest (met wie ze later op tournee gingen). Dit was duidelijk in Bizarre Ride II The Pharcyde ; hun eerste volledige productie. Misschien was de City of Angels nog niet klaar om te springen op hun bizarre rit van introspectieve lyriek, verwrongen stemmen en acidjazzproductie. Er was geen sprake van het straatleven, maar het ging allemaal om plezier maken en gekke avonturen beleven, zoals beschreven in Oh Shitand Passin ’Me By. Hiphopliefhebbers hebben tegenwoordig altijd de beats van J-Swift in hun collectie en we zullen ze nooit aan ons voorbij laten gaan. Helaas zou de groep in de jaren na deze hiphopklassieker twee leden verliezen: Fatlip in 1995 en Slimkid3 in 2000.

‘93 ’tot in de oneindigheid

28 september 1993 was de datum waarop Souls of Mischief hun debuutstudioalbum '93 'til Infinity uitbracht. Hun leeftijdsgenoten en concurrenten waren destijds heavy hitters The Wu-Tang Clan, A Tribe Called Quest (nu op hun derde album), Snoop Dogg, KRS-One en De La Soul. Het album is absoluut een klassieker vanwege de iconische vette beats en het jazzy geluid, maar het was de consistentie die verbaasd was. De meeste Hip Hop-heads hebben het titelnummer voor woord onthouden en het is zelfs in kaart gebracht, met een piek van 72 op de Billboard 100 . Maar wat dit album zo speciaal maakt, is niet de titelsingle (die een hoofdbestanddeel is van klassieke hiphop, tovenarij uit de gouden eeuw), maar het is een relatief complexe emotionele kijk op hun dagelijks leven. Wat de albums van het leven betreft, 93 ’tot in de oneindigheid is een van Hip Hop's meest geliefde en meest onderschatte, en sindsdien hebben talloze groepen de onderwerpen en harmonieën gekopieerd.

Opstanding

Nog steeds erg beïnvloed door de Empire State, leerde de Rap-game mensen als het zuiden en het middenwesten te accepteren. Voer gezond verstand in. Opstanding was het tweede album van de Chi City-inwoner en het bevatte de klassieke single en commerciële hit I Used To Love H.E.R .. Common's werk met No I.D. leek niet zoveel oren te bereiken als verwacht, wat verrassend is vanwege zowel de baanbrekende Hip Hop-hit die eerder werd genoemd, als de algehele intensiteit van I.D op de boards. Maar dat gebeurde niet, er werden in de eerste week slechts 2000 exemplaren van gemaakt. Maar het was een keerpunt voor de Chicago-presentator (en bij uitbreiding de Hip Hop-wereld) toen zowel critici als hiphop-hoofden de plaat prezen. En het versterkte het vermogen van Common om een ​​essentie van de tijdgeest vast te leggen die in zijn latere werk zou worden voortgezet. Sommigen beschouwen het zelfs als het beste werk van Common en daarom een ​​must voor ieders verzameling. In 2000 zou de mainstream eindelijk de Chicago-emcee omarmen bij zijn eerste grote labelalbum Zoals water voor chocolade viel en piekte op nummer 16 op de Billboard Top 200 .

De beruchte

Dit album zette Mobb Deep op de kaart, maar de verkoop verbleekte in vergelijking met de release van Tupac's vorige maand. Ik tegen de wereld , dat, ondanks enkele uitschieters, door critici bijna universeel werd beschouwd als ‘Pac's beste album, maar toch net iets boven het gemiddelde. Robert Christgau (schrijft voor The Village Voice ) had dit te zeggen: Tough-guy-sentimentaliteit is een oud verhaal in de Amerikaanse cultuur, maar zelfmedelijden is deze rang meestal gereserveerd voor tienerromans en verhalen van dappere avant-gardisten die hardvochtig door de massamedia worden afgewezen. Er was niet zo'n sentimentaliteit op Mobb Deep's De beruchte . De korrelige, dystopische lyrische inhoud en dreigende productie verschaften een openhartig kijkje in een culturele cache´ die velen in de bredere cultuur eenvoudigweg negeerden. Beide kusten zouden zich in deze verhalen blijven verdiepen, met de versie van New York die de geest van het gouden tijdperk zou definiëren. Natuurlijk bracht het duo de pessimistische kijk op het stadsleven, met een moedeloze benadering, maar ze brachten ook een klassieker mee uit de kerkers van Rap naar de drempels van middenklasse-kinderen overal in Amerika die gefascineerd waren door hun tegenhangers in de stad en dat nog nooit hadden gedaan. hoorde iets heel duister. De beruchte , ging vrij snel gecertificeerd goud, maar kon geen platina draaiende verhalen over pure chaos met geweldige nummers aller tijden zoals Shook Ones pt. II.

Ridin ’Dirty

In 1996 werd de release van ATLiens; het tweede album van de Atlanta-supergroep OutKast, maar twee jaar voordat een verlegen Andre Benjamin (het begin van wat een legitieme show zou worden) tijdens de Source Awards zou zeggen: The South kreeg iets te zeggen. In 1988 werd een groep genaamd Underground Kingz of U.G.K. vrijgelaten De zuidelijke manier , en het was de kennismaking met Bun B en Pimp C van het Zuiden, twee Port Arthur-mensen die opgroeiden in de schaduw van olieraffinaderijen en aangetrokken werden tot wat 8Ball & MJG country rap noemden. Nu zouden ze allebei in botsing komen, zoals Ridin ’Dirty zou komen om te versterken wat we allemaal weten en leuk vinden aan Texas rap: snoepverf glanzend in het licht, mager, screwtapes, grillz en soul-samples in overvloed. Het album had nooit singles of video's, maar bereikte gecertificeerde gouden status , en is hun best verkochte album tot nu toe . Houston Hip Hop is sindsdien met grote sprongen gegroeid, maar leed destijds aan de regionale voorkeur van Hip Hop, wat onze schande is vanwege de grootsheid van dit album.

Het oorlogsrapport

Het oorlogsrapport was het debuutalbum van Capone-N-Noreaga, en het was een van de meest onbeschaamde, adembenemende uitzichten op de realiteit van het leven in LeFrak City - een uitgestrekt appartementencomplex in Queens, bestaande uit 16 torens met verdiepingen. Het effect van hun isolement was een diepgewortelde dog-eat-dog-visie, en vanuit die filosofische positie brachten ze hun verhalen over gruwelijke misdaad, straatrechtvaardigheid en bestaansregels door. Helaas voor C-N-N was het thematische portret, geschilderd onder begeleiding van Tragedy Khadafi, misschien te straatachtig, maar het album behaalde nog steeds aanzienlijk succes, crescendo op de Billboard 200 kaart op 21 . Het oorlogsrapport was een show van de Queens-inboorlingen die hen commercieel succes opleverden, hoewel het grootste deel van het orkestreren door Noreaga alleen werd gedaan na Capone werd naar de gevangenis gestuurd. Noreaga ging door met een succesvolle carrière als een mainstream artiest, en de fans vroegen zich af welke niveaus van grootsheid bereikt hadden kunnen worden als Capone niet was geraakt met die reis naar het noorden.

Mos Def en Talib Kweli zijn Black Star

Twee van de grote filosofen van Hip Hop werkten samen met DJ Hitek, Shawn J. Period en een paar anderen om je een van de pijlers van edutainment in New York te geven. Mos Def & Talib Kweli Are Black Star, was een opmerkelijk product, vooral in 1998 temidden van de wervelende rage van snoepgoed die het glimmende paktijdperk was. Er was niet één verspilde reep door elke presentator, en beide leken zowel met elkaar te wedijveren (elkaar voortdurend op de tracks op de rails te zetten) als in harmonie - hun verzen in het verhaal van de ander te vouwen. Deze studenten van Marcus Garvey leverde een project van Native Tongues op zoals overtuiging en eerlijkheid dat bestond buiten de tijd waarin het werd gecreëerd. De mainstream was echter al lang de deur uit en gaf de voorkeur aan de bling van Jay-Z's Vol 2… Hard Knock Life of de maniakale verhalen en het impliciete geweld en de spiritualiteit van DMX. Singles als Definition piekten op de Billboard 100-hitlijst op 60, en het album zelf piekte op de Billboard 200 op 53 , maar wat we het meest zullen onthouden, is hoe elk vers deze emcees katapulteerde in een gesprek over grootsheid. Hoewel hun aanpak destijds buiten de reguliere interesses viel en weinig hoorspel kreeg, zal deze plaat voortleven als een van de grootste hiphop aller tijden.

Zwart aan beide zijden

Over de artiest die formeel bekend stond als Mos Def gesproken, die doorging naar een solocarrière, hij volgde de Black Star-samenwerking op met zijn Rawkus Records-debuut en eerste soloalbum Black on Both Sides. De veelgeprezen vertoning leidde tot gesprekken over een intrede in een nieuw tijdperk van hiphop, en het album verkocht slechts iets meer dan 500.000 exemplaren, maar het bereikte nooit het verenkleed van platina, ondanks de verkoopwaanzin waarin de hiphopmuziekindustrie zich op dat moment bevond. . Black on Both Sides gaf ons alles waar Def bekend om begon te worden, een aanstekelijk rijmschema, afrocentrische producties en een spiritualiteit verweven in ingewikkeld gelegde bars die je soms de adem benemen. Mevrouw Fat Booty is nog steeds een van de meest flauwe odes aan de pracht van een vrouw in de rapgeschiedenis, en de twist aan het einde is nog steeds een van de meest gekoesterde Hip Hop. Black on Both Sides was een indrukwekkende manier om de jaren 90 te beëindigen en zou zowel hiphop- als R & B-artiesten tot op de dag van vandaag beïnvloeden.

VERWANT: 10 geweldige hiphopproducenten en hun meest onwaarschijnlijke samenwerkingen [lijst] Paperham Lincoln is een product uit Indiana met een ietwat oxymoronische infusie van hiphopjournalistiek, die nu stage loopt in de redactionele sectie van HipHopDX. Zoek Paper dat alle dingen rauw predikt en waarheden van de nieuwe soort verkondigt. Volg hem op Twitter @RTLnieuws .

Karina Dominguez is geboren in LA en begon op 17-jarige leeftijd om persoonlijke, artistieke redenen te schrijven, en ontwikkelde vervolgens haar schrijfstijl terwijl ze bijdroeg aan een e-magazine over inheemse popcultuur. Haar liefde voor hiphop is te danken aan Biggies Ready To Die-album en ze werkt samen met de gemeenschap aan verschillende culturele of sociaal bewuste projecten. Je kunt haar volgen op Twitter @_LArain .